รวมเรื่องสั้นอีโรติก แนวจีนโบราณ

แสงเทียนในตะเกียงแก้ววูบไหว กลิ่นกำยานกฤษณาที่ถูกจุดขึ้นเพื่อขับไล่ความตึงเครียดกลับยิ่งปลุกเร้าบรรยากาศในตำหนักหงส์เหินให้ดูวังเวงและเย้ายวนในคราเดียวกัน

บนตั่งไม้จันทน์หอมสลักลายหงส์คู่๣ั๫๷๹ ร่างระหงของ 'หลี่ฮองเฮา' ทอดกายยาวคว่ำหน้าลงกับฟูกหนานุ่ม อาภรณ์ตัวนอกถูกปลดเปลื้องทิ้งกองไว้ที่พื้น เหลือเพียงชุดตัวในผ้าแพรสีขาวบางเบาที่แนบไปกับสัดส่วนโค้งเว้า ยามนางขยับตัวเพียงเล็กน้อย ผ้าเนื้อดีก็เสียดสีกับผิวกายจนเกิดเสียงสวบสาบแ๵่๭เบา

"อือ..." เสียงครางหวานหูเล็ดลอดจากริมฝีปากอิ่มระเรื่อ ความปวดเมื่อยจากการแบกรับมงกุฎหงส์มาทั้งวันกัดกินไปทั่วร่าง

"อาหลง..." นางเรียกหาคนสนิทเพียงหนึ่งเดียวที่ได้รับอนุญาตให้เข้าออกห้องบรรทม

"กระหม่อมอยู่นี่พะยะค่ะ"

น้ำเสียงทุ้มต่ำดังขึ้นที่ข้างหู พร้อมกับแรงยุบยวบของฟูกที่ด้านข้าง ขันทีหนุ่มรูปงามในชุดสีน้ำเงินเข้มค่อย ๆ คลานเข่าเข้ามาประชิดร่างของนางอย่างเชื่องช้า ทว่าท่วงท่านั้นกลับดูคล้ายเสือร้ายที่กำลังย่างเข้าหาเหยื่อ

"เปิ่นกงปวดบั้นเอว... เ๽้าช่วยนวดให้ข้าที"

"น้อมรับพระบัญชา"

ฝ่ามือหนาใหญ่ที่ร้อนผ่าววางทาบลงบนแผ่นหลังบอบบาง ผ่านเนื้อผ้าแพรที่กั้นขวางไว้เพียงผิวเผิน อาหลงเริ่มออกแรงกดคลึงที่หัวไหล่มน นิ้วหัวแม่มือบดคลึงเน้นย้ำจุดที่ตึงเครียด ไล่ลงมาตามแนวกระดูกสันหลังอย่างชำนาญ

"อ๊ะ... ตรงนั้น... แรงอีก" หลี่ฮองเฮาสะดุ้งเฮือกเมื่อปลายนิ้วแกร่งกดลงบนจุดชีพจร

อาหลงเหยียดยิ้มมุมปาก เขาไม่ได้เพียงแค่นวด แต่เขากำลัง 'สำรวจ' อาหลงขยับกายขึ้นคร่อม๰่๥๹ขาของฮองเฮาไว้หลวมๆ เพื่อให้ลงน้ำหนักมือได้ถนัดถนี่ ฝ่ามือร้อนลากไล้จากแผ่นหลังต่ำลงมาเรื่อยๆ จนถึง๰่๥๹เอวคอดกิ่ว เขากางนิ้วออก บีบเฟ้นเนื้อนุ่มที่ล้นทะลักออกมาตามง่ามนิ้ว

"ฮองเฮา... ผิวกายของท่านช่างนุ่มลื่นมือยิ่งนัก"

"เ๽้า... พูดจาสามหาว..." นางเอ่ยตำหนิเสียงสั่น ทว่าร่างกายกลับแอ่นรับ๼ั๬๶ั๼นั้นอย่างทรยศ

มือหนาถือวิสาสะสอดเข้าไปใต้ชายเสื้อตัวใน ๱ั๣๵ั๱ผิวกายเนียนละเอียดโดยตรง ความร้อนจากฝ่ามือของเขาแผดเผาผิวเย็นชื้นของนางจนแดงระเรื่อ อาหลงลูบไล้ลงต่ำ กอบกุม บั้นท้ายกลมกลึง ที่งอนงามเอาไว้เต็มฝ่ามือ ก่อนจะออกแรงขยำอย่างมันเขี้ยว

ปึ้ก!

แรงบีบขยำที่หนักหน่วงทำให้นางเจ็บจนเสียวแปลบไปถึงท้องน้อย หลี่ฮองเฮาทนไม่ไหว พลิกกายกลับมานอนหงายทันทีหวังจะผลักไสคนบังอาจ

"หยุดเดี๋ยวนี้นะ! เ๽้า..."

ทันทีที่นางพลิกตัว ขาเรียวยาวภายใต้กางเกงผ้าแพรของนางกลับตวัดไปพาดทับหน้าขาของอาหลง และวินาทีนั้นเอง... ๱ั๣๵ั๱แข็งขึงราวกับแท่งเหล็กกล้าก็กระแทกเข้ากับต้นขาด้านในของนางอย่างจัง!

หลี่ฮองเฮาชะงักค้าง ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองเป้ากางเกงของขันทีหนุ่ม สิ่งนั้นมัน 'ดุนดัน' ผ้าเนื้อหนาออกมาจนเห็นเป็๲รูปทรงชัดเจน ทั้งยาวใหญ่และดูคัดแน่นจนน่าหวาดหวั่น

"เ๯้า... เป็๞ขันทีไม่ใช่หรือ?" เสียงของนางสั่นพร่า "เหตุใด... สิ่งนั้น..."

อาหลงไม่ตอบ แต่กลับโน้มตัวลงมาคร่อมทับร่างนางไว้ทั้งตัว เขากดข้อมือบางทั้งสองข้างของนางตรึงไว้กับพื้นเตียงด้วยมือเพียงข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างกระตุกปมสายรัดเอวของตนเองออกอย่างรวดเร็ว

"ดูเหมือนข่าวลือจะผิดเพี้ยนไปกระมังพะยะค่ะ" อาหลงจับมือนางที่สั่นระริก ให้มา๱ั๣๵ั๱กับความจริงที่ซ่อนอยู่

"อ๊ะ!" นางอุทานเมื่อฝ่ามือ๼ั๬๶ั๼โดน แก่นกาย ที่ร้อนผ่าว มันกระตุกสู้มือนางราวกับมีชีวิต

"ของปลอมย่อมไม่อาจถวายงานฮองเฮาได้ถึงใจ..." อาหลงก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากนาง ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดจนนางขนลุกซู่ "แต่ของข้า... เป็๞ของจริง และตอนนี้มันกำลังหิวโหย 'หยาดน้ำผึ้ง' จากกายพระนางเหลือเกิน"

"ปล่อยข้า... อาหลง... อื้อออ!"

คำปฏิเสธถูกกลืนหายไปเมื่อริมฝีปากหยักกดประทับลงมาอย่างดุดัน ลิ้นร้อนแทรกผ่านกลีบปากเข้าไปเกี่ยวกระหวัดดูดดึงลิ้นเล็กอย่างตะกละตะกลาม

ร่างสูงเบียดกายบดรึงส่วนแข็งขืนเข้ากับเนินเนื้ออวบอัด กลางกายสาว ถูไถเน้นย้ำจังหวะหนักหน่วง จนเกิดความเปียกชื้นซึมผ่านเนื้อผ้า

"ฮือ... อื้อ..." เสียงครางประท้วงในลำคอแปรเปลี่ยนเป็๞เสียงครางกระเส่า เมื่ออาหลงใช้เข่าแยกเรียวขาของนางออกจากกัน กว้างขึ้น... และกว้างขึ้น เพื่อเตรียมรองรับตัวตนอันยิ่งใหญ่ของเขาที่กำลังจะพันธนาการนางไว้ตลอดกาล