S Family Love Story

Seen xx Daofhan 12

เมื่อเริ่มแข่งผมก็จดจ่ออยู่กับการแข่งขันไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานมากแค่ไหน เมื่อการแข่งรอบแรกผ่านไปผมก็หันมาคุยเล่นกับคนดู วันนี้ทีมเราชนะรอบแรกทำให้มีแข่งอีกทีวันเสาร์หน้า ยังดีที่เป็นเสาร์หน้าเพราะวันมะรืนผมจะไปเที่ยวกัยไนท์ ไม่อยากจะอวดหรอกนะครับว่าผมจะได้พาไนท์ไปเที่ยวที่ปาย ถึงจะมีดาวเหนือไปด้วยก็ไม่เป็นไร แต่ตัวป่วนมันคือน้องชายผมนี่แหละเพราะซอลขอตามไปด้วย ทีแรกผมแกล้งบอกให้ไปขอแม่ แม่น่ะใจดีอยู่แล้วพอรู้ว่าไปกับผมก็อนุญาตแล้วยังโอนเงินค่าเดินทางค่าอาหารค่าห้องพักมาให้อีกด้วย ถ้ารู้ว่าผมพาคนที่ผมจีบอยู่ไปด้วยแม่ต้องโอนเงินมาเผื่ออีกแน่เลย แค่เห็นรูปที่ผมชอบอัพลงในโซเชียลก็เข้ามาแซวเสียบ่อย ดูชอบอกชอบใจไม่น้อยที่ผมจีบไนท์อยู่

“เสร็จแล้วจะนอนเลยไหม? นอนเลยครับ ไม่สิ ขออาบน้ำก่อนแล้วค่อยนอน” ผมนั่งอ่านแชทของคนดูที่ยังส่งข้อความเข้ามาพูดคุยกันอยู่เรื่อย ๆ

“มะรืนสตรีมไหม? งดสตรีมสักพักครับเจอกันวันแข่งเลยนะ”

“วันหยุดไปเที่ยวไหม? ไปครับ”

“สตรีมน้องเหนือมีน้องฝันนั่งให้กำลังใจด้วย จริงเหรอครับ เราไปดูกันไหม ไปกันเนอะ” ผมถามเองตอบเองเปิดหน้าจอไปยังช่องสตรีมของดาวเหนือที่ตอนนี้กำลังคุยกับแฟนคลับของเจ้าตัวอยู่ น้องเล่นเกมเก่งมากเลยนะผมที่ได้ลองเล่นด้วยครั้งแรกยังทึ่งไม่หาย ตอนนี้แฟนคลับน้องก็เยอะจากฝีมือการเล่นเกมของน้องเองน่าภูมิใจมากๆ ต่างจากผมที่เริ่มเล่นตั้งแต่ถูกมองว่าเกมเป็นปัญหาทางสังคม ใครจะรู้ล่ะว่าเกมที่พวกเราเล่นน่ะสร้างอาชีพสร้างรายได้กับคบใครหลายๆ คนอยู่ไม่น้อย ทำไมคนถึงไม่ค่อยชอบมองอะไรให้มันกว้างขึ้นก็ไม่รู้ ไม่ว่าใครจะว่ายังไงแต่คนในครอบครัวผมต่างเข้าใจและสนับสนุนผมมาตั้งแต่ต้น เป็นเพราะแบบนี้นี่แหละที่ทำให้ผมรักพวกเขามากขนาดนี้ ทั้งพ่อ แม่ พี่ชาย น้องชาย

(อีกหน่อยจะลงแล้วครับ ขอบคุณที่เข้ามาดูกันเยอะขนาดนี้นะครับ)

(เขินเลยอะคนดูเยอะมาก ถ้าผมทำอะไรผิดไปหรือพูดไม่เพราะต้องขอโทษด้วยนะครับ) น้องเอ่ยบอกคนดูอย่างนอบน้อม

(อยากเห็นพี่ไนท์กันเหรอ? ถ้างั้นให้พี่ไนท์มาบอกฝันดีแล้วเราลงสตรีมกันแบบนี้ดีไหมครับ)

(พี่ไนท์ มาบอกฝันดีทุกคนหน่อยครับ เราจะได้ไปพัก // ฝันดีนะคะทุกคน ขอบคุณที่เข้ามาให้กำลังใจเหนือนะคะ) ใบหน้าหวานโผล่เข้ามาเพียงเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยบอกฝันดีคนดูพร้อมกับรอยยิ้มน่ารัก มือเล็กที่ผมชอบจับกำลังโบกมือลาคนดู ไม่นานสตรีมของดาวเหนือก็สิ้นสุดลง ส่วนผมก็กลับมาพูดคุยกับคนดูตัวเองและขอตัวลงสตรีม เที่ยงคืนแบบนี้ไนท์จะนอนหรือยังนะ คิดแบบนั้นก็รีบปิดคอมแล้วไปอาบน้ำเสร็จก็กระโดดขึ้นเตียงนอน มือหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาไนท์อย่างที่เคยทำ ตั้งแต่ขอคนตัวเล็กไปว่าชอบและขอจีบเราก็คุยกันทุกวัน เยอะบ้างน้อยบ้างก็แล้วแต่โอกาส

“เธอครับ นอนหรือยัง?”

(กำลังค่ะ เหนื่อยมากเลยวันนี้ขับรถทั้งวันเลยล่ะ) เสียงอ้อนของอีกฝ่ายทำเอาผมหลุดยิ้มอีกครั้ง ก็นะ คนตัวเล็กชอบอ้อนโดยที่ไม่รู้ตัวอยู่บ่อยครั้ง ยิ่งเวลาง่วงหรือเหนื่อยก็จะอ้อนเป็นพิเศษ ผมที่ถูกอ้อนทีไรก็ยากที่จะต้านทาน

“พรุ่งนี้อยากไปซื้อของก่อนไปเที่ยวไหม” ผมถามอย่างใส่ใจ ความจริงคืออยากจะเจอเจ้าตัวนั่นแหละ คิดถึง...

(อยากนอนพักยาว ๆ เลยอ่ะ)

“งั้นพรุ่งนี้บ่าย ๆ จะเข้าไปหานะครับ”

(ได้ค่ะ อ้อ ที่พักชื่ออะไรนะคะ น้องถามยังไม่ได้บอกน้องเลย)

“เราพักกันที่ xx ครับ”

(ขอบคุณค่ะ เดี๋ยวเราจะได้บอกน้อง เรานอนก่อนนะเจอกันพรุ่งนี้ค่ะ)

“เจอกันครับ ฝันดีครับ”

(ฝันดีค่ะ)

หลายคนคงจะสงสัยว่าผมเป็นใคร รู้จักกับไนท์ได้ยังไง ก่อนหน้านี้ไปอยู่ไหนมาทำไมเพิ่งมาสนิทกับไนท์ตอนนี้ ต้องรวบรวมความกล้าขนาดไหนกว่าจะกล้าเข้าหาไนท์ ทุกคนสงสัยใช่ไหมล่ะครับ ผมน่ะ ชื่อซีน มีพี่ชายชื่อซีซึ่งตอนนี้ก็คลั่งรักแฟนอย่างพี่ฟองอยู่ ไปดูความคลั่งรักของพี่ชายผมได้นะครับ ทุกคนไปที่เรื่อง S Story I ได้เลยครับ และผมน่ะมีน้องชายอีกคนชื่อ ซอล ตอนนี้กำลังเตรียมเข้ามหาลัยแล้ว ผมเป็นคนที่ชอบขับมอเตอร์ไซค์มาก ถ้าว่าง ๆ ก็จะลงซ้อมที่สนามของคุณลุง แต่พอมาเจอไนท์เพราะอยากรับส่งและพาไปกินข้าวจึงต้องสลับมาใช้รถยนต์ ผมน่ะรู้จักไนท์ตั้งแต่เข้ามาเรียนแล้วล่ะ แต่เรายังไม่เคยได้คุยหรือทักกันจริงจังมากเท่าไหร่เพราะเพื่อนในรุ่นก็เยอะกันพอสมควรงานกลุ่มก็ไม่เคยได้อยู่ด้วยกันเลย

พอจะได้รู้จักกันแบบจริงจังคงเป็นเพราะเพื่อนในกลุ่มทนความเงอะงะของผมไม่ไหวรีบเข้าไปตีสนิทกับกลุ่มเพื่อนของไนท์ กลายเป็นว่าครั้งนั้นเราได้ไปเที่ยวด้วยกันยกกลุ่มแบบงง ๆ อ้อ ผมน่ะ มีความฝันว่าอยากเป็นนักกีฬาอีสปอร์ตด้วยนะ ก็อย่างที่รู้กันว่าประเทศเรายังไม่เปิดรับกีฬาชนิดนี้มากเท่าที่ควรแต่ผมก็ยังพยายามสู้ทุกครั้งที่มีโอกาส แต่สิ่งที่ผมได้เปรียบคนอื่นคงเป็นครอบครัวที่ผมรัก พวกเขาคอยสนับสนุนผมทุกอย่าง ไม่ห้าม ไม่บังคับและคอยสนับสนุน แนะนำให้แบ่งเวลาเล่นเพื่อที่จะได้เรียนควบคู่กับการทำตามความฝัน

ในวันหนึ่งที่ผมสตรีมเกมอย่างปกติ จู่ ๆ สายตาก็เห็นชื่อยูทูปช่องหนึ่งกดติดตามเป็นแฟนคลับรายเดือน ผมจะไม่เอะใจเลยถ้าชื่อนั้นไม่ตรงกับชื่อผู้หญิงคนหนึ่งที่ผมแอบมองบ่อย ๆ ในคลาสเรียน ครับ ตลอดเวลาที่เรียนตั้งแต่ปีหนึ่งผมเอาแต่แอบมองไนท์ แอบมองอยู่ห่าง ๆ จนบางครั้งเพื่อนก็ทนไม่ไหวไล่ผมให้เข้าไปคุย แต่ใครจะไปกล้าล่ะ ไม่รู้สิ แค่เห็นไนท์ยิ้มใจผมก็เต้นรัวไปหมดกลัวว่าตัวเองจะช็อกตายก่อนได้คุย

ตั้งแต่วันนั้นที่เห็นไนท์เข้ามาดูสตรีม ว่างจากสตรีมสายตาก็มักจะมองหาชื่อช่องแชทของไนท์ตลอด และได้กดอนุญาตหลังชื่อของไนท์เอาไว้เพื่อที่เวลาไนท์ส่งอะไรเข้ามาผมจะได้มองเห็นชัด ๆ

“พี่ซีนไปไหนอะ?” ผมเดินออกจากห้องนอน ก็เจอกับร่างสูง ๆ ของน้องชายที่ไม่ว่าจะมองมุมไหนก็ดูคล้ายผมและพี่ซีแทบจะทุกมุม น้องนอนดูวีทีอยู่ตรงห้องรับแขกในคอนโดผมนี่แหละ ไม่ยอมกลับบ้าน ไม่ก็กลับบ้านแต่พอเช้าวันหยุดก็อ้อนแม่มานอนเล่นที่คอนโดผม

“พี่จะไปหาไนท์ อยากไปหาเหนือด้วยไหม?”

“อ๋อ ไปเถอะ กลับมานอนที่นี่ด้วยพรุ่งนี้เดินทางเช้า ๆ เลยนะอย่าลืม” ซอลเอ่ยย้ำด้วยท่าทีจริงจัง ก็แบบนี้แหละ บางทีก็เหมือนเด็กน้อย บางทีน้องผมก็กลายเป็นผู้ใหญ่ แล้วที่ว่าเดินทางผมตั้งใจจะพาไนท์ไปเที่ยว แต่ถ้าไปสองคนไนท์คงไม่ไปเพราะเป็นห่วงน้องชาย ผมเลยตัดสินใจชวนน้องเธอไปด้วย อย่างที่รู้กันว่าซอลเป็นเพื่อนกับเหนือน้องชายของไนท์ ซอลเองก็อยากไปเที่ยวด้วย ผมเลยให้น้องไปขอพ่อกับแม่ก่อน พอได้รับอนุญาตเจ้าน้องชายตัวดีก็เก็บกระเป๋ามาค้างกับผมเรียบร้อย เพราะกลัวว่าผมจะแอบไปก่อน ถามจริงน้องคิดได้ไง เห็นผมเป็นคนยังไงถึงจะทิ้งน้องไปเที่ยวเนี่ย ที่ผมออกจากห้องตอนเที่ยงแบบนี้เป็นเพราะเมื่อคืนผมบอกไนท์ไว้ว่าจะเข้าไปหา ไปหาเฉย ๆ นี่แหละ คิดถึงนี่นา อยากเห็นหน้าแค่นั้นแหละ

“รีบกลับมานะครับ” ซอลกอดหมอนมองผม

“รู้แล้ว หิวก็สั่งอะไรมากินแล้วกัน”

“ครับ” น้องรับคำ ผมออกจากห้องทันทีที่เอ่ยจบและเลือกที่จะขับมอเตอร์ไซค์แทนรถยนต์ คิดดูสิครับถ้าผมขับรถยนต์กี่นาทีล่ะกว่าผมจะได้เจอกับไนท์ถ้าขับมอเตอร์ไซค์แป๊บเดียวถึงครับ ใช้เวลาไม่นานก็มาถึงบ้านโมเดิร์นสองชั้นที่คุ้นตา ผมจอดรถรออยู่หน้าประตูรั้วรอไนท์มาเปิดประตูให้ ระหว่างที่รออยู่นั้นจู่ ๆ ก็มีผู้ชายคนหนึ่งเดินมาหยุดตรงหน้าผมพร้อมกับส่งสายตาไม่เป็นมิตรมาให้

“มีอะไรหรือเปล่าครับ?” ผมถามออกไปอย่างวิเคราะห์ ผมเองก็มั่นใจว่าไม่รู้จักเขา แต่การที่เขามามองผมแบบนี้คิดว่าอีกฝ่ายคงมีอะไรคุยกับผมหรือเปล่า หรือข้องใจอะไรผม?

“รู้จักกับเจ้าของบ้านเหรอครับ?” ตรงข้ามกับที่คิดไว้นิดหน่อย เพราะเขายังพูดสุภาพอยู่ไม่ได้พูดโอ้อวดหรือพูดอะไรที่มันฟังดูรุนแรงหรือไม่เป็นมิตร

“ครับรู้จัก คุณมีอะไรกับเจ้าของบ้านหรือเปล่าครับ?” เท่าที่รู้มา ไนท์อยู่กับน้องแค่สองคนจะมีแม่บ้านที่ไปกลับเท่านั้น แล้วผู้ชายคนนี้เป็นใครกัน

“รู้จัก ผมเป็น...”

“ซีนเข้าบ้านค่ะ” เสียงไนท์เอ่ยขัดประโยคคนตรงหน้า สายตาที่ไนท์มองผู้ชายคนนั้นดูว่างเปล่าเสียจนกลัวว่าถ้าหากวันหนึ่งไนท์ใช้สายตาแบบนั้นมองผม ผมจะเป็นยังไง จะเจ็บมากแค่ไหนกับความว่างเปล่าที่เธอส่งมอบให้

“ซีน...”

“ครับ ไปแล้วครับ” ผมเอ่ยบอกไนท์ ก่อนจะขับรถเข้าไปจอดในบริเวณรั้วบ้าน ไนท์ยืนจ้องกับผู้ชายคนนั้นไม่รู้ทั้งคู่คุยอะไรกันบ้างเพราะผมเองก็ไม่ได้ยิน ไม่ถึงสิบนาทีไนท์ก็เดินกลับเข้ามาใกล้ พร้อมกับเอ่ยชวนเข้าบ้าน

“หิวไหม? กินอะไรมาหรือยัง” ไนท์ถาม ราวกับก่อนหน้านี้เราไม่ได้เจอใครที่หน้าบ้าน ถ้าไนท์ไม่ต้องการจะพูดถึงผมเองก็จะไม่พูดถึงเช่นเดียวกัน เพื่อความสบายใจของไนท์

“หิวนิดหน่อยครับ ตื่นแล้วก็รีบมาหาเลย” ผมเอ่ยอ้อนอีกฝ่าย ไนท์หรี่ตามองนิด ๆ ก่อนจะเดินนำเข้าไปในส่วนของห้องครัว เป็นอันรู้กันว่าไนท์จะทำอาหารให้ผมได้กิน ตลอดเวลาที่ไนท์ทำอาหารผมก็เอาแต่เท้าคางมองคนตัวเล็กที่คอยหยิบจับอุปกรณ์ในห้องครัวอย่างคล่องแคล่ว น่ารักจัง

“จ้องเกินไปแล้วครับผมหวงพี่ผมนะ” เหนือที่ไม่รู้ว่ามาตั้งแต่เมื่อไหร่เอ่ยแซวพร้อมกับนั่งลงข้าง ๆ ผม สายตาดุ ๆ ของน้องทำให้ผมถึงกับหลุดขำทันที

“ทำไมมองพี่แบบนั้นล่ะ” เอ่ยถามกลับ

“ก็พี่มองเกินไปอะ”

“ฮา ๆ ๆ ขอมองหน่อยเถอะ พี่ไม่เจอไนท์ตั้งสองวันเลยนะ”

“ก็ได้ ๆ พี่ไนท์ครับผมขอขึ้นไปเล่นเกมได้ไหมครับ” จู่ ๆ คนที่หวงพี่สาวก็หันไปอ้อนพี่เสียงหวาน

“ได้ แต่อย่าหักโหมนะ เหนื่อยก็พักเดี๋ยวเอาของว่างขึ้นไปให้”

“ขอบคุณครับ ไปละ” เหนือวิ่งขึ้นไปยังชั้นสอง ทิ้งให้ผมอยู่กับไนท์สองคน เมนูง่าย ๆ สองอย่างถูกวางลงบนโต๊ะพร้อมกับจานข้าวสวยร้อน ๆ

“ไม่กินเหรอ?” ผมเอ่ยถามไนท์อย่างสงสัยเมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กตักข้าวใส่จานเพียงใบเดียว

“เรากับน้องกินตอนสิบเอ็ดโมงเอง ตอนนี้ยังไม่หิว กินเลยเดี๋ยวเรากินเค้กรอ” ไนท์ยิ้มหวานขยับไปเลือกเค้กในตู้เย็นมานั่งฝั่งตรงข้าม

“พรุ่งนี้ออกจากที่นี่หกโมงเช้าใช่ไหม?” คนกินเค้กเอ่ยถาม

“ครับ เดี๋ยวเข้ามารับ แต่เปลี่ยนแผนนิดหน่อยนะครับ เดี๋ยวเรานั่งเครื่องไปลงที่แม่ฮ่องสอนเลย แล้วค่อยเช่ารถ” แม่เป็นห่วงน่ะเลยขอร้องให้นั่งเครื่องไปแทนการขับรถไปเอง ผมเองก็ไม่อยากขัดเพราะไม่ใช่แค่ผมแต่ยังมีทั้งน้องและคนที่ผมรักไปด้วย นั่งเครื่องไปก็ดูปลอดภัยดี

“อ้อ ได้ค่ะ แต่ค่าตั๋วเครื่องบินเราขอจ่ายเอง...” อีกแล้ว บทจะดื้อก็เป็นแบบนี้แหละ

“มีคนช่วยออกให้แล้วครับ ทั้งไปกลับเลย”

“หือ? อย่ามาหลอกกันเลย ให้เราจ่ายเถอะนะเราไม่สบายใจที่จะไปฟรีจริง ๆ ” ไนท์บอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ไม่ได้หลอกครับ มีคนออกให้แล้ว ถ้าไม่สบายใจเลี้ยงข้าวสักมื้อก็ได้ครับ” ผมมองไนท์ด้วยรอยยิ้มเอ็นดู อยากบีบแก้มจัง

“ใครออกให้คะ?”

“เดี๋ยวโทรให้ครับ แล้วก็ขอบคุณเองเลยนะ”

“เรารู้จักเหรอ?”

“ตอนนี้ยัง” ผมส่งยิ้มระคนเอ็นดูส่งไปให้อีกฝ่าย จากที่ตั้งใจจะให้ไนท์คุยกับแม่ก็ต้องเปลี่ยนแผนเพราะเหนือวานให้ช่วยไปดูคอมให้ พอกินข้าวเสร็จเราทั้งสามก็ไปขลุกตัวอยู่ที่ห้องของเหนือ ผมนั่งดูคอมให้เหนือ โดยมีไนท์นั่งบนเตียงเล่นโทรศัพท์รอ เมื่อซ่อมเสร็จก็ลองเปิดและเล่นเกมกัน เหนือสตรีมเกมส่วนผมชวนไนท์ไปนั่งเล่นที่ห้องรับแขก

“ไนท์...”

“คะ?”

“ได้ที่ฝึกงานที่ไหน”

“ที่บริษัท xx ซีนล่ะ” ไนท์ถามกลับ

“ที่เดียวกัน...”

แน่นอนว่าที่ได้ที่เดียวกัน ไม่ใช่เรื่องบังเอิญเพราะผมตั้งใจจะให้เป็นแบบนี้ ต้องขอบคุณพี่ชายผมล่ะนะที่ช่วยให้ผมได้ฝึกงานที่เดียวกับไนท์

เพราะต่อไปผมจะได้จีบไนท์ได้สะดวกยิ่งขึ้น

เตรียมใจไว้ด้วยนะครับ ยัยแก้มนุ่มของซีน

End Talk

====

ปี๋ป๋อๆๆๆ เจอกันคลั่งรัก 1 อัตราค่ะแม่!!!