“ข้าอยากทราบว่าที่โรงหลอมตระกูลหลงนี้ หลอมอาวุธจากเหล็กอะไร แล้วข้า้าให้พวกท่านตีดาบให้ข้าดูหนึ่งเล่มกับกระบี่หนึ่งเล่มแล้วข้าจะซื้อดาบและกระบี่เล่มนั้นเอาไว้”
“หือ..? ความหมายของนายน้อยคือ”
เก้าแก่มองมาที่เซี่ยวเย่ ด้วยความสงสัย
“เถ้าแก่ไม่ต้องแปลกใจไป ข้านั้นอยู่นะตระกูลั้แ่เกิด ไม่มีเพื่อนร่วมวัยให้คบหา จะมีก็แต่ดาบที่ท่านพ่อให้เป็ของขวัญ เป็ดาบของตระกูลหลง รูปทรงสวยงามทรงพลังน่าเกรงขามยิ่งนัก คมดาบฟันลงบนหินเหมือนฟันบนเต้าหู้ ข้าอยากจะเห็นว่าดาบอันเลื่องชื่อของตระกูลหลง หลอมอย่างไรบ้าง ถ้าข้าโตขึ้นข้าอยากจะหลอมดาบยอดเยี่ยมแบบนี้บ้าง อยากจะเห็นเป็บุญตาสักครั้ง”
เซียวเย่พูดด้วยใบหน้าเสี่ยมใส
“อ่อ..อ..อ๋อ…ฮ่า ฮ่า ฮ่า นายน้อยอายุยังน้อยแต่ฉลาดหลากแหลมนัก แผ่นดินเรานั้นตรวจพบแร่เหล็กด้วยกันสามชนิด ได้แก่เหล็กดำ เหล็กเงิน และเหล็กทองแดง เหล็กดำนั้นเราได้คิดค้นวิธีตีดาบออกมาได้คมและแข็งแกร่งดาบของเรานั้นหลอมมาจากเหล็กดำ ผ่านวิธีหลอมจากช่างตีอาวุธที่เชี่ยวชาญ มา มา นายน้อยตามข้ามา ข้าจะพาไปชมวิธีการหลอมอาวุธ”
เถ้ายิ้มแย้มพาเซียวเย่และผู้ติดตามเข้าไปในเตาหลอม
ภายในโรงหลอม มีชั่งหลอมอาวุธมากมายกำลังหลอมอาวุธกันอย่างขยันขันแข็ง
“นายน้อยสามารถชมวิธีการหลอมได้ตามใจชอบ ข้าน้อยขอตัวก่อน”
เถ้าแก่พูดพร้อมขอกล่าวลา
เซี่ยวเย่ ชมดูการหลอมอาวุธเงียบๆ ไม่กล่าวอะไร จนกระทั่งช่างหลอมอาวุธผ่านไปหลายเล่ม
“เย่หลิว เรากลับกันเถอะ”
เซียวเย่ กล่าวพร้อมเดินออกจากโรงหลอมตระกูลหลง
นั่งรถม้ากลับมาถึงประตูจวนตระกูลเซียว เซียวเย่ เดินลงจากรถม้าเข้าไปในตระกูล เดินหายลับไปในสายตาเย่หลิว
'นายน้อยชั่งแปลกคนยิ่งนัก อายุ10ขวบปี แต่ไม่เหมือนเด็ก10ขวบปี เหมือนคุยกับผู้ใหญ่มากกว่า ภายภาคหน้านายน้อยจะต้องยิ่งใหญ่มากแค่ไหน ข้าก็ไม่อาคาดเดาได้แล้ว ถ้าได้ติดตามนายน้อยต่อไปก็คงจะดี'
ว่าแล้วก็รีบวิ่งตามนายน้อยไป
“ท่านพ่อ ลูกมีเื่จะขอร้อง”
เซียวหยางจะกำลังดูเอกสารรายงานอยู่บนโต๊ะทำงาน
"ให้ช่วยอย่างไร"
เซียวหยางพูดพร้อมกลับยกชาขึ้นมาดื่ม
“ข้าทราบมาว่า ตระกูลเรามีโรงหลอมที่ปิดตัวไปแล้วอยู่ ข้ามีวิธีทำให้โรงหลอมนั้นเปิดตัวหลอมอาวุธได้อีกครั้ง โดยที่อาวุธจะดีกว่าอาวุธที่ขายในตลาดตอนนี้ โดยที่ข้าจะให้วิธีหลอมอาวุธแบบใหม่ให้กับท่าน วิธีนี้จะทำให้อาวุธที่หลอมคมกว่าของตระกูลหลงที่คุมตลาดตอนนี้แน่นอน ข้าแนะนำให้ท่าน…”
“พร๊วดด.. ”
เซี่ยวเย่พูดยังไม่ทันจบ เซียวหยางก็พ่นชาออกมาเต็มโต๊ะเสียแล้ว “เ้า เ้า เ้า พูดจริงงั้นรึ?”เซียวหยางพูดพร้อมรีบเช็ดปาก
“ข้าจะล้อท่านเล่นเพื่ออะไร ข้าจะพูดต่อ ตั้งใจฟังให้ดี”
เซียวเย่ อธิบายถึงแผนการและวิธีการหลอมแบบใหม่ให้เซียวหยางฟังโดยละเอียด การหลอมของตระกูลหลงในสายตาเซียวเย้ก็เหมือนเด็กพึ่งหัดเดิน เซียวเย้ได้คิดผสานการหลอมอาวุธแบบใหม่ขึ้น จากโลกก่อนหน้า นำมาผสมผสานกับการหลอมสมัยนี้ ทำให้ได้การหลอมอาวุธที่ดีกว่าอาวุธที่ตระกูลหลงหลอมแบบทิ้งไม่เห็นฝุ่น
“ท่านเอาวิธีหลอมที่ข้าคิดค้นนี้ไป ทดลองหลอมอาวุธโดยใช้เหล็กดำ เหล็กเงิน และเหล็กทองแดง พอหลอมเสร็จให้ทดลองความแข็งแกร่งและความคมของดาบ เลือกอาวุธที่ดีที่สุด จากเหล็กที่ใช้หลอม แล้วกระจายสินค้าออกนอกเมืองห้ามขายในเมืองเด็ดขาด ให้เน้นตะเวณขายตามเมืองแถบชายแดนหรือหัวเมืองที่ติดแถบป่าอสูร เราเป็แค่ตระกูลเล็กๆ ออกหน้าไปก็มีแต่จะเกิดปัญหา หลอมอาวุธแล้วขายในที่ลับจะดีกว่ามาก ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาที่เราจะมีศัตรูในที่โล่ง อ่อ ข้าขอส่วนแบ่งหกในสิบส่วนด้วยนะ”
“แล้วเครื่องหมายการค้าอาวุธคือ….”
“ อาวุธตี้อี..”(ที่หนึ่ง)
เซียวหยางจดรายละเอียดที่เซียวเย่บอกมาอย่างครบถ้วนรีบวิ่งแจ้นออกไปทำตามที่สั่ง
เซี่ยวเย้ กลับมาที่ห้อง นั่งลงคิดกับตนเอง
‘นี่จะเป็จุดเริ่มต้นของข้าในโลกใบนี้ ข้าในตอนนี้ยังเด็กเกินไป ทำอะไรไม่สดวกนัก คงต้องทำอะไรอย่างลับๆ จะทำอะไรสดวกขึ้นข้าคงต้องสร้างกองกำลังของตนเอง ด้วยความรู้ของข้า ต่อให้เป็งูข้าก็สร้างเป็ัได้!'
“เย่หลิวเข้ามา"
เย่หลิวเดินเข้ามาค้อมมือทำความเคารพกล่าว
“นายน้อย”
“เ้าไปหาคนที่มุ่งมั่นอยากแข็งแกร่ง อายุก่อน15ปียิ่งดี รับมา100คนก่อน ข้าจะสอนพวกนั้นด้วยตนเอง ข้า้าเลี้ยงดูพวกเค้า ให้พวกเค้าคอยทำงานในเงามืดให้ข้า เ้าเข้าใจที่ข้าพูดหรือไม่เย่หลิว?”
‘นายน้อยเริ่มแล้ว..’
เย่หลิวก้มหน้าพร้อมกล่าว
“เข้าใจขอรับนายน้อย”
“เ้าเอาตำราพวกนี้ไปฝึกยุทธ์แทนเล่มก่อน ตารานี้ข้าคิดค้นขึ้นเอง เป็เคล็ดบ่มเพาะหนึ่งเล่ม เคล็ดวิชาลอบสังหาร หนึ่งเล่ม เคล็ดวิชาเคลื่อนที่หนึ่งเล่ม ฝึกแล้วแจกจ่ายให้คนอื่นคอยสอนพวกเค้าเข้าใจรึไม่?"
เซียวเย่ให้ตำรากับเย่หลิว เป็ตำราที่เซียวเย่คิดขึ้นมาเพื่อแผนการในอนาคต
"รับทราบนายท่าน"
เย่หลิวรับคำสั่งแล้วจากไป กลางดึกในห้องเย่หลัวนั่งขัดสมาธิอยู่ในห้องกำลังฝึกยุทธ์อยู่
“ฟุ้มมม”
ลมปราณในตัวเย่หลิวหนาแน่นรวมตัวะเิออกมา เย่หลิวลืมตาขึ้นมารู้สึกได้ถึงลมปราณที่หนาแน่นในตันเถียน
‘ขอบเขตปราณสะสมขั้น5…เคล็ดบ่มเพาะที่นายน้อยให้มาช่างยอดเยี่ยมนัก ยังไม่รวมถึงเคล็ดวิชาลอบสังหารกับเคล็ดวิชาเคลื่อนไหว ซับซ้อนยิ่งนัก ด้วยเคล็ดวิชาแบบนี้ ข้าสามารถสั่งหารใครก็ได้ไม่เมืองนี้โดยที่ไม่มีใครพบเห็นเป็แน่แท้ ไม่รู้ว่านายน้อยคิดจะทำอะไรต่อไป แต่ไม่ว่านายน้อยจะทำอะไรก็ต้องไม่ใช่เื่อย่างก่อทรายสร้างบ้านเป็แน่ น่ายินดียิ่งนักที่ได้ติดตามนายน้อย’
เย่หลิวหลับตานั่งบ่มเพาะต่อ…
1เดือนผ่านไป
เมืองชายแดน ซานจุง
“พี่น้องทั้งหลายๆ เล่มาเข้า เล่เข้ามา วันนี้ข้านำอาวุธชั้นเยี่ยมมานำเสนอทุกท่าน อาวุธเหล่านี้คุณภาพยอดเยี่ยม ความคมไม่ต้องพูดถึง วันนี้ข้าจะแสดงให้ชมความสามารถของอาวุธพวกนี้ ข้ารับรองเลยว่าพวกท่านจะต้องติดใจ อาวุธตี้อี พวกนี้อย่างแน่นอน ”
แผลงลอยแห่งหนึ่ง ะโเสียงดังเสนอขายสินค้าตัวเอง
พ่อค้าคนนั้นหยิบอาวุธดาบขึ้นมา หันไปหาจอมยุทธ์ ที่มามุงดูสินค้า “พี่ชายท่านนั้น ข้าขอยืมดาบได้รึไม่”
จอมยุทธ์ท่านนั้น ยังคง งง อยู่ แต่ก็ยื่นดาบใหญ่ให้แต่โดยดี พ่อค้าท่านนั้นรับดาบเล่มใหญ่นั่นมา ใช้ดาบตี้อีฟันลงไปที่ดาบใหญ่เล่มนั้น เคร๊ง ง ง!! ดาบเล่มใหญ่หักไม่เหลือสภาพเดิม หักครึ่ง!!
“นี่มันดาบบ้าอะไรกัน”
“คมยิ่งนักถ้าข้าได้ดาบเล่มนี้มา ข้าคงฟันศัตรูเหมือนฟันกิ่งไม้ใบหญ้ากระมัง”
“อาวุธตี้อีงั้นรึ? ไม่เคยได้ยินมาก่อน ผู้ใดกันที่หลอมอาวุธแบบนี้ขึ้นมาได้”
พ่อค้าคนนั้นพอได้ยินเสียงซุบซิบก็ยิ้มจนแก้มปริ กล่าว"เป็อย่างไรบ้าง นายท่านจอมยุทธ อาวุธของเราคุณภาพยอดเยี่ยมใช่หรือไม่? เราจะขายเล่มละ1000หินปราณเท่านั้น คุณภาพพวกท่านก็เห็นกันแล้ว ถึงราคาจะสูงมากกว่าแต่ก็เล็กน้อยเท่านั้น ถ้าพูดถึงคุณภาพของอาวุธไม่ต้องคิดให้มากความ ใครจะรับอาวุธบ้างก็ต่อแถวเรียงกันเข้ามา!"
“ข้าเอาดาบหนึ่งเล่ม”
"ข้าเอากระบี่"
“เห้ยย! เ้ามาแซกคิวข้าทำไม”
“เ้านั่นแหละแซกคิวข้า”
อาวุธตี้อี ชื่อเสียงแพร่กระจายทั่วแผ่นดินต้าเชียงอย่างรวดเร็ว ไม่มีใครรู้ว่า อาวุธนี้มาจากไหน ใครเป็ผู้หลอม จอมยุทธรวมถึงทหาร ล้วนเปลี่ยนอาวุธที่ตัวเองเคยใช้เป็อาวุธตี้อีกันหมด โรงหลอมของตระกูลต่างๆได้รับผลกระทบไปตามๆกัน
เมืองกวางตุง ตระกูลหลง
"ท่านผู้นำตระกูล ท่านผู้นำตระกูล!!" เสียงโหวกเหวกโวยวายดังมาจากข้างนอกจวณตระกูลหลง
“อืมม”
ชายแก่ผมขาวหน้าตาดุดัน สวมผ้าคลุมที่ฟ้า นั่งอยู่บนเกาอี้ที่นั่งผู้นำ กำลังลูบเคราพลางครุ่นคิดอะไรบางอย่าง คนคนนี้คือผู้นำตระกูลหลง หลงซานจี่
"ว่าอย่างไรบ้าง"
“ อาวุธตี้อีพวกนั้น ขายผ่านแวดวงใต้ดินอีกที เราไม่สามารถตรวจสอบได้เลยขอรับ แล้วตอนนี้สมาคมหลอมอาวุธของตระกูลอื่นๆ ก็เดือดร้อนเหมือนๆกับเรา คงไม่ใช้ฝืมือพวกเค้าแน่นอน ถ้าขืนปล่อยไว้แบบนี้ต่อไป ตามคาดเดาตระกูลเราจะขาดรายได้ไปถึง6ส่วนจากรายได้ทั้งหมดแน่นอนขอรับผู้นำตระกูล”
“บัดซบ!!”
ปัง..ง หลงซานจี่ สบถ ออกมาก พร้อมกับทำลายแท่นเก้าอี้ผู้นำจนฟัง
“ไปตามสืบมาให้ได้ ตอนนี้อาจจะยังไม่พบ แต่มันก็ต้องทิ้งร่องรอยเอาไว้แน่นอน ตามสืบต่อไป!”
หลงซานจี่พูดด้วยใบหน้าโกรธกริ้ว
“ขอรับผู้นำตระกูล”
ผู้าุโรับค้อมมือเคารพ จากไปอย่างรวดเร็ว
ตระกูลเซียว
ที่ห้องโถงตระกูลเซียว ในห้องมีคนอยู่ด้วยกันสองคน ด้านซ้ายคือเซียวหยาง ส่วนด้านขวา เป็ชายชรา หน้าตาธรรมดาดูแล้วน่าเสื่อมใส ใส่ชุดคลุมสีขาวสะอาดสะอ้าน เค้าคือผู้นำตระกูลเซียวหรือพ่อของเซียวหยาง เซียวกง
“ท่านพ่อ ข้าได้ทำตามแผนการที่เซียวเอ๋อบอกแล้ว นับว่าเ้าเด็กบ้านี่ มันเป็ดาวนำโชคของตระกูลเราโดยแท้ เรานำอาวุธออกตลาดมืดไปแค่ไม่กี่วัน ผลกำไลก็บานเป็ดอกเห็ด ตอนนี้หักค่าใช่จ่ายแล้วก็เหลือถึงเรา 20 หมื่นหินปราณ ถึงให้เ้าลูกบ้านั่น 12 หมื่นหินปราณ แต่ที่เหลือก็ยังมากกว่ากำไลธุรกิจของเราทั้งหมด แล้วยังมีแนวโน้มกำไลจะเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ท่านออกออกจากผู้นำแล้วให้เซียวเอ๋อขึ้นแทนเลยก็ดีนะท่านพ่อนะ ”
“เพ้ย ย ไอ้ลูกทรพี เอ็งมีหัวไว้ให้ผมขึ้นอย่างเดียวรึไงกัน เราต้องกระทำการให้รัดกุม ถ้าภายนอกรู้ว่า ตี้อี มาจากตระกูลเรา เราได้จบสิ้นเป็แน่แท้… เราต้องรีบสะสมกองกำลังอย่างลับๆ เมื่อปัญหามากเกินกว่าจะพูดคุย ก็ต้องใช้กำปั้นเท่านั้น!!!”
349
