ซูเยว่นั่งนิ่งอยู่ในห้องกว้างของหัวหน้าโจร ยามนี้เขาลงไปสั่งงานกับคนของตน ซึ่งที่นี่ทุกคนล้วนเป็ทหารฝีมือดีกันทั้งนั้น เพื่อรอเวลายึดอำนาจที่อาจจะมีขึ้นในไม่ช้า นางครุ่นคิดปะติดปะต่อเื่ราวต่างๆ ที่เกิดขึ้น
“ทำไมเื่ราวมันถึงได้แปลกๆ แบบนี้นะ หรือว่ามันเปลี่ยนเพราะเราเข้ามาอยู่ในเื่จริงๆ แต่เราก็ไม่ได้ทำอะไรเลยนี่หน่า อุตส่าห์ใช้ชีวิตแบบปกติแล้วเชียว”
เสียงหวานเอ่ยขึ้นในสิ่งที่ตนสงสัย เธอพยายามไม่ข้องเกี่ยวกับตัวละคร แม้กระทั่งแม่ทัพหนุ่มที่แอบปลื้มหนักหนา เจอกันคราใดก็เว้นระยะห่างเพื่อไม่ให้ทุกอย่างหลุดออกจากเนื้อเื่ที่ควรจะเป็
“เห้อ! แล้วทำไมท่านอ๋องถึงกลายมาเป็โจรล่ะ เอ๋ะ! หรือว่าไม่ใช่กันนะ เขาอาจจะเป็” เสียงขาดหายไปเมื่อร่างสูงเดินเข้ามา ก่อนจะหยุดอยู่ตรงหน้านาง ยิ้มร้ายผุดขึ้นเมื่อเห็นคิ้วเรียวขมวดเป็ปม
“ทำหน้าที่ของเ้าสิเมียรัก” เขาเอ่ยบอกเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเริ่มเข้าใจ ซูเยว่นิ่งไปเพียงครู่ก่อนจะยอมทำตามที่เขาบอกอย่างว่าง่าย เพราะตัวตนจริงๆ ของซีซีก็ไม่ใช่สาวบริสุทธิ์อะไร เธอเคยมีแฟนและพึ่งเลิกไปก่อนจะหลุดมาอยู่ในร่างนี้ จึงรู้วิธีเอาใจผู้ชายให้ติดได้ไม่ยาก
“คุณคิดผิดแล้วที่จะให้ฉันเป็คนเริ่ม” เธอคิดในใจพร้อมกับส่งสายตายั่วยวนคนตัวโต ในเมื่อทุกอย่างมันกลับตารปัตรแบบนี้ คงต้องใช้เล่ห์มารยาเอาตัวรอดเท่านั้น สู้กับศัตรูที่มีแรงมากกว่า ก็ต้องเอาร่างกายนี่แหละหลอกล่อให้อีกฝ่ายเชื่อใจ
ร่างเล็กยืนขึ้นเต็มความสูงที่มีแค่ไหล่อีกฝ่าย ก่อนจะดึงเชือกผูกเอวเขาให้หลุดรุ่ยลงมา เพียงเท่านั้นมัดกล้ามแน่นก็ปรากฏ จนซูเยว่อดมิได้ที่จะเลื่อนมือมาัั มือนุ่มลูบไปตามเนื้อตัวของอีกฝ่าย ก่อนจะหยุดลงที่ปมกางเกงที่เขาส่วมใส่ แล้วกระตุกมันเพียงครั้งก็ทำเอามันล่วงลงไปกองด้านล่าง ัตัวเขื่องเผยโฉมในทันที นางลอบกลืนน้ำลายเมื่อก้มมองสิ่งที่มิน่าจะเข้าไปในตัวได้ แต่มันก็เคยเข้าไปมาแล้วครั้งหนึ่งเมื่อไม่นานมานี้เอง
“จ้องเพียงนี้มิชอบมันหรือ” เขาถามเมื่อเห็นสีหน้าเป็กังวลของคนตัวเล็ก แต่พอได้ยินคำตอบเท่านั้น มันก็ทำให้ด้านล่างตื่นตัวเต็มที่ทันทีเพียงแค่ได้ยินนางเอ่ย
“ข้าแค่อยากกินมัน ได้หรือไม่” เสียงหวานกระเส่าดังขึ้น พร้อมกับดวงตาสวยหยาดเยิ้มมองเขาราวกับร้องขอ
“จะ จะกินเข้าไปได้เช่นไร มิใช่ของกินเสียหน่อย” เสียงสั่นกระเส่าของอ๋องหนุ่มดังขึ้น เขามิเคยให้ผู้ใดแตะต้องส่วนนี้มาก่อน คำพูดของนางที่บอกจะกินอีกมันทำเอาเขาขนลุก แต่มีใช่เพราะตื่นกลัว แต่เป็เพราะเกิดอาการเสียวขึ้นมาจนเอ่ยออกมาเป็เสียงสั่น
“ได้สิ ข้าแค่อยากกินน้ำของเ้าเท่านั้น มิได้จะกัดกินทั้งตัวเสียหน่อย นะ ข้าขอเถอะ” เสียงหวานเอ่ยออเซาะออดอ้อนราวกับเด็กน้อย ไป่จวินยังคงยืนนิ่งเพราะเกรงว่านางจะกัดท่อนลำของเขาเสียมากกว่า แต่พอมองมายังปากอิ่มแล้วนึกภาพตามมันก็ทำให้เขาเสียววูบวาบขึ้นมา
หากยังมิได้เอ่ยท้วงสิ่งใดอีก ลิ้นชื้นเปียกของคนตัวเล็กก็แตะลงยังเม็ดไตของเขาเสียก่อน จนร่างแกร่งสะท้านรีบยกมือขึ้นมากอดเอวไว้ อีกข้างก็ผยุงหัวของอีกฝ่ายราวกับกลัวว่านางจะผละออกเสียอย่างนั้น
“อ๊า! ลิ้นของเ้าดีถึงเพียงนี้เชียวหรือเมียข้า” เขาครางเสียงต่ำเพราะรู้สึกเช่นนั้นจริงๆ เป็ที่พอใจของคนปรนเปรอเป็อย่างมาก ก่อนที่นางจะเลื่อนต่ำลงมายังหน้าท้องแกร่ง และเลียวนที่สะดือสวยของเขา บ้างก็ขบเม้มเบาๆ จนเกิดรอย แต่ไป่จวินก็มิได้เอ่ยตำหนิสิ่งใด มีแต่ชอบในสิ่งที่นางทำมากกว่า
เขาเคลิ้มจนไม่รู้ว่าตอนนี้ริมฝีปากอิ่ม กำลังไต่ลงมายังัหัวแดงเถือกของตนแล้ว ลิ้นชื้นเลียลงที่ส่วนโคนแล้วลากขึ้นมา้าทันที เพียงเท่านั้นร่างสูงก็ถึงกับชะงักก้มลงมอง เขามิอาจปฎิเสธสิ่งที่นางทำได้อีกแล้ว จึงปล่อยให้ริมฝีปากอุ่นท่อนลำจากส่วนปลายลงไปจนสุด
“อ๊า! ดีเหลือเกินเมียพี่ อื้ม!” เสียงครางกระเส่าดังขึ้นมิหยุด มิเคยมีสตรีใดทำเช่นนี้ให้เขาเลย และบุรุษทั่วไปก็นึกไม่ถึงด้วยว่ายังมีท่าพิสดารเช่นนี้ยามร่วมรัก
เพราะส่วนมากก็แค่ทำกันเท่านั้น ยิ่งเป็ไป่จวินด้วยแล้วเขามิเคยต้องเล้าโลมผู้ใดมาก่อน ซูเยว่เป็คนแรกด้วยซ้ำที่เขาฝากรอยไว้บนร่างกาย แต่ยามนี้นางกำลังทำให้เขาคลั่ง เมื่อปากอิ่มดูดรั้งท่อนลำเข้าออกเป็จังหวะจนต้องครางเสียวมิหยุด เขาก้มลงมองการกระทำของอีกฝ่ายอย่างพอใจ นางผงกหัวเข้าออกกลืนกินท่อนลำราวกับเป็ของชอบเสียอย่างนั้น
“ซี๊ด! เมียจ๋าอย่าดูดแรงพี่จะแตก อ๊า!” เขาร้องเสียหลงเมื่อถูกปากอิ่มห่อตัวจนมันดูดรั้งอยู่ด้านใน ความคับแน่นที่ซูเยว่ตั้งใจให้มันเกิดได้ผลเป็อย่างดีทีเดียว
นางคลายออกตามที่เขาร้องขอ ก่อนจะค่อยๆ รูดรั้งให้คนตัวโตได้ผ่อนคลาย และเพิ่มความเร็วในเวลาต่อมา เพื่อบังคับให้เขาปลดปล่อย ไป่จวินมองภาพเบื้องล่างก็พาให้ใจสั่นไหว เขามิเคยมีความสุขเช่นนี้มาก่อนเลยสักครา มือเล็กที่จับบั้นท้ายเขาไว้และโยกหัวเพื่อให้ปากกลืนกินท่อนลำนี้มันช่างงดงามยิ่งนัก
“อ๊า! เมียรักขอพี่กระแทกปากเ้าสักทีนะ” ไป่จวินเอ่ยขอเมื่อเกิดความคิดนี้ขึ้นมา ซึ่งมิจำเป็ต้องขอก็ได้หากเขาคิดจะทำมัน เมื่อเห็นั์ตาสวยเชิญชวน เขาก็ยิ้มออกมาทันที ก่อนจะขยับเอวเองช้าๆ เพื่อชักท่อนลำเข้าออกปากอุ่น ซึ่งนางก็ห่อดูดรั้งเอาไว้ในบางครั้ง จนกลายเป็กิจกรรมเข้าจังหวะไปจนได้
เท่านั้นท่อนลำใหญ่ก็ขยับกระแทกเข้าออกจนไป่จวินเริ่มทนไม่ไหว เขาคิดจะผละออกเพราะเกรงว่าคนตัวเล็กจะรังเกียจหากปล่อยให้มันเข้าไปในปากนาง วันหน้าคงยากถ้าคิดจะให้ซูเยว่ทำให้อีก แต่เปล่าเลยเมื่อเขาตั้งใจจะถอด นางกลับโยกหัวดูดกลืนท่อนลำเข้าไปเสียเอง
“อ๊า! เมียรักพี่จะแตกแล้ว อื้อ!ปล่อยเถอะ” เขาส่งเสียงครางกระเส่ามองภาพเบื้องล่าง ซึ่งยามนี้ปากอิ่มยังคงัอยู่ นางรูดรั้งเข้าออกเร็วขึ้นจนร่างแกร่งเกร็งกระตุกในที่สุด ไป่จวินใช้มือกดหัวเล็กเอาไว้จนกระทั่งหยดสุดท้ายพ่นออกมา ในเมื่อนางมิยอมเอาออกแล้วก็ต้องปล่อยให้หมดนี่แหละ
แต่ที่ทำให้เขาชอบใจอีกอย่างก็คือนางเงยหน้ามองเขาพร้อมกับกลืนกินน้ำรักเขาเข้าไป ก่อนจะหันมาเลียทำความสะอาดที่ส่วนหัวให้อย่างมินึกรังเกียจ เพียงเท่านั้นอ๋องหนุ่มก็รีบช้อนอุ้มเอาร่างเล็กขึ้นเตียงในทันที
“หึ! ยั่วเช่นนี้ลุกมิขึ้นอย่าว่ากันนะเมียข้า” เขาเอ่ยบอกก่อนจะจูบแลกลิ้นกับคนใต้ร่าง พร้อมทั้งมือเรียวที่ปลดเปลื้องอาภรณ์นางออกจนหมด ครานี้ไป่จวินเป็ฝ่ายปรนเปรอให้กับสตรีตัวน้อยแทน แต่มิได้มุดลงต่ำแต่อย่างใด เพราะเขามิเคยทำมันและไม่คิดว่าจะต้องทำให้ใคร เพราะหากเป็เช่นนั้นเขาคงมิเหลือศักดิ์ศรีเป็แน่
ทั้งคู่ตวัดลิ้นเกาะเกี่ยวกันเพื่อหาความสุขใส่ตัว ซึ่งยามนี้คนที่อยู่ในร่างของซูเยว่ก็คิดมิต่างกัน เธอไม่อยากอยู่แบบเดิมอีกแล้ว หากจะต้องเป็เมียโจรก็ขอทำให้เขาหลงรักหัวปักหัวปำไปเลยดีกว่า อยู่ที่นี่อาจจะหนีออกจากความวุ่นวายในเนื้อเื่ของนิยายได้
“อ่ะ!พี่ไป่จวินเบาๆ” เสียงครางหวานเอ่ยเรียกคนตัวโต ซึ่งเมามันกับเม็ดทับทิมจนทำอีกฝ่ายเจ็บ มันทำเอาอ๋องหนุ่มถึงกับชะงักไป แต่ก็เพียงครู่เท่านั้นที่เขาหยุด ก่อนจะเริ่มอีกครั้งพร้อมกับความละมุนที่มันเกิดขึ้นมาอย่างมิรู้ตัว ร่างแกร่งเบียดกายเข้าหาคนน้อง พร้อมกับบีบขย้ำเนินเนื้อเพื่อสร้างความพอใจให้นาง ก่อนจะใช้นิ้วสำรวจความพร้อมเพื่อจะสอดใส่บางสิ่งที่ใหญ่กว่าเข้าไป
“อื้อ! ท่านพี่ข้าอยากได้ัท่าน อ่ะ! อ๊า!” เสียงร้องขอนี้มันทำให้อ๋องหนุ่มมิอาจทานทนได้ เขาจับท่อนลำใหญ่จ่อลงที่ร่องรักคนน้องทันที ก่อนจะกดมันลงไปช้าๆ เพราะยังคงความคับแน่นอยู่
“อื้อ! กดลงมาเลยท่านพี่” เมื่ออีกฝ่ายบอกเช่นนั้นเขาก็ทำตามทันที เพียงเท่านั้นัตัวใหญ่ก็ถูกกลืนกินจนหมด ไป่จวินมองคนใต้ร่างซึ่งยามนี้สีหน้ามิดีนัก
“อยากให้พี่กดเข้ามามิใช่หรือ ไยถึงทำหน้าเช่นนี้ฮึ” เขาเอ่ยเสียงอ่อนโยนอย่างที่มิเคยทำ ก่อนจะถูกรั้งลงมาให้ประกบริมฝีปากเพื่อแลกลิ้นกัน อ๋องหนุ่มถูกใจการกระทำนี้จนมิรู้จะเอ่ยเช่นไร เมื่อทุกอย่างผ่อนคลายลงก็เริ่มขยับเอวสอบเพื่อให้เกิดความคุ้นชินทันที
“อ๊า! แน่นเหลือเกินเมียพี่” เขาเอ่ยบอกเมื่อถอนริมฝีปากออกจากกัน มิต่างจากคนใต้ร่างที่ั์ตาหยาดเยิ้มเสียเหลือเกิน นางมองเขาราวกับคนรักจนทำให้ไป่จวินถึงกับยิ้มเอ็นดูออกมาอย่างลืมตัว
“หายเจ็บหรือยังฮึ” เขาถามขึ้นอย่างเป็ห่วง
“ไม่เจ็บ แต่เสียวเ้าค่ะท่านพี่ อ๊า! แรงอีกได้หรือไม่” ไป่จวินยิ้มร้ายเมื่อได้ยินคำนี้ ดูเอาเถอะก่อนหน้านางทำเหมือนเจ็บมาก แต่พอยามนี้กลับร้องขอให้เขาทำแรงๆ เสียอย่างนั้น มิรู้ว่าผู้ใดกันแน่ที่หลงกลแผนการซึ่งถูกวางเอาไว้นี้กันแน่
แต่ดูท่าอ๋องร้ายจะถูกใจรสสวาทของพระชายาอนุชาเป็อย่างมาก จึงได้จับนางกินเสียหลายรอบ และไม่ใช่แค่เขาคนเดียวที่ทำ บางคราคนตัวเล็กก็จัดการเองจนเขามิอยากผละออกจากห้องเลย จนกระทั่งสายของวัน ซึ่งยามนี้เผิงหยวนเดินทางมาถึงแล้ว เพราะผู้เป็นายให้คนส่งข่าวตาม แต่ไป่จวินก็ยังมิออกมา
“ข้าได้ยินว่าท่านอ๋องพาสตรีมาด้วยหรือ” เขาเอ่ยถามสหายสนิทซึ่งประจำการอยู่ที่นี่
“ใช่ แต่พาขึ้นไปพักบนห้อง นางเป็ผู้ใดกัน ไยพระองค์ให้ความสำคัญถึงเพียงนี้” จางเหยาเอ่ยถามเพราะคิดว่าอีกฝ่ายคงจะรู้ดี เพราะอยู่กับผู้เป็นายตลอด
“ต้องเห็นหน้าเสียก่อน ข้าเองก็มิรู้ว่าใคร ท่านอ๋องมักจะออกจากจวนบ่อยครั้ง สงสัยจะไปหาสตรีผู้นี้เป็แน่”
“งั้นหรือ แต่เ้าอย่าลืมเสียล่ะว่าอยู่ที่นี่ต้องเรียกเช่นไร”
“อืมข้าจำได้ ว่าแต่นายท่านจะพักอยู่ที่นี่นานแค่ไหนกัน ปกติก็แค่มาสั่งงานมิใช่หรือไยถึงตามให้ข้ามา”
“ได้ยินว่าฮ่องเต้ใกล้จะเสด็จกลับมาแล้ว อีกมินานเราคงได้ลงมือกันเป็แน่ ถึงยามนั้นข้าจะได้ล้างแค้นเสียที”
157
