ซิลวาเรีย
นครแห่งป่าโบราณ ทันทีที่ภาคินก้าวผ่านประตูทางเข้าของเมืองเอลฟ์ เขาก็รู้สึกราวกับหลุดเข้าสู่อีกโลกหนึ่ง สะพานไม้เวทมนตร์ทอดยาวเชื่อ ต้นไม้ั์เข้าด้วยกัน สายน้ำใสไหลผ่านกลางเมือง แสงจากผลึกธรรมชาติส่องประกายทั่วทั้งนคร เสียงดนตรีเบา ๆ ดังมาจากที่ไกล เอลฟ์จำนวนมากเดินผ่านไปมาอย่างสง่างาม บางคนถือคันธนูสีเงิน บางคนกำลังร่ายเวทกับต้นไม้โบราณ บางคนขี่สัตว์ป่าที่ภาคินไม่เคยเห็นมาก่อน แต่สิ่งที่ชัดเจนที่สุดคือ… สายตาของทุกคน เอลฟ์แทบทั้งหมดกำลังมองมาที่เขา
“มนุษย์?”
“ทำไมมนุษย์ถึงเข้ามาในซิลวาเรียได้”
“หรือเขาคือคนที่ลูนาเรียพามา?”
เสียงซุบซิบเริ่มดังขึ้นรอบตัว ไซเรน่าหัวเราะเบา ๆ
“ดูเหมือนนายจะดังแล้วนะ”
ภาคินถอนหายใจ
“ดังแบบนี้ไม่ค่อยดีเท่าไร”
ลูนาเรียหันกลับมา
“อย่าสนใจ”
“ข้าได้รับคำสั่งตรงจากราชินี”
“ไม่มีใครกล้าทำอะไรเ้า”
แม้เธอจะพูดแบบนั้น แต่ภาคินก็ยังััได้ถึงแรงกดดันจากหลายจุด เอลฟ์ที่นี่… แข็งแกร่งกว่ามนุษย์ทั่วไปมาก และหลายคนเองก็ไม่ชอบมนุษย์
━━━━━━━━━━
ระหว่างเดินผ่านเมือง เด็กเอลฟ์ทั้งเจ็ดคนเริ่มตื่นเต้นขึ้นเรื่อย ๆ
“ถึงบ้านแล้ว!”
“ดูสิ! ต้นไม้แห่งแสง!”
“นั่นร้านขนมของป้าเอลเรีย!”
เสียงหัวเราะของเด็ก ๆ ทำให้บรรยากาศเริ่มผ่อนคลายลง ชาวเมืองหลายคนเริ่มรู้ว่า ภาคินคือคนที่ช่วยเด็กเหล่านี้กลับมา สายตาระแวงจึงลดลงเล็กน้อย ทันใดนั้นเอง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจาก้า
“ลูนาเรีย!”
ทุกคนเงยหน้าขึ้นทันที ชายหนุ่มเอลฟ์คนหนึ่งะโลงมาจากสะพานไม้ เขามีผมสีทองเข้ม ใบหน้าหล่อคม สะพายธนูสีเขียวมรกตไว้ด้านหลัง พลังรอบตัวไม่ธรรมดาเลย เขามองเด็กเอลฟ์ทันที ก่อนถอนหายใจโล่งอก
“พวกเ้าปลอดภัยจริง ๆ ด้วย…”
เด็ก ๆ รีบวิ่งเข้าไปหาเขา
“พี่เอลราธ!”
ชายหนุ่มถอนหายใจ ก่อนลูบหัวเด็กเบา ๆ จากนั้นจึงหันมามองภาคิน สายตาคมกริบทันที
“มนุษย์?”
ลูนาเรียตอบแทน
“เขาเป็คนช่วยเด็กพวกนี้”
“และราชินี้าพบเขา”
ทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น ชายหนุ่มถึงกับชะงัก
“ราชินี?”
เขาหันกลับมามองภาคินอีกครั้ง คราวนี้จริงจังยิ่งกว่าเดิม
“ข้าชื่อ เอลราธ” “หัวหน้าหน่วยพิทักษ์ชั้นในของซิลวาเรีย”
ภาคินพยักหน้าเล็กน้อย
“ภาคิน”
เอลราธมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนพูดเรียบ ๆ
“หวังว่าเ้าจะไม่มีเจตนาร้ายต่อซิลวาเรีย”
ไซเรน่าถึงกับหัวเราะ
“ถ้าหมอนี่คิดร้ายจริง…” “ป่านนี้คงมีคนล้มทั้งเมืองแล้ว”
ลูนาเรียพยักหน้าเงียบ ๆ เพราะเธอเองก็เริ่มเข้าใจแล้วว่า ภาคินแข็งแกร่งเกินกว่าที่คิดไว้มาก
━━━━━━━━━━
หลังจากนั้นไม่นาน ทุกคนก็มาถึงใจกลางเมือง ต้นไม้ขนาดมหึมาต้นหนึ่งตั้งตระหง่านกลางซิลวาเรีย มันสูงจนแทบทะลุเมฆ ลำต้นเปล่งแสงสีทองอ่อนตลอดเวลา
“ต้นไม้โลก…”
ภาคินพึมพำเบา ๆ
เขาััได้ถึงพลังมหาศาลจากมัน ลูนาเรียหันมา
“นี่คือต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์”
“หัวใจของซิลวาเรีย”
“และเป็สถานที่ที่ราชินีพำนักอยู่”
จากนั้นเธอจึงพาภาคินเดินขึ้นสะพานเวทมนตร์ขนาดใหญ่
ระหว่างทาง
ภาคินเริ่มเห็นทหารเอลฟ์ระดับสูงมากขึ้น บางคนพลังระดับเกือบเทียบฮีโร่มนุษย์ได้ และหลายคน… กำลังจ้องเขาเขม็ง
“มนุษย์…”
“ข้ารู้สึกถึงพลังแปลก ๆ จากเขา”
“เหมือนพลังธรรมชาติ…”
“เป็ไปไม่ได้”
เสียงซุบซิบดังต่อเนื่อง ภาคินได้แต่เดินเงียบ ๆ จนในที่สุด ประตูขนาดใหญ่ที่สร้างจากไม้สีทองก็ค่อย ๆ เปิดออก
━━━━━━━━━━
ภายในห้องบัลลังก์แห่งพฤกษา บรรยากาศเงียบสงบอย่างประหลาด แสงธรรมชาติส่องผ่านใบไม้สีทองลงมา กลางห้อง หญิงสาวผู้หนึ่งกำลังยืนอยู่หน้าต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ เส้นผมสีเงินยาวพลิ้ว ดวงตาสีมรกตสงบนิ่ง ชุดสีขาวทองงดงามราวเทพธิดา ทันทีที่ภาคินเห็นเธอ เขาก็ััได้ทันที
“แข็งแกร่ง…”
แข็งแกร่งกว่าฮีโร่ทั่วไปมาก หญิงสาวหันกลับมาช้า ๆ สายตาสีมรกตสบเข้ากับเขาโดยตรง และในวินาทีนั้นเอง พลังธรรมชาติทั่วทั้งห้องเริ่มสั่นไหวเบา ๆ ลูนาเรียคุกเข่าทันที
“ฝ่าา”
เอลราธเองก็ก้มศีรษะ เพราะหญิงสาวตรงหน้าคือ
“อาเอลเรีย”
ราชินีแห่งพฤกษา ผู้ปกครองสูงสุดแห่งซิลวาเรีย อาเอลเรียมองภาคินเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดขึ้นช้า ๆ
“ในที่สุด…”
“เราก็ได้พบกัน”
ภาคินเลิกคิ้วเล็กน้อย
“เหมือนท่านจะรู้จักผมอยู่แล้ว”
ราชินีเอลฟ์ยิ้มบาง
“ข้ารู้สึกถึงเ้า…”
“ั้แ่วันที่เ้าใช้พลังธรรมชาติในสนามรบ”
ทันทีที่พูดจบ
เหล่าเอลฟ์รอบห้องต่างเบิกตากว้าง เพราะพลังธรรมชาติคือพลังเฉพาะของเอลฟ์ระดับสูงเท่านั้น แต่มนุษย์ตรงหน้ากลับใช้ได้ อาเอลเรียเดินเข้ามาช้า ๆ ก่อนหยุดตรงหน้าภาคิน ระยะห่างเพียงไม่กี่ก้าว เธอจ้องตาเขานิ่ง
“เ้ามีพลังของฮีโร่เอลฟ์อยู่ในตัว”
“และไม่ใช่แค่คนเดียว”
บรรยากาศทั้งห้องเริ่มตึงเครียดทันที เอลราธถึงกับจับธนูแน่น แต่ภาคินกลับตอบอย่างสงบ
“ถ้าผมบอกว่า…”
“ผมมีจิติญญาของฮีโร่ทุกคนอยู่ในตัวล่ะ”
เงียบ…
ทั้งห้องเงียบทันที ลูนาเรียถึงกับนิ่งไป แม้แต่อาเอลเรียเอง ดวงตายังสั่นไหวเล็กน้อย เพราะคำพูดนี้… เกินกว่าจะเป็ไปได้ ราชินีแห่งพฤกษาจ้องภาคินอยู่พักใหญ่ ก่อนพูดเบา ๆ
“งั้นแสดงให้ข้าดู”
“พลังของเอลฟ์ที่อยู่ในตัวเ้า”
ภาคินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนค่อย ๆ ยกมือขึ้น
วูมมม…
แสงสีเขียวมรกตเริ่มรวมตัวรอบร่าง สายลมธรรมชาติพัดผ่านทั่วห้องทันที ใบไม้สีทองปลิวว่อน
จากนั้น…
ต้นไม้โลกที่อยู่กลางห้อง ก็เริ่มเปล่งแสงสว่างขึ้นอย่างรุนแรง เหล่าเอลฟ์ทั้งห้องถึงกับเบิกตากว้าง
“ต้นไม้โลกตอบสนอง!?”
“เป็ไปไม่ได้!”
“มนุษย์ทำแบบนั้นได้ยังไง!”
แต่อาเอลเรียกลับไม่พูดอะไร เธอกำลังมองภาคินด้วยสายตาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้… ไม่ใช่เพียงการใช้พลังเอลฟ์ แต่เป็การที่ “ต้นไม้โลก” ยอมรับเขา และนั่น… ไม่เคยเกิดขึ้นกับมนุษย์คนใดมาก่อน ทันใดนั้นเอง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในหัวของอาเอลเรีย
“ผู้ถูกเลือก…”
ราชินีแห่งพฤกษาเบิกตากว้างทันที ก่อนมองภาคินด้วยสายตาสั่นไหวเล็กน้อย ขณะที่ภาคินเอง… ยังไม่รู้เลยว่า การมาถึงของเขาในซิลวาเรีย กำลังจะเปลี่ยนชะตาของเผ่าเอลฟ์ทั้งหมด…
8K
