หลังจากเหตุการณ์วันนั้น ณิชาคิดว่าเธอคงไม่มีวันเจอผู้ชายจอมอวดดีคนนั้นอีก แต่โชคชะตากลับเล่นตลก เมื่อวันต่อมา คาเฟ่ที่เธอทำงานอยู่มีลูกค้าคนหนึ่งเดินเข้ามาด้วยท่าทีโดดเด่น
พฤกษ์—ชายหนุ่มที่เกือบขับรถชนเธอเมื่อวาน!
"คุณ?!" ณิชาอุทานเบา ๆ อย่างไม่อยากเชื่อสายตา
พฤกษ์มองเธอแล้วยกยิ้มเล็กน้อย "อ้อ เธอเองนี่เอง พนักงานเสิร์ฟ?"
ณิชากำมือแน่น คนบ้าอะไรทั้งหยิ่ง ทั้งกวนโมโห!
"สั่งอะไรดีคะ" เธอถามเสียงห้วน หวังให้เขารับรู้ว่าเธอไม่ได้ยินดีที่ได้เจอเขาอีกครั้ง
พฤกษ์หัวเราะเบา ๆ แล้วเอนตัวพิงเก้าอี้ "เอาอเมริกาโน่ไม่หวานหนึ่งแก้ว"
ณิชารับออเดอร์แล้วเดินไปชงเครื่องดื่ม โดยพยายามไม่สนใจสายตาจับจ้องของชายหนุ่มที่ดูเหมือนกำลังสนุกกับการแกล้งเธอ
แต่แล้วพอเธอยกกาแฟไปเสิร์ฟ พฤกษ์ก็พูดขึ้น "ว่างเมื่อไหร่? ไปนั่งคุยกันหน่อยสิ"
"ขอโทษค่ะ ฉันทำงาน"
"เดี๋ยวฉันจ่ายค่าชั่วโมงที่เธอหายไปให้เป็สิบเท่า"
ณิชากัดฟันแน่น คนอะไรคิดว่าทุกอย่างซื้อได้ด้วยเงินหรือไง?!
"ฉันไม่้าเงินของคุณค่ะ"
พฤกษ์นิ่งไปชั่วครู่ก่อนจะยิ้มมุมปาก "ยัยพนักงานเสิร์ฟปากเก่ง เธอคงไม่รู้ว่าฉันได้ในสิ่งที่้าเสมอ"
"แต่ฉันไม่ใช่หนึ่งในสิ่งที่คุณจะได้"
เธอทิ้งคำพูดไว้ก่อนจะหมุนตัวเดินหนี ปล่อยให้พฤกษ์จ้องตามด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป
นี่เป็ครั้งแรกที่มีผู้หญิงพูดแบบนี้กับเขา... และมันทำให้เขาสนใจเธอมากขึ้นกว่าเดิม
3K
