Episode
|2|
‘มันจะเป็ไปได้ยังไง’
“อ..เอ่อคือว่า..ฉัน..”
“…..”
ทำไมผู้ชายคนนี้ดูสูงล่ำกว่าในภาพวาดนั้นอีกนะ ตัวเขาสูงโปร่งจนฉันต้องแหงนมองเหมือนเด็กน้อย หัวฉันอยู่ตรงหน้าอกของเขาเองมั้งเนี่ย เกรซบ่นพึมพำพลางถอยหลังหนีไปด้วย
ซึ่งทางสีหน้าที่ดูหยิ่งยโสเหมือนผู้รากมากดี แววตาที่ฉายชัดถึงการเหยียดหยามเธอแสดงออกอย่างชัดเจน
“ถ้าไม่มีอะไรก็รีบไปทำหน้าที่ของตัวเองได้แล้วไป เวกัสมันรอกินข้าวอยู่ในห้องอาหาร”
ว่าแล้วหนุ่มหล่อหัวเทาก็หยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบต่อหน้าต่อตาของเธอ ท่าทีนี้ยังทำให้เกรซรู้สึกสับสนกับสิ่งที่ตัวเองเห็นอยู่
“นายรองครับ!”
ตึกๆๆๆๆ
ทว่า..เสียงฝีเท้ากับร่างสูงโปร่งของใครบางคนก็ปรากฏตัว ซึ่งมันเป็ผู้ชายใบหน้าหล่อสะอาดในชุดสูทดูดี เขาเดินตรงเข้ามาทางเ้านายของตนก่อนจะเหลือบมองมาทางเกรซแวบหนึ่ง
“มีอะไร”
“คนของเราจับตัวไอ้พวกเวรนั่นมาได้แล้วครับ ผมให้พวกไอ้เดย์ดูต้นทางไว้อยู่ด้านนอก รับรองว่าไม่มีใครรู้แน่นอน นายใหญ่ออกมาจัดการได้เลยครับ”
“หึ.. ดี..”
ว่าแบบนั้นคนที่พ่นควันสีขาวให้ลอยล่องก็กระตุกยิ้มร่า คงมีแค่สาวใช้ที่ยืนทำหน้าสับสนไอแค่กๆเพราะสำลักควันบุหรี่ เธอสงสัยเหลือเกินว่าตัวละครเหล่านี้คือใครกันแน่
แต่ทันใดนั้นเองแววตาคมเฉี่ยวก็เหลือบมองทางเธอก่อนจะเดินหายลับไปกับลูกน้อง แววตาที่กำลังสะกดให้หัวใจของเธอสั่นไหว เธอััได้ว่ามันเป็ความจริงทุกอย่าง เพราะตอนที่เธอััหน้าอกของตัวเอง
เธอได้ยินเสียงหัวใจที่มันเต้นอย่างชัดเจน..
“หรือว่าฉัน..กำลังอยู่ในการ์ตูนของพี่กวางเหรอ แล้วฉันก็..ป..เป็นางเอกของเื่หรือเปล่า? นางเอกเื่นี้ชื่อเกรซเหรอ!? แต่ฉันจำได้ว่านางเอกไม่ได้ใช้ชื่อนี้นี่ ชื่ออะไรนะ โซ..อะไรสักอย่าง..”
เกรซเอาแต่บ่นพึมพำอยู่หน้ากระจกบานใหญ่เหมือนกับคนบ้า แต่เพียงไม่นานเธอก็ตั้งสติได้ เธอเลยตัดสินใจเดินกลับไปยังห้องครัว จุดสตาร์ทแรกเริ่มที่ทำให้เธอตื่นขึ้นมาในความฝันเสมือนจริงนี้
ใช่.. หรือเธอควรที่จะต้องเล่นตามบทบาทของตัวเองต่อไป?
มันก็ไม่แย่นี่หน่า..เห็นสายตากับใบหน้าของอีตาฟินิกซ์อะไรนั่นแล้วก็ทำให้ร้อนวูบวาบแปลกๆ บางทีเธออาจจะได้เป็คนที่ทำให้เขาแพ้ใจตัวเอง..เหมือนนางเอกในนิยายรักก็ได้ ใครจะไปรู้ คิกๆๆ
ยี่สิบนาทีต่อมา..
แกร๊งงง
ชึบ
ภายในห้องอาหารที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความเงียบงันจนน่าอึดอัด มีเพียงเสียงช้อนกระทบกันดังเป็ระยะ ชายหนุ่มทั้งสองที่นั่งอยู่บนโต๊ะรับประทานอาหารคนละฝั่งไม่ยอมพูดอะไรออกมาทั้งนั้น
ทางฝั่งที่นั่งอยู่ตรงข้ามกับฟินิกซ์ก็คือ เวกัส.. บุคคลที่เกรซจำได้ั้แ่แรกว่าเขาคือพระเอกของเื่นี้ เขาทั้งหล่อเนี๊ยบและดูท่าทางใจดี เหมือนกับภาพวาดที่เธอเคยเปิดอ่านผ่านๆในการ์ตูน
ไม่น่าเชื่อว่าพี่สาวของเธอจะสร้างสรรค์ผลงานชิ้นเอกได้งดงามถึงขนาดนี้..
ซุบซิบๆๆ
“เอ่อ.. ป..ป้าโรสคะ คือหนูมีเื่สงสัยค่ะ”
“ว่า”
หญิงสาววัยกลางคนในชุดแม่บ้านที่แตกต่างออกไป ทรงผมของเธอถูกรวบขึ้นอย่างเรียบร้อย ใบหน้าที่ดูไม่ได้แก่เกินอายุหันมามองทางเด็กสาว ด้วยท่าทีสุขุมน่ากลัวจึงทำให้เกรซค่อนข้างประหม่า
“ทำไมคุณฟินิกซ์กับคุณเวกัสถึงไม่มีใครพูดอะไรกันเลยเหรอคะ? นี่พวกเขาเป็อะไรกันเหรอป้าโรส ทำไมทำหน้าเหมือนโลกจะแตกแบบนั้น”
“นี่เธอความจำเสื่อมไปหรือไงเกรซ”
“คะ?”
“ก็เหตุการณ์ก่อนหน้านี้ไง จำไม่ได้เหรอ”
“ห..เหตุการณ์ก่อนหน้า..?”
เหตุการณ์อะไร..ทำไมฉันถึงไม่รู้เลยล่ะ เฮ้อ..ไม่เคยได้อ่านการ์ตูนพี่กวางจริงๆจังๆสักที เลยไม่ได้รู้เื่ราวที่เกิดขึ้นภายในเื่นี้เลย
“ก็ที่นายใหญ่กับนายรองเกือบต่อยกันก็เพราะเธอ”
“ค..คะ!? เพราะฉันเหรอคะ..!!”
ทว่า..ด้วยความใเลยทำให้เกรซถึงกับหลุดพูดประโยคเสียงดังออกมา ก่อนที่เสียงแหลมๆของเธอจะลอยล่องไปถึงหูของเวกัสและฟินิกซ์ สองพี่น้องที่มีสายเืเดียวกัน แต่นิสัยต่างกันสุดขั้ว
“เอ่อ.. ข..ขอโทษค่ะคุณท่าน แหะๆ เชิญรับประทานอาหารต่อกันได้เลยค่ะ พอดีฉันคิดอะไรออกนิดหน่อยก็เลยเผลอเสียงดัง..”
สาวใช้บุคลิกแปลกไปเอ่ยบอกแบบนั้นด้วยท่าทีเงอะงะ พ่อหนุ่มหล่อทั้งสองคนจึงหันไปสนใจสเต็กเนื้อบนจานต่อ
“ป้าโรสคะ เอ่อ..เป็เพราะหนูจริงๆเหรอคะ”
เธอยังคงกระซิบถามแบบนั้นเพื่อตอกย้ำในสิ่งที่ตัวเองคิด
“ก็ใช่ไงล่ะ หยุดถามได้แล้ว ยืนรอฟังคำสั่งเ้านายก็พอ เผื่อพวกเขาอยากทานอะไรเพิ่มเติมเราจะได้รีบไปหามาให้”
“ค่ะ..”
คำสั่งนั้นก็ทำให้เกรซพยักหน้าหงึกหงักอย่างจำยอม ก่อนที่เธอจะก้มหน้าตัวเองลงด้วยรอยยิ้มขวยเขิน เพราะความคิดหลงตัวเองระดับล้านกำลังปะทุอยู่ในสมองราวกับคนบ้า
คิกๆๆ ในความฝันนี้เลิศเลอเหมือนอยู่ในนิยายรักสามเส้าเป๊ะ!
เธอได้กลายมาเป็นางเอกที่พระเอกกับพระรองแย่งชิงกัน เฮ้อ..ไม่น่าเกิดมาสวยขนาดนี้เลย เห็นทีจะทำใจเลือกลำบากนะเนี่ย
อีตาหัวเทาอย่างฟินิกซ์ก็หล่อเอาเื่อยู่ แต่คงดูจะร้ายกาจมากเกินไป ส่วนคุณพี่เวกัสก็หล่อเนี๊ยบไร้ที่ติจนเข้าไม่ถึง สงสัยว่าต้องลองพูดคุยกับคุณเวกัสให้มากกว่านี้หน่อย พนันได้เลยว่าเขานิสัยดีกว่าอีตาฟินิกซ์นั่นแน่ๆ
“คิกคักๆๆๆ”
แต่คนที่เผลอลืมตัวบิดร่างกายไปมาอย่างเกรซ เธอก็ทำท่าทีแปลกประหลาดจนป้าโรสเหลือบมามอง คุณหัวหน้าแม่บ้านขมวดคิ้วยุ่งกับท่าทีพิลึกของเธอ ไม่เว้นแม้แต่สาวใช้คนอื่นที่ยืนถัดไปด้วย
แอ๊ดดดดดด..
“นายใหญ่..นายรองครับ.. คุณโซเฟียมาแล้วครับ”
กึก
จังหวะเดียวกันนั้นเองเสียงทุ้มก็ได้ดังขึ้นมาพร้อมกับบานประตูใหญ่ที่ถูกเปิดออก วินาทีนี้มันเหมือนกับว่าฉากในหนังที่เธอเคยเห็นผ่านตาได้ปรากฏขึ้น เพราะว่าหญิงสาวแสนสวยคนนั้นได้เดินตามลูกน้องตัวสูงโปร่งของฟินิกซ์เข้ามา
ใบหน้าที่สวยสะกดไปทุกมุม แววตาหวานแต่เต็มไปด้วยความเศร้า ทรงผมลอนยาวถึงกลางหลัง ร่างบางอยู่ในชุดเดรสกระโปรงพลีทยาวลายดอกไม้ เพียงแค่เห็นแวบเดียวก็รู้แล้วว่าเธอ..
“มานั่งนี่สิโซเฟีย”
เวกัสเอ่ยพลางเอามือเลื่อนเก้าอี้ในเธอด้วยรอยยิ้มบาง กลับกัน..เกรซเห็นสีหน้าที่เริ่มขึงขังของพ่อหนุ่มหัวเทา พ่อพระรองตัวร้ายนั่งชักสีหน้าั์จ้องมองไปทางโซเฟียเขม็ง
“เธอควรที่จะมานั่งตรงนี้นะโซเฟีย อย่าลืมสิว่าใครมีอิทธิพลต่อชีวิตของเธอมากที่สุด”
“อะอึ่ก.. ค..คุณฟินิกซ์”
“ฉันบอกให้มานั่งนี่ไง นั่งข้างๆฉันเนี่ย จะกลัวอะไรนักหนา”
เสียงทุ้มใหญ่ของฟินิกซ์เอ่ยขึ้นท่ามกลางความกดดัน สถานการณ์ในตอนนี้นั้นทำให้เกรซที่ยืนดูอยู่ถึงกับอ้าปากค้าง เพราะมันเป็ฉากที่เธอเคยเห็นในละครเด๊ะๆ
ตอนที่พระเอกกับพระรองกำลังแย่งนางเอกผู้ใสซื่อ..
“ฮะฮึก.. คุณฟินิกซ์ปล่อยฉันนะคะ ฉันเจ็บ!!”
หญิงสาวที่ชื่อว่าโซเฟียเริ่มร้องท้วงเมื่อหนุ่มร่างสูงเดินตรงเข้าไปหาเธอ ฟินิกซ์จัดการดึงร่างเล็กให้เข้ามาหาตัวอย่างแรงโดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น
“เธอจะดื้อให้ได้อะไรขึ้นมาวะโซเฟีย”
“…..”
เดี๋ยวนะ.. โซเฟีย..?
2K
