กามเทพคูณสอง

        เมื่อวานกว่าจะกลับจากบ้านนายหัวใหญ่แห่งสวนสายลมก็ปาไปสามทุ่ม สองแสบงอแงจะนอนอย่างเดี๋ยวเลยต้องพากลับมานอน น้ำฟ้าไม่ได้ตามมานอนด้วยเพราะลมเลไปยอม แต่เดี๋ยวเย็นนี้นัดกันว่าจะไปเดินตลาดนัดที่ริมทะเล ซึ่งรักยังไม่เคยไป มาอยู่ก็พักหนึ่งแล้วยังไม่ค่อยได้ไปไหนเลย และเช้านี้อากาศสดชื่นดีมากหลังทานข้าวเช้าเสร็จรักเลยชวนสองแสบมารดน้ำแปลงผัก ส่วนลมเลก็เข้าสวนไปตั้งแต่กินข้าวเช้าเสร็จเรียบร้อยเห็นว่าวันนี้ต้องตัดแต่งกิ่งทุเรียนแต่จะกลับมาตอนบ่ายๆ

                       “อารักผักกินได้ยังครับ” เสียงของขุนอินทร์ร้องถามทั้งถือสายยางรดน้ำสายไปมา

                       “ยังค่ะ ต้องรอให้มันโตกว่านี้ก่อน”

        “ต้องให้โตๆ เท่านี้ก่อนหรือครับ” ขุนจันทร์บอกทั้งวาดแขนเป็นวงกว้าง

        “ใช่แล้วค่ะ ต้องโตๆ เท่านี้ก่อน” รักบอกทั้งรอยยิ้มเอ็นดู ก่อนจะก้มลงถอดหญ้าตอนเล็กๆ ที่แซมขึ้นมา

        “จันทร์รดบ้าง” ขุนจันทร์บอกทั้งแย่งสายยางจากมือขุนอินทร์

                       “ไม่ อินทร์จะรด” แฝดพี่แย่งกลับ

                       “จันทร์อยากรดบ้าง” แฝดน้องว่าทั้งแย่งสายยางอีกรอบแต่แฝดพี่ไม่ยอมเลยต้องยื้อกันไปยื้อกันมาจนน้ำที่ออกจากสายกระจายไปถูกเด็กทั้งสองจนเปียก และไม่เพียงเท่านั้นพี่เลี้ยงอย่างรักที่อยู่ข้างๆ ก็พลอยเปียกไปด้วย รักจ้องมองเด็กทั้งสองที่แย่งสายน้ำกันไปมาอย่างใจเย็นมีไม่บ่อยที่สองแสบจะแย่งอะไรกันแบบนี้

                       “พี่อินทร์ น้องจันทร์” รักเรียกเด็กทั้งสองนิ่ง แต่กลับไม่ได้รับการสนใจเลยต้องเรียกซ้ำอีกครั้งด้วยเสียงที่ดังและนิ่งกว่าเดิม ซึ่งมันได้ผลเพราะเด็กทั้งสองหยุดมือทันทีและหันมามองรักอย่างกล้าๆ กลัวๆ เพราะเสียงอารักนิ่งมาก สองแสบรู้ได้ทันทีเลยว่าทำอารักคนสวยโกรธเข้าให้แล้ว

                       “เอ่อ อารัก” ขุนอินทร์เรียกทั้งยังถือสายยางรดน้ำอยู่ สายน้ำที่ไหลออกมารดโดนตัวจนเปียกไปหมด ขุนจันทร์เองก็ปล่อยมือจากสายน้ำมายืนข้างๆ ขุนอินทร์ ตอนนี้สองแสบหน้าตาสลดมากแทบจะร้องไห้เพราะรู้ดีว่าทำผิด แย่งสายน้ำกันไม่พอยังเปียกกันอีกแถมทำอารักเปียกด้วย

                       “เอ่อ น้องจันทร์ขอโทษครับ”

                       “พี่อินทร์ก็ขอโทษครับ” สองแสนร้องบอกทั้งก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิด รักเองยังคงมองสองแสบนิ่งจนเด็กทั้งสองกลัวอารักโกรธ ตั้งใจจะอ้อนสักหน่อยมือของรักก็ยื่นมาขอสายยางเสียก่อน ขุนอินทร์และขุนจันทร์มองมือขาวที่ยื่นมาทั้งยังทำหน้านิ่งด้วยความรู้สึกไหวเกรงเพราะอารักน่านิ่งมากจนสองแสบแอบกลัว มือเล็กๆ เลยค่อยๆ ยื่นสายยางไปให้ แต่เมื่อรักรับไปรักก็ยิ้มกว้างทำเอาสองแสบงงไปหมดแต่ก็ต้องตกใจเมื่อรักฉีดน้ำใส่

                       “นี้แนะๆ ซนกันจริงๆ เลย ฮาๆ” รักฉีดน้ำใส่สองแสบอย่างต้องการแกล้ง ตอนเห็นสองแสบทำหน้าเหมือนจะร้องไห้รักต้องกลั่นไม่ให้หลุดขำออกมาแทบแย่

                       “ฮาๆ อารัก” เด็กทั้งสองร้องเสียงดังหลบหยดน้ำที่ฉีดเข้าใส่กันให้วุ่น จากที่เคยรู้สึกสลดตอนนี้หัวเราะชอบใจกันดังลั่นไปหมด อารักแกล้งงงงงง 

                       เล่นฉีดน้ำใส่กันจนหมดแรงทั้งสามก็พากันไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้ากลายเป็นว่าเช้านี้อาบน้ำสองรอบกันไปเลยแถมผักก็ไม่ได้รดน้ำอีก

                       “พี่อินทร์ น้องจันทร์มาเอาผ้าไปตากได้แล้วค่ะ” รักร้องบอกเด็กทั้งสองที่ยืนรออยู่ใกล้ๆ เครื่องสักผ้า เพราะเล่นน้ำจนเสื้อผ้าเปียกเลยต้องซัก และรักก็ต้องการให้สองแสบรู้จักจัดการกับข้าวของของตัวเองเลยให้ตากผ้าของตัวเอง สองแสบมีใจดีเอาของรักไปช่วยตากให้ด้วย รักมองเด็กทั้งสองที่จับหูตะกร้ากันไปคนละข้างด้วยสายตาเอ็นดูไม่ว่าจะสอนอะไรสองแสบก็ตั้งใจทำและช่วยเหลือกันดีเสมอ ยกเว้นเมื่อเช้าที่แย่งสายน้ำกันละนะ

                       “ต้องเอาด้านในออกมาไว้ด้านนอกก่อนค่ะ แล้วก็สะบัดๆ ก่อนเอาไปตากนะคะ”

                       “แบบนี้ใช่ไหมครับ” ขุนอินทร์ทำให้รักษ์ดู

                       “ใช่แล้วค่ะ เก่งมากๆๆ” พอได้คำชมเด็กน้อยก็ยิ้มหน้าบานเลย

                       “แล้วลิงๆ นี้ละครับ” ขุนจันทร์ร้องถามทั้งโชว์กางเกงในสีขาวที่มีลายซุปเปอร์แมนให้รักดู เธอยิ้มขำก่อนจะบอกให้เอาไปตากที่พวงไม้หนีบ ใช้เวลาไม่นานก็จัดการกับผ้าในตะกร้าจนหมดและพอดีกับมีเสียงมอเตอร์ไซต์วิ่งเข้ามาจอดหน้าบ้าน สองแสบก็รีบวิ่งไปดูว่าเป็นใคร

                       “อาฟ้า!” เมื่อเห็นว่าเป็นอาฟ้าคนสวยสองแสบก็รีบไปรับถึงมอเตอร์ไซต์กันเลยทีเดียว

                       “ทำไรกันสุดหล่อ”

                       “น้องจันทร์ไปตากผ้ามาครับ”

                       “พี่อินทร์ก็ด้วย” สองแสบรีบโอ้อวด

                       “เดี๋ยวนี้พัฒนาทำงานเองได้ด้วย” น้ำฟ้าแกล้งพูด

                       “พี่อินทร์เก่ง”

                       “น้องจันทร์ก็เก่ง” ชมตัวเองก็มา

                       “จ้า หลานอาฟ้าเก่งที่สู๊ดดดดดด” ว่าทั้งรั้งแก้มเด็กทั้งสองเบาๆ

                       “ไปเข้าบ้านกันก่อนค่ะ ตรงนี้ร้อน” รักที่เดินตามมาทีหลังร้องบอก เลยพากันเข้าบ้าน

                       “เอานี้ของที่ฝากซื้อ” น้ำฟ้าวางของที่หิ้วมาไว้บนโต๊ะ

                       “ขอบใจ เมื่อวานลืมเลย” รักร้องบอกทั้งเปิดของในถุงดู “ทำเค้กกันไหม” รักเอ่ยถามน้ำฟ้าแต่กลายเป็นสองแสบที่ตอบแทนทำให้ตอนนี้ทุกคนเลยย้ายกันมาอยู่ในครัวเพื่อจะทำเค้กฝอยทองกัน ซึ่งแต่ละคนก็ช่วยกันอย่างขยันขันแข็ง

                       “พี่อินทร์ไม่เป่าแป้งเล่นสิค่ะ” รักร้องเตือนแฝดคนพี่ที่เอาแป้งเค้กใส่มือแล้วเป่าลมใส่ให้แป้งฟุ้งไปในอากาศ รักเองก็ยุ่งอยู่กับการร่อนแป้ง

                       “น้องจันทร์นั้นเขาเอาไว้ตีไข่ค่ะ จะเอาไปทำไม้คอมแฝกไม่ได้” หลุดจากคนพี่ก็คนน้อง

                       “ย๊าก อักคีสาดแสง” ว่าทั้งทำท่าทางประกอบ ไม่ได้ฟังที่ห้ามกันเลยจนรักต้องบอกอีกครั้ง

                       “ยังไม่หยุดเล่นนะคะน้องจันทร์” เพื่อให้สองแสบได้อยู่นิ่งรักเลยต้องหางานให้ทำโดยการให้เช็ดพวกอุปกรณ์

        รักตั้งใจทำเค้กนึ่งง่ายๆ โดยใส่หน้าฝอยทองที่ฝากน้ำฟ้าซื้อจากเพชรบุรี ต้องบอกเลยว่าขนมเมืองเพชรอร่อยอย่าบอกใครเลย เพราะถ้าไม่อร่อยน้ำฟ้าคงไม่ตั้งหน้าตั้งตากินฝอยทองอยู่หรอก

        “ฟ้า ฉันให้แกเอาฝอยทองมาใส่จานไม่ใช่ใส่ปาก”

        “แค่ชิมนิดเดียวเอง” บอกไปทั้งหยิบกินอีกคำโต รักได้แต่สายหน้าอย่างระอา

        “นี้แก ว่าจะถามสักหน่อย ตกลงอะไรยังไงกันแน่กับพี่ฉันนะ” อยู่ดีๆ น้ำฟ้าก็เลิกสนใจฝอยทองหันมาถามรักเรื่องที่สงสัยอยู่ ทำเอาเธอนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะบอกปัดไป

        “อะ อะไร ไม่มีอะไรสักหน่อย”

        “อย่ามาโกหก ไม่มีแล้วจะเขินทำไม” น้ำฟ้าว่าเพราะเห็นรักเขินจนหน้าแดง จะให้เชื่อได้ไงว่าไม่มีอะไร

        “ก็ไม่มีจริงๆ” รักยังยืนยันคำเดิมทั้งที่ในใจปั่นป่วนไปหมด

        “นั้นถามใหม่ แก่ชอบพี่ลืมหรือเปล่า” น้ำฟ้าถามทั้งรอยยิ้ม ยิ่งเห็นอาการอ้ำอึ้งของเพื่อนก็รู้ได้เลย

        “เอ่อ คือ” รักไม่รู้จะตอบว่ายังไงดี จะบอกออกไปยังใจคิดก็กลัวเกินกว่าจะพูดมันออกมา

        “ไหนแกว่าเราสองคนจะไม่มีอะไรปิดบังกันไง” น้ำฟ้าทวงสัญญาที่เคยพูดกันไว้เมื่อเห็นว่ารักไม่ยอมตอบสักที

        “คือฉัน เอ่อ ฟ้าคือฉันกลัว” รักบอกออกมา

        “แกจะกลัวอะไรรัก”

        “ฉันกลัว มันเป็นเรื่องที่ไม่ควร” ใช่รักกลัวจริงๆ เพราะรู้ว่าตนเองนั้นคงไม่คู่ควรกับลมเลเธอเป็นเพียงพี่เลี้ยงเท่านั้นจะคิดเกินเลยกับเจ้านายคงไม่เหมาะเท่าไหร่ ยิ่งฐานะด้วยแล้วยิ่งไปกันใหญ่ใครคงมองไม่ดี

        “เรื่องที่ไม่ควร? มันไม่ควรต้องไหน”

        “เอ่อ คือ”

        “รัก แกฟังฉันนะ ฉันรู้ว่าแกคิดอะไร แกรู้สึกยังไง แกไม่ต้องกลัวอะไรแกแค่ทำตามความรู้สึกของตัวเองจะกลัวไปทำไมเจ็บสุดก็แค่เสียใจ อกฉันว่างมาซบได้ฮาๆ”

        “ใครจะไปซบอกแกกัน” รักบอก

        “ทำไมเดี๋ยวเถอะ อย่ามานอกเรื่องตกลงว่า”

        “คือฉัน” รักก็ยังคงไม่กล้าอยู่ดี

        “แค่บอกว่าชอบหรือไม่ชอบมันยากตรงไหนรัก” น้ำฟ้ากอดอกว่าอย่างกดดัน จนรักต้องหลบสายตา น้ำฟ้าไม่เข้าใจหรอกว่ามันตื่นเต้นแค่ไหนแค่คิดว่าเธอชอบลมเลเธอก็ตื่นเต้นจะแย่นี้ให้มาพูดอะไรแบบนี้รักก็อดคิดหนักไม่ได้

        “ช่างมันเถอะ ฟ้าจะอยากรู้ทำไมมันไม่ได้มีประโยชน์อะไรเลย” รักยังคงเลี่ยงที่จะตอบ

        “เพราะฉันเป็นเพื่อนแกไงฉันถึงอยากรู้ และนั้นก็พี่ชายฉันด้วยไง”

        “แกไม่ต้องกังวลหรอกฉันไม่พาพี่ชายแกมาตกต่ำหรอก” ใช่รักไม่ได้ต้องการให้ลมเลดูไม่ดีในสายตาใครๆ และไม่อยากใครมองเธอไม่ดีด้วย

        “ฉันไม่ได้กังวลเรื่องนั้น ไม่ได้สนใจด้วยใครจะมองยังไงแต่ที่ฉันสนใจคือความรู้สึกของแก ฉันอยากให้แกมีความสุขถึงได้ถามไงละ อยากได้ยินจากปากแกเองไม่ใช่ฉันคิดไปเอง”

        “ถ้าฉันตอบไปแล้วไงละฟ้า ใช่ว่าคุณลมจะคิดเหมือนกันกับฉัน เก็บไว้คนเดียวแบบนี้ก็ดีแล้ว” รักบอกทั้งใบหน้าหมองลงต่อให้หลายๆ ครั้งการกระทำของลมเลทำให้รักคิดไปไกลแต่รักก็พยายามเตือนตัวเองเสมออย่าให้นึกฝันไปไกลเพราะถ้ามันไม่ใช่สุดท้ายก็รั้งแต่จะทำให้ตัวเองเสียใจ

        “อย่างน้อยแกก็มีเพื่อนคอยรับฟังแกไง แล้วแกแน่ใจได้ไงว่าพี่ลมไม่ได้ชอบแก ชอบคิดไปเอง” น้ำฟ้าว่าทั้งจิ้มนิ้วลงบนหน้าฝากของรักเบาๆ

        “ก็ฉันมันไม่มีอะไรเลย”

        “โอ๊ยพี่ฉันรวยยยย” น้ำฟ้าว่า

        “ก็เพราะพี่แกรวยไง คนอื่นเขาจะคิดยังไง ถึงฉันไม่ได้รวยแต่ก็ไม่เคยคิดจะจับคนรวยนะ” รักษ์เถียง

        "แกคิดมากไป จะไปสนใจคนอื่นทำไมกัน คนพวกนั้นก็แค่ขี้อิจฉา บ้างเรื่องเราต้องใช้ใจไม่ใช่ความเหมาะสม"

        "แต่..."

        “ช่างมันเถอะเชื่อฉัน ตกลงชอบไม่ชอบ ถ้าไม่ตอบนี้ขอให้ขึ้นคานตลอดชีวิตเลย” น้ำฟ้ากอดอกว่า

        “ถ้าฉันขึ้นคานฉันจะลากแกไปด้วย” รักเถียงไม่ยอมตอบสักทีจนน้ำฟ้าต้องถลึงตาใส่อีกรอบ “เออๆ บอกก็ได้ ใช่ฉันชอบ ได้ยินไหมว่าฉันชอบ พอใจยัง” รักตะโกนบอกเสียงดัง น้ำฟ้าพยักหน้ารับอย่างพอใจ รักเลยหันมาร่อนแป้งต่อแต่ก็ได้ยินเสียงรถเข้ามาจอดหน้าบ้าน เธอจำได้ดีว่านั้นคือเสียงรถของลมเล รักเลยรีบออกไปต้อนรับอย่างที่ทำประจำ ทิ้งให้สองแสบอยู่กับน้ำฟ้าในครัว

        "คุณลม..." เสียงที่จะเอ่ยถามต้องหยุดลงเมื่อออกมาแล้วกลับพบว่าไม่ได้มีแค่ลมเลเพียงคนเดียวห่างแต่ข้างๆ กลับมีหญิงสาวยืนเกาะแขนอยู่ด้วยดูสนิทสนมกันมากเลยทีเดียว

        "ทำอะไรกัน" ลมเลถามคนที่พึ่งเดินเข้ามา

        "ทะ ทำเค้กกันอยู่นะคะ" รักตอบ

        "ใครหรือคะลม" ข้างสาวที่อยู่ข้างๆ เอ่ยถามขึ้น ดวงตาคมจ้องมองรักอย่าพิจารณาและจับผิดจนรักได้แต่ยืนตัวลีบ

        "พี่เลี้ยงเจ้าแฝดนะ รตีเชิญนั่งก่อน ขอผมเอาของก่อน" ลมเลบอกก่อนจะเดินขึ้นชั้นบนอย่างไม่สนใจหญิงสาวที่พยายามเรียก

        "มองอะไร ไปเอาน้ำมาให้ฉันสิยะ" เธอหันมาตะคอกใส่รักจนรักสะดุ้ง

        "ค่ะ" รักรีบตอบรับก่อนจะรีบเดินเข้าครัวมาเอาน้ำไปให้แขกของลมเล แต่ก่อนไม่วายได้ยินหญิงสาวว่ากล่าวตามหลัง

        "คนรับใช้ไม่ได้เรื่อง"

        รักพยายามไม่สนใจเดินต่อเข้าไปในครัว

        "พี่ลมมาแล้วหรือ" น้ำฟ้าถามเมื่อเห็นเพื่อนสาวเดินเข้ามา

        "ใช่" รักตอบแล้วให้ไปจัดเตรียมน้ำแหละขนมให้แขก

        "แล้วเสียงใครมาด้วย"

        "คุณรตีนะ" รักตอบ

        "ยายเจ้ปากแดงนะเหรอ" น้ำฟ้าแบะปากเมื่อนึกถึงรตีหญิงสาวที่ชอบตามเกาะแกะพี่ชาย

        "แม่มดปากแดงมาหรืออออ" ขุนอินทร์ที่กำลังนวดแป้งเล่นพูดขึ้นเมื่อได้ยินชื่อ รตี เด็กจำได้ดี อุส่าห์ไม่เจอตั้งนานเด็กน้อยก็คิดว่าจะไม่มาเสียแล้ว แสดงว่าไม่เข็ดกับสิ่งที่สองแสบทำไป

        "ไม่เอาค่ะ ไม่พูดแบบนั้นนะคะ" รักบอกแฝดพี่

        "เขาชอบพูดเสียงดังแล้วก็ กรี๊ดๆๆ นะอารัก น้องจันทร์ไม่ชอบ หนวกหูครับ" แฝดน้องบอกขึ้นอีก

        "แต่คุณรตีเขาเป็นผู้พี่อินทร์ น้องจันทร์ต้องเคารพนะคะ เดี๋ยวอารักเอาน้ำไปให้คุณรตีก่อนเดี๋ยวเรามาทำกันต่อนะคะ" รักบอกเด็กทั้งสอง

        "พี่อินทร์ช่วยนะครับ"

        "ใช่ๆ น้องจันทร์เอาไปให้เองน่าา" สองแสบเสนอตัวช่วย รักยิ้มทันที เห็นสองแสบมีน้ำใจแบบนี้รักก็ไม่ขัดยอมให้สองแสบทำ

        "ฉันว่ามีเรื่องแน่ๆ" น้ำฟ้าพูดขึ้นทันที่สองแสบเดินออกไป รักหันมองเพื่อนสาวทันที

        "แกคิดมากพี่อินทร์ น้องจันทร์เป็นเด็กดีจะตาย" รักเถียงแล้วหันมาทำขนมเค้กต่อ

        ทางด้านสองค่อยๆ ถือน้ำและขนมมาให้กับรตีที่นั่งอยู่ตรงโซฟา ก่อนออกมาลับหลังรักสองแสบก็ได้จัดการปรุงน้ำให้อร่อยยิ่งขึ้นคุณรตีจะได้ชอบ บีบน้ำส้มสายชูใส่ไปสองทีก็น่าจะอร่อยแล้ว สองแสบมองหน้ากันอย่างชอบใจ

        "น้ำกับขนมครับ" สองแฝดบอกทั้งวางน้ำและขนมตรงหน้าหญิงสาว

        "อ้าวน้องอินทร์ น้องจันทร์ ขอบคุณค่ะ อุส่าห์เอาน้ำมาให้อา" เธอจีบปากจีบคอพูดหวานกับเด็กทั้งสองแต่เมื่อเห็นลมเลเดินใกล้เจ้ามาก็เอ่ยต่อ "พี่เลี้ยงแย่จังเลยนะคะใช้ให้สองแฝดทำงานได้ยังไงกัน ดูสิค่ะลม คุณจ้างพี่เลี้ยงแบบนี้ได้ยังไงกันค่ะ" เธอพูดบอกกับลมเลหวังให้ลมเลมองรักในทางเสียๆ หายๆ เธอต้องการเขี่ยผู้หญิงทุกคนที่เข้าใครลมเล โดยเฉพาะพี่เลี้ยงสองแฝดนี้ตัวดีเลย

        ..............................................................................................................................

        ลูกคู่มาต่ออีกแล้วน่าาาาาาาาา แสบน้อยๆๆๆ แต่อารักดูท่าจะงานเข้า

        หลังจากตอนนี้ไป ไรท์ขออนุญาตติดเหรียญนะคะ เพื่ื่อเป็นการหารายได้มาช่วยในการซื้ออุปกรณ์ทำสื่อการสอนของครูค่ะ  ไรท์ต้องบอกก่อนเลยนะคะว่าไรท์เป็นคุณครูอัตราจ้างเงินเดือนน้อยนิดบางเดือนตกเบิกอย่างเช่นเดือนนี้ค่ะ 555 เลยต้องหารายได้เสริมจากความสามารถของตัวเอง เพราะต้องการหาเงินไปซื้ออุปกรณ์ทำสื่อการเรียนนะคะ ยิ่งมีโควิดรายได้เสริมก็ไม่มีเลย สำหรับใครที่อุดหนุนก็ต้องขอบคุณมากๆ นะคะ ขอให้ยิ่งๆๆรวยขึ้นไปค่ะ ส่วนใครที่ไม่อยากเสียเงินแต่อยากอ่านเชิญหาอ่นได้ที่เฟสบุ๊คส่วนตัวของไรท์ นะคะ สุดท้ายนี้ขอบคุณทุกคนนะคะที่หลงเข้ามาอ่าน????????????????

        ติดตามอ่านได้ที่เฟสบุ๊คนี้เลยค่ะ????????????????????