END คุณหนูวายร้าย [ มันตา ]

    บทที่ 6 [ 1 ]


    ตอนที่ 6

     

                “ก็คุณหนูให้ผมขับไปเรื่อยๆ”


                     คืนฉายตอบห้วนๆแต่ยอกย้อนทำเอาคุณหนูตัวดี เหลียวหน้าเหลียวหลัง มองเส้นทางซึ่งทอดยาวไปสุดลูกหูลูกตาสองข้างทางของถนนสี่เลนส์ มีต้นไม้สีเขียวชอุ่มขึ้นสูงสลับกับตึกรามบ้านช่องเป็๞ระยะ มองเห็นรถราวิ่งอยู่บนถนนขวักไขว่ก็จริงแต่นึกถึงเ๹ื่๪๫ราวที่เกิดขึ้นเมื่อวาน ทำให้หล่อนวิตกจริตเล็กน้อย


                    “แต่ตอนนี้นายกำลังจะขับไปชลบุรีนะออกนอกกรุงเทพฯมาตั้งไกล ฉันไม่ได้สั่งให้นายมาไกลขนาดนี้หาทางยูเทิร์นกลับเดี๋ยวนี้เลยนะ ขับทางไกล มันเปลืองน้ำมัน”


                    “ขับวนไปวนมาก็เปลืองน้ำมันเหมือนกันล่ะครับ”


                    “กลับรถเดี๋ยวนี้ไม่อย่างนั้น ฉันจะฟ้องคุณพ่อให้ไล่นายออกทันที เพราะว่านายชอบขัดคำสั่งอยู่เรื่อย”


                    เขาทำหูทวนลมยังคงขับรถมุ่งไปข้างหน้า ไม่มีแววว่าจะมองหาที่เลี้ยวกลับรถสักนิดหล่อนเหลือบตามองเสี้ยวด้านข้างของชายหนุ่ม เห็นแต่ความนิ่งขรึมขณะริมฝีปากขยับขึ้นลงเพื่อพ่นแต่คำยียวน ท่ามกลางคำพูดนั้นหล่อนแน่ใจว่าเห็นรอยยิ้มยกที่มุมปาก


                    ลางสังหรณ์จึงผุดขึ้นหรือว่าอีตานี่มันจะเป็๞คนร้ายปลอมตัวมา...หลอกคนที่บ้านให้ตายใจแล้วตั้งใจจับหล่อนมาเป็๞ตัวประกันเพื่อเรียกค่าไถ่ หรือถ้าร้ายแรงกว่านั้นบางทีไอ้โจรในคราบบอดีการ์ด มันอาจจะข่มขืน กระทำชำเราแบบที่เป็๞ข่าวในหน้าหนังสือพิมพ์เกือบทุกวัน


                    โอ้...ไม่นะฉันยังไม่อยากถูกข่มขืน เรียกค่าไถ่ แล้วถูกฆ่าหมกป่า!


                    หล่อนคิดเป็๲ตุเป็๲ตะแต่ก็พยายามทำใจดีสู้เสือ แกล้งชวนคุยไม่ให้อีกฝ่ายจับพิรุธได้ว่ากำลังเริ่มสงสัยอย่างน้อยเพื่อถ่วงเวลาให้หล่อนได้ใช้ความคิดสักนิดว่าจะหาทางช่วยเหลือตนเองอย่างไร


                    แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าในกระเป๋าลูกคุณหนูมีสเปรย์พริกไทยสำหรับป้องกันตัว จึงกระชับกระเป๋าไว้แน่นแนบอกค่อยๆล้วงมือลงไปควานหาสิ่งที่๻้๵๹๠า๱ แต่ว่าค้นเท่าไหร่ก็ค้นไม่เจอหรือว่าหล่อนจะลืมย้ายจากกระเป๋าอีกใบมาใส่


                    ตายๆๆแล้ว ฉันจะทำยังไงดีล่ะ?


                    กำลังคิดโน่นคิดนี่หาทางออกเสียงเข้มของผู้ที่ขับรถก็ดังก้องขึ้น “คุณหนูกำลังหาอะไรหรือครับ”


                    “โอ๊ะ! เปล่าๆ ฉัน...เอ่อ กำลังจะ...เอ่อ กำลังจะเติมลิปสติกน่ะสิยะ”


                    หล่อนจึงกางตลับแป้งขนาดจิ๋วออกอีกครั้งหยิบลิปสติกขึ้นมาทาทับของเก่า ซึ่งยังไม่ทันจางขณะความคิดกำลังหาหนทางให้รู้แน่ชัดว่าจะเอาตัวรอดอย่างไร มือจับตลับแป้งก็จริงแต่สายตากลับลอบสังเกตพฤติกรรมของบอดีการ์ดหนุ่มผู้เป็๞สารถีไม่วางตา


                    ผลปรากฏว่า...ลิปสติกจึงเลอะเหนือริมฝีปากบนโดยที่หล่อนเองก็ไม่รู้ตัว!

    ..................................