เกิดใหม่ยุค 90 ทวงคืนวาสนาตัวข้าในวัย 8 ขวบ! 【จบ】

             ในขณะที่ทิงเสวี่ยกำลังจะใจอ่อน ความทรงจำอันเจ็บปวดที่ไม่อาจทนหวนรำลึกได้ในชาติก่อนก็ผุดขึ้นมาในทันที ทำให้หัวใจที่กำลังจะอ่อนลงของเธอกลับแข็งกระด้างขึ้นมาอีกครั้งในพริบตา

            หลิวกุ้ยหลานลูบแก้มทิงเสวี่ยเบาๆ อย่างอ่อนโยน ดวงตาคลอไปด้วยน้ำตา “เสียวเสวี่ย แม่ขอโทษนะลูก ลูกจะเกลียดแม่ โกรธแม่ก็สมควรแล้ว”

            “ฉันไม่เกลียดคุณหรอกค่ะ แล้วก็ไม่โทษคุณด้วย นับจากนี้ไปพวกเราหมดเวรหมดกรรมกันเสียทีนะคะ คุณอย่ามารบกวนชีวิตที่สงบสุขของฉันกับพ่ออีกเลยนะคะ” ทิงเสวี่ยพูดด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก

            “เสียวเสวี่ย แม่ผิดไปแล้ว แม่ขอร้องล่ะ อย่าทำแบบนี้กับแม่เลยนะ” คำพูดเมื่อครู่ของทิงเสวี่ยเปรียบเสมือนกริชคมกริบที่แทงเข้าไปในหัวใจของหลิวกุ้ยหลานอย่างไร้ความปรานี ความเจ็บปวดที่หัวใจเหมือนถูกมีดกรีดนั้นทำให้เธอพังทลายลงในทันที ร้องไห้จนพูดไม่ออก

            เมื่อเผชิญหน้ากับน้ำตาของหลิวกุ้ยหลาน ทิงเสวี่ยพยายามอย่างสุดกำลังที่จะทำตัวไม่สะทกสะท้าน

            เมื่อเห็นหลิวกุ้ยหลานร้องไห้เสียใจขนาดนั้น หลินกั๋วผิงก็อดรู้สึกหวั่นไหวไม่ได้ เขาหยิบผ้าขนหนูสะอาดผืนหนึ่งส่งให้ “เช็ดน้ำตาก่อนเถอะนะ”

            หลิวกุ้ยหลานรับผ้าขนหนูผืนนั้นมาจากมือหลินกั๋วผิง ขณะเดียวกันดวงตาที่คลอไปด้วยน้ำตาของเธอก็จ้องมองเข้าไปในดวงตาอันอ่อนโยนของหลินกั๋วผิง และโครงหน้าที่หล่อเหลาของเขา

            แม้ว่าหลินกั๋วผิงจะอายุสามสิบเอ็ดปีแล้ว แต่เขาก็ยังคงดูดีมาก

            ผิวของเขาค่อนข้างคล้ำแดด ส่วนใหญ่เป็นเพราะทำงานในไร่นา ตากแดดตากลมมาเป็นเวลานาน

            ถ้าเขาไม่ต้องตากแดดตากลม ใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย แน่นอนว่าจะต้องดูดีกว่านี้อีกมาก

            ตอนนั้น หลิวกุ้ยหลานชอบหลินกั๋วผิงก็เพราะใบหน้านี้

            หลังจากแต่งงานกับเฉินเฉียง ทุกครั้งที่เธอมีอะไรกับเขา หลิวกุ้ยหลานก็อดใจไม่ไหวที่จะนึกถึงหลินกั๋วผิง พยายามจินตนาการใบหน้าที่เห็นนั้นให้เป็นใบหน้าของหลินกั๋วผิง แบบนั้นเธอถึงจะสุขสมได้เต็มที่

            ถ้าเฉินเฉียงไม่ใช่คนในเมือง ไม่มีงานประจำที่มั่นคง เพียงแค่รูปร่างหน้าตาของเขา หลิวกุ้ยหลานไม่มีทางที่จะแต่งงานกับเขาเด็ดขาด

            แน่นอนว่าถ้าหลินกั๋วผิงเป็นคนในเมือง มีงานการดีๆ หลิวกุ้ยหลานก็คงจะไม่ยอมจากเขาไปเช่นกัน

            ชีวิตที่ร่ำรวยและมีหน้ามีตาต่างหากคือสิ่งที่หลิวกุ้ยหลานต้องการอย่างแท้จริง ด้วยเหตุนี้เธอจึงตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยวที่จะทอดทิ้งลูกสาวที่อายุยังไม่ถึงสองขวบ และผู้ชายที่หล่อเหลาและรักเธอคนนั้นไป

            การผ่าตัดของเฉินเหยาเหยากำหนดไว้ในวันที่สิบเจ็ดของเดือนอ้าย วันที่สิบหก ทิงเสวี่ยถูกหลินกั๋วผิงพาไปให้เลือดที่โรงพยาบาลประชาชนอำเภอ

            หมอตรวจร่างกายทิงเสวี่ยก่อน เพื่อให้แน่ใจว่าเธอไม่ได้เป็นโรคโลหิตจางแล้วจึงค่อยให้เลือด

            ตามปริมาณเลือดที่เฉินเหยาเหยาต้องการสำหรับการผ่าตัด หมอได้เจาะเลือดออกจากร่างกายของทิงเสวี่ยในปริมาณที่ต้องการ เลือดหลายร้อยมิลลิลิตรถูกดูดออกไป ผู้ใหญ่ยังทนไม่ไหวเลย นับประสาอะไรกับเด็กอายุแปดเก้าขวบ

            พอให้เลือดเสร็จ ทิงเสวี่ยก็รู้สึกเวียนหัวตาลาย หน้ามืด จากนั้นเธอก็หมดสติไป

            ลูกสาวหมดสติทำให้หลินกั๋วผิงตกใจมาก “หมอครับ ลูกสาวผมหมดสติไปแล้ว ช่วยเธอด้วยครับ!”

            “เธอมีอาการช็อกชั่วคราวจากการเสียเลือดมากเกินไป เดี๋ยวก็ฟื้นแล้ว คุณอุ้มเธอไปที่ห้องตรวจผู้ป่วยนอก พวกเราจะให้น้ำเกลือตามสภาพร่างกายของเธอ พอกลับไปแล้วก็บำรุงร่างกายให้ดีๆ ไม่นานก็จะกลับมาเป็นปกติแล้วครับ” หมอพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบเหมือนเครื่องจักร

            “ไม่ต้องนอนโรงพยาบาลเหรอครับ?” หลินกั๋วผิงถาม

            หมอตอบอย่างหนักแน่นว่าไม่ต้อง

            หลังจากให้น้ำเกลือไปสองขวด และได้ยาบำรุงเลือดมาบางส่วน หลินกั๋วผิงก็พาลูกสาวกลับบ้าน

            ในระหว่างนั้น หลิวกุ้ยหลานซื้อของอร่อยๆ มาให้ทิงเสวี่ยมากมาย ไม่ว่าเธอจะทำอย่างไรทิงเสวี่ยก็ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ

            นับจากนี้ไป ตัวเองกับหลิวกุ้ยหลานและเฉินเหยาเหยาก็จะไม่มีความเกี่ยวข้องผูกพันกันอีกแล้ว ต่างคนต่างอยู่ ต่างใช้ชีวิตของตัวเองอย่างสงบสุข ช่างดีอะไรเช่นนี้!

            หลังจากทิงเสวี่ยกลับถึงบ้านก็ยังคงไม่มีเรี่ยวแรง หลินกั๋วผิงให้เธอนอนพักผ่อนอยู่บนเตียง เพื่อบำรุงร่างกายให้ลูกสาว เขาถึงกับฆ่าแม่ไก่แก่ที่เลี้ยงไว้ที่บ้านมาแปดเก้าปีและยังคงไข่ดกอยู่มาก แล้วก็ตุ๋นซุปไก่ให้ลูกสาวดื่ม

            หลินกั๋วผิงตุ๋นซุปไก่ตามวิธีที่ทิงเสวี่ยเคยตุ๋นมาก่อน รสชาติอร่อยมาก ซุปไก่ยังไม่ทันตุ๋นจนเปื่อยดี กลิ่นหอมก็ลอยไปไกลแสนไกลแล้ว

            บังเอิญจางเสี่ยวเสียเดินผ่านแถวนั้นพอดี แล้วก็ได้กลิ่นหอมจนน้ำลายสอ เมื่อแน่ใจว่ากลิ่นหอมนี้ลอยมาจากบ้านหลินกั๋วผิง เธอก็รีบร้อนวิ่งมาทันที

            เสียงเธอตะโกนมาแต่ไกล “เจ้ารองเอ๊ย นี่แกตุ๋นอะไรอยู่เนี่ย หอมมาแต่ไกลเลย?”

            “พี่สะใภ้มาแล้ว เชิญนั่งในบ้านก่อนครับ” เนื่องจากหลินกั๋วผิงอารมณ์ไม่ดี ท่าทีที่มีต่อจางเสี่ยวเสียจึงค่อนข้างเย็นชา

            จางเสี่ยวเสียไม่ได้เข้าไปนั่งในห้องโถงกลางบ้าน แต่เดินไปที่ห้องครัว เมื่อแน่ใจว่าในหม้อของหลินกั๋วผิงตุ๋นซุปไก่อยู่ ความอยากอาหารในท้องก็เริ่มปั่นป่วนอย่างหนัก “เจ้ารองเอ๊ย นี่แกตุ๋นซุปไก่อยู่นี่เอง กลิ่นหอมจริงๆ นะ คงจะเป็นแม่ไก่แก่หลายปีแล้วสินะ มิน่าล่ะฉันถึงได้ยินเสียงร้องแว่วๆ”

            หลินกั๋วผิงพูดเรียบๆ “ใช่ครับ ตุ๋นซุปไก่ เสียวเสวี่ยไม่สบาย ผมเลยตุ๋นแม่ไก่แก่ให้แกบำรุงร่างกายหน่อย”

            จางเสี่ยวเสียอดหัวเราะพรืดออกมาไม่ได้ “เมื่อวานเสียวเสวี่ยยังวิ่งเล่นซนอยู่เลยไม่ใช่เหรอ วันนี้ทำไมถึงไม่สบายไปได้ล่ะ? อีกอย่างเด็กๆ ไม่สบายก็ไม่จำเป็นต้องบำรุงขนาดนี้หรอกนะ เจ้ารองแกนี่ตามใจลูกจริงๆ นะ หรือว่าเจ้าเด็กนั่นจะตะกละอยากกินเลยแกล้งป่วยหรือเปล่า เพราะเมื่อวานแกยังสบายดีอยู่เลย แถมยังทะเลาะกับหงเหมยบ้านเราอีกด้วย”

            “พี่สะใภ้ถ้าไม่มีธุระอะไรก็กลับไปเถอะครับ” หลินกั๋วผิงที่ปกติใจเย็น วันนี้ก็กลับกลายเป็นคนอารมณ์เสีย ท่าทีไม่ดีเอาเสียเลย

            ตัวเองบอกว่าลูกสาวป่วย จางเสี่ยวเสียไม่เพียงแต่ไม่เป็นห่วง กลับยังมาหัวเราะเยาะ แถมยังว่าเธอแกล้งป่วยอีก ช่างน่ารังเกียจจริงๆ!

            ลองคิดดูสิว่าเมื่อก่อนตัวเองดีกับหลินหงเหมยและหลินหงจวินขนาดไหน ที่บ้านมีอะไรอร่อยๆ แค่พวกเขามาเล่นแล้วอยากกินตัวเองก็ไม่เคยขี้เหนียวเลย ด้วยเหตุนี้ยังทำให้ลูกสาวตัวเองต้องน้อยใจอีก ดูท่าทางความใจดีของตัวเองคงจะเสียเปล่าจริงๆ

            จางเสี่ยวเสียไม่คิดว่าน้องสามีที่ปกติให้ความเคารพนับถือพี่สะใภ้ใหญ่คนนี้อย่างสูงจะมีท่าทีแบบนี้ เขาถึงกับออกปากไล่แล้ว ถ้าตัวเองยังไม่ไปอีกก็คงจะหน้าไม่อายจริงๆ แล้ว

            จางเสี่ยวเสียกลับไปก็จริง แต่เธอไม่ได้ยอมจบเรื่องแค่นั้น

            หลังจากกลับถึงบ้าน จางเสี่ยวเสียก็พูดกับหลินหงเหมยและหลินหงจวินที่กำลังเล่นอยู่ว่า “บ้านอาสองของพวกแกตุ๋นซุปไก่อยู่นะ หอมมากเลย เดี๋ยวพวกแกไปเกาะแกะขอมากินหน่อยสิ”

            จางเสี่ยวเสียคิดว่าน้องสามีไล่ตัวเองได้ แต่คงจะไม่ไล่หลินหงเหมยกับหลินหงจวินแน่ เธอรู้ดีว่าน้องสามีดีกับสองพี่น้องนี้มาก แถมเขายังเป็นคนรักหน้าตาอีกด้วย พอซุปไก่ยกขึ้นโต๊ะ เด็กสองคนบังเอิญไปถึงพอดี ขอซดน้ำซุป เขาจะปฏิเสธได้ลงคอเหรอ?

            พอรู้ว่ามีซุปไก่ให้กิน หลินหงเหมยก็กลืนน้ำลายเอื๊อกโดยไม่รู้ตัว “แม่คะ บ้านอารองตุ๋นซุปไก่จริงๆ เหรอคะ? หรือว่ามีแขกมาบ้าน หรือว่าอาสามจับไก่ป่ามาจากในป่าได้อีกแล้วคะ?”

            จางเสี่ยวเสียพูด “อารองของแกฆ่าแม่ไก่แก่ที่บ้าน ได้ยินว่าเสียวเสวี่ยป่วย เมื่อวานคนยังสบายดีอยู่เลย ทำไมวันนี้ถึงป่วยไปได้ล่ะ ฉันว่าเจ้าเด็กนั่นคงจะอยากกินซุปไก่จนตัวสั่นแล้วล่ะ อารองของแกน่ะตามใจหล่อนเกินไปจริงๆ อยากได้อะไรก็ให้หมด สักวันถ้าเสียวเสวี่ยไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำไปขอหัวคนของอารองแก เขาก็คงจะให้เหมือนกันมั้ง?”

            “ถ้าพ่อฉันเหมือนอารองก็คงจะดีสินะ” หลินหงเหมยพึมพำเสียงเบา

            เธออิจฉาริษยาทิงเสวี่ยมากจริงๆ

            แม้ว่าทิงเสวี่ยจะไม่มีแม่ แต่เธอก็มีพ่อรัก มีอาสามรัก เมื่อก่อนก็ยังมีคุณย่ารัก แม้แต่คุณป้าทั้งหลายก็ยังรักเธอเป็นพิเศษ เพื่อนบ้านก็ชอบเธอเป็นพิเศษ

            แล้วตัวเองล่ะ? พ่อไม่รักแม่ไม่อาทร ยังต้องทำงานหนักเหมือนวัวเหมือนควายให้น้องชาย ที่บ้านมีของอร่อยก็ต้องให้น้องชายกินก่อน น้องชายกินเหลือเธอถึงจะมีโอกาสได้กิน

            ครู่ต่อมา หลินหงเหมยกับหลินหงจวินก็พากันไปบ้านหลินกั๋วผิงอย่างกระตือรือร้น พอคิดว่าจะได้ซดน้ำซุปไก่อร่อยๆ ในไม่ช้า สองพี่น้องก็ดีใจจนแทบจะกระโดดโลดเต้นเลยทีเดียว