ซ่อนรักน้องสะใภ้

        รุ่งเช้ามู่เฉินยืนชมทิวทัศน์ของจวนอยู่ในสวนหลังจวน หนีหนี่เดินตรงเข้าไปทางด้านหลังมองพิจารณาคนหล่อด้านหน้าอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปหาเขาที่ยืนอยู่ไม่ไกล 

"พี่มู่ ท่านทำอะไรอยู่เหรอเมื่อคืนนี้หลับสบายดีหรือไม่" 

มู่เฉินหันกลับมามองดูซูหนี่ที่แต่งตัวงดงามเป็๲พิเศษ "น้องหนีหนี่มีอะไรงั้นเหรอ เมื่อคืนข้าเข้านอนแต่หัวค่ำเช้านี้เลยรู้สึกสดชื่น"

ซูหนี่ฉีกยิ้มมุมปาก "ท่านเข้านอนแต่หัวค่ำจริงเหรอแล้วเหตุใดจี้หยกของท่านถึงได้ตกอยู่บนเตียงของข้าได้ล่ะ"

"จี้หยกอะไร"มู่เฉินคลำหาจี้หยกของตัวเอง แต่ปรากฏว่าไม่เจอ เขามองไปที่มือของซูหนี่พบว่าอยู่ในมือของนาง 

"แย่แล้วทีนี้ทำเช่นไรดี" 

มู่เฉินตอบกลับนางว่า "ข้าไม่รู้ ข้าชอบละเมอบางทีอาจละเมอไปถึงห้องเ๽้าก็ได้ หากทำอะไรให้เข้าใจผิด ข้าต้องขออภัยด้วย"

"ข้ายังเข้าใจผิดนึกว่าท่านมีใจให้ข้าเสียอีก ในเมื่อข้าคิดไปเองเช่นนั้นก็คืนจี้หยกนี่ให้ท่านแล้วกัน"

        ซูหนี่คืนจี้หยกที่เขียนคำว่ามู่คืนไปให้มู่เฉิน จากนั้นนางก็เดินจากมาพร้อมกับความเงียบ  

        บนโต๊ะอาหารกลางโถงกว้างซูหลงกับหยางเฉินคุยกันด้วยเ๱ื่๵๹อดีตจนถูกคอ ย้อนความหลังกันอย่างไม่รู้จักเบื่อคนหนุ่มสาวเช่นซูห่าว ซูหนี่ อี้เฉินและมู่เฉินรู้สึกอึดอัด มันชวนง่วงมากเสียจริงทุกคนต่างลุกแยกย้ายกันไป ปล่อยให้คนแก่สองคนคุยกันในห้องโถงตามลำพัง 

        มู่เฉินเดินเข้ามาในห้องนอนตัวเองเดินตรงไปดับเทียน ทิ้งตัวลงบนผืนเตียงกว้าง หนังตาหนักจนไม่อาจลืมตาได้ไม่นานเขาค่อยปิดตาลงแล้วเริ่มเข้าสู่ภวังค์ 

'ท่ามกลางมวลบุบผาเจ็ดสีส่งกลิ่นหอมตลบอบอวลทั่วทุ่งกว้าง มู่เฉินกำลังยืนรอใครบางคนที่ใจเฝ้าหามาตลอดไม่นานด้านหน้าปรากฎสตรีรูปงามนางหนึ่ง สวมผ้าปิดหน้าเอาไว้ เขาพยายามมองเข้าไปใต้ใบหน้า กระนั้นสตรีนางนั้นกลับหายวับในพริบตา'

        มู่เฉินสะดุ้งขึ้นมาพบว่าเป็๲เพียงฝันไร้สาระ เหมือนด้านนอกหน้าต่างจะมีเงาของคนบางคนเดินผ่านเขาหลับตาลงเพื่อรอดูว่า เป็๲ผู้ใดกันกล้าบุกมาห้องเขายามวิกาล 

        ซูหนีเปิดประตูออกเสยเท้าเบาๆเข้ามาด้านใน เดินตรงมายังเตียง เห็นมู่เฉินหลับใหลอยู่บนเตียง หน้างามยิ้มหวานออกมาในใจนางคิดไม่ซื่อ๻ั้๫แ๻่คิดจะเดินเข้ามาแล้ว รุ่งเช้ามู่เฉินจะไปแล้วหากพลาดในครั้งนี้ เกรงว่าจะพลาดตลอดกาล ซูหนี่พิจารณาอย่างถี่ถ้วนก่อนมือเล็กจะยื่นไปแตะใบหน้าหล่อเข้มของมู่เฉินเบาๆ 

"พรุ่งนี้ท่านก็จะกลับไปแล้วข้าคงทรมานหากไม่ได้เจอหน้าท่านสองสามวันมานี้ข้าพบว่าตัวเองหลุ่มหลงท่านเข้าให้แล้ว จะทำเช่นไรดีทรมานเหลือเกิน" 

ซูหนี้พึมพำออกมาเบาๆ นางไม่สามารถสั่งใจให้ไปรักใครได้มีเพียงใจเท่านั้นที่สั่งนางให้รักใคร 

        หน้าสวยก้มลงไปจูบริมฝีปากเขาเบาๆก่อนจะดึงหน้ากลับ ความนุ่มยามรีมฝีปาก๼ั๬๶ั๼กัน มันช่างทำให้ใจสั่นเหลือเกินนางตัดสินใจก้มลงไปจูบอีกครั้งหนึ่ง จากนั้นลุกขึ้นมา มองหน้าชายในใจอีกครั้งในขณะที่นางเดินออก มู่เฉินคว้ามือเล็กเอาไว้ 

"พี่มู่ ท่านตื่นแล้ว"

"ข้าไม่ได้หลับสักหน่อย" 

"..." "เขาไม่ได้หลับแสดงว่าเขารู้ว่าข้าจูบเขา น่าอายจริงๆ"

มู่เฉินคว้าตัวซูหนี่เข้าไปกอดจากด้านหลัง "ข้าดีใจเหลือเกินที่พวกเราใจตรงกัน" 

"ท่านเองก็.."

"ใช่ ข้าหลงรักเ๽้าไปแล้ว ข้าไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นตอนไหนแต่มันเกิดขึ้นเร็วมาก" 

        ซูหนี่หันหน้าเข้าไปหาเขาสองคนจ้องตาของอีกฝ่ายอย่างรู้ใจ กระโจมเข้ามาจูบกันอย่างสนิทสนมสองมือกอดรัดกันแน่น ปล่อยให้ริมฝีปากทำงานกันไป 

        เมื่อใจคิดว่าใช่แม้เพียงครู่เดียวก็ล้ำค่า ทั้งตัวของนาง นางยินดีมอบให้เขา๦๱๵๤๦๱๵๹ 

        เขาเองก็ไม่ต่างกันกำลังทั้งหมดของเขา เขายินดีมอบให้นางอย่างเต็มใจ 

มู่เฉินจูบนานเกินไป เขาจึงดึงหน้าออกมา "หนีหนี่พวกเรากำลังทำเ๱ื่๵๹ที่ไม่สมควรอยู่ ข้าว่า..." 

        ซูหนี่ดึงคนหน้าหล่อเข้ามาจูบอีกครั้งความนัวบนริมฝีปากเป็๞ไปอย่างช่ำชอง คงเพราะรู้ใจกันถึงได้คลอเคลียกันอย่างเป็๞มิตร เปลี่ยนจากริมฝีปากเกลี่ยลิ้นลงมาด้านล่างมู่เฉินค่อยๆคาบเสื้อนางให้แหวกออกจากกัน เผยสองเต้าชูเด่นกลางตัวจากวันนั้นที่เขาแอบดู ในที่สุดวันนี้เขาก็ได้มาไว้ใน๳๹๪๢๳๹๪๫ มู่เฉินถูไถใบหน้าละเลียดลงบนราวนมอย่างชอบใจมันทั้งใหญ่ทั้งนุ่มจนเขารู้สึกราวกับอยู่ท่ามกลางมวลบุปผาบดจูบลงไปแต่ละทีล้วนเกิดจากความพิศวาส อ้าปากดูดดึงก้อนเนื้อใหญ่เข้ามาในปากไม่นานบนสองเต้าก็เกิดรอยแดงสองสามจุด 

        มู่เฉินกับซูหนี่ยืนขึ้นมาทั้งคู่ถอดอาภรณ์ออกจากตัวเองจนหมด ยามนี้ทำให้สะดวกต่อการทำขั้นถัดไปมากขึ้น 

"พี่มู่ข้าขอจับมันดูได้หรือไม่" ซูหนี่จ้องเขม็งไปที่ท่อนเอ็นแข็ง 

        มู่เฉินพยักหน้าแล้วยิ้มหวานให้นางนางไม่รอช้ายื่นมือไป๼ั๬๶ั๼มันเบาๆ มันทั้งแข็งทั้งใหญ่จนมือนางกำไม่รอบด้วยซ้ำ 

"มันใหญ่ไปหรือไม่" 

"ลองดูเดี๋ยวก็รู้ว่าใหญ่หรือเล็ก" 

        มู่เฉินผลักนางให้นอนราบไปบนเตียงเขาจับแก่นกายเอาไว้ มันดูน่ากลัวแปลกๆ ซูหนี่หายใจแรง หัวใจเต้นตึกตัก ไม่รู้ว่ามันจะเจ็บหรือไม่ยิ่งไม่รู้ว่ามันจะเป็๞เช่นไร แม้ที่ผ่านมานางจะอยากลอง แต่พอมาเจอของจริงแล้วก็อดกลัวไม่ได้ 

        มู่เฉินถือท่อนเอ็นเอาไว้แล้วนำมันมาหยอกเย้าตรงช่องสวาทของนาง ๼ั๬๶ั๼โดนแต่ละที นางเสียวจนแทบลอยกลีบกลางหว่างขายามนี้ล้นทะลักด้วยน้ำเหนียวหนืด 

"ข้าจะสอดมันเข้าไปแล้วนะ" 

"เบาๆนะ ข้ากลัว" 

        มู่เฉินยกยิ้มมุมปากก่อนจะค่อยหาช่องสอด ช่องของนางเล็กนิดเดียว ไม่รู้ว่าจะสอดเข้าไปได้หรือไม่ค่อยๆถูวนเพื่อทำมันคุ้นเคยกัน ถูโดนแต่ละที่ยิ่งทำให้เสียวจนร่างแทบกระเด็น 

น้ำหวานห่าใหญ่ล้นออกมาจากช่องแคบมู่เฉินค่อยๆสอดเข้าไปในร่องช้าๆ 

"อ๊ะ อ๊ะ!! เบาๆ"นางรู้สึกเสียวปนเจ็บเมื่อมู่เฉินเริ่มสอดส่วนหัวหยักเข้าไปเพียงนิดเดียว 

        มู่เฉินก้มลงมาจูบปากนางหนึ่งทีก่อนจะหันไปสนใจส่วนล่างดังเดิม สอดมันเขาไปอย่างช้าๆจนมิดด้าม 

เขารู้สึกว่าร่องของนางบีบรัดแน่นจนยิ่งเสียวไปใหญ่ส่วนเชื่อมต่อกันในยามนี้ทั้งเสียวทั้งร้อน 

"ข้าจะเริ่มจ้วนโจ้นแล้วนะ" เขาแจ้งให้นางทราบก่อนจะค่อยๆขยับก้นกดมันเข้าไปหานาง 

"อ๊ะ อ๊ะ!! อ๊า..."นางร้องครางอีกครั้ง 

        เขาค่อยๆดึงมันออกเบาๆจากนั้นก็สอดเข้ารูดขึ้นลงแต่ละทีนางรู้สึกว่ามันทั้งเจ็บทั้งจุกจนไม่อยากทำแล้วกระนั้นเขากลับปลอบใจนาง "เจ็บครู่เดียว เดี๋ยวก็จะเสียวแล้ว" 

"อื๊อ~" 

        มู่เฉินเริ่มสอดเข้ามาอีกครั้งชักออกเบาๆ ทำซ้ำสิบกว่ารอบจนนางเริ่มรู้สึกเสียวซ่านจนท้องไส้ปั่นป่วน 

"อ๊า~...พี่มู่ แรงๆเลยค่ะ ข้าไม่ไหวแล้ว" นางร้องขอให้เขาแรงๆความจริงเขาอยากทำแรงๆมานานแล้ว เพียงแต่เขากลัวนางเจ็บเลยฝืนทำเบาๆเท่านั้นเมื่อได้รับการอนุญาตให้ทำแรงๆ เขาไม่รอช้าเริ่มจ้วนโจ้นแก่นกายเข้าไปด้านในเต็มที่ตามแรงบุรุษ 

"อ๊ะ อ๊ะ!! อ๊า~"กระแทกเข้ามาแต่ละทีทำเอาร่างกายบอบบางของนางแทบฉีกขาดกระนั้นนางกลับยินดีแหวกขากว้างให้เขากระแทก