ทะลุมิติมาเป็นแม่เลี้ยง(จำเป็น) ในยุค 80 【จบแล้ว】

        เฉินเสี่ยวต้านต้านรับซองจดหมายจากต่งเสี่ยวเสี่ยวแล้วผายมือเชิญเธอให้ไปนั่งบนโซฟาที่อยู่ข้างๆ

        “พี่สะใภ้ นั่งก่อนเถอะ”

        พูดจบเขาก็ตั้งใจอ่านจดหมายในมืออย่างละเอียด

        ไม่นานนัก ผู้ช่วยหนุ่มก็ยกชามาสองถ้วยแล้ววางไว้ตรงหน้าของเฉินเสี่ยวต้านกับตงเสี่ยวเสี่ยวเขาผงกศีรษะให้เล็กน้อยอย่างสุภาพ ก่อนจะออกไปอย่างเงียบๆ 

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวก็ไม่รบกวนอะไรให้วุ่นวายเธอจิบชาพลางสำรวจห้องทำงานไปด้วย

        หลังจากอ่านจดหมายจบเฉินเสี่ยวต้านก็ยิ้มออกมา แล้วพูดขึ้นว่า

        “พี่สะใภ้ สบายใจได้เรื่องอิฐแดงกับปูนซีเมนต์นี่ไว้ใจฉันได้เลย ค่ารับเหมาทั้งหมดหกร้อยหยวนสร้างได้สามชั้นเดี๋ยวฉันจะให้ช่างที่เก่งเรื่องก่อสร้างสองคนไปช่วยสอนพวกคนงานที่พี่สะใภ้จ้างมาด้วย”

        เขาพูดพลางยกถ้วยชาขึ้นจิบ

        หลายปีแล้วที่ฉินซู่ไม่ได้ติดต่อหาเพื่อนๆเลย ทั้งยังไม่ยอมรับความช่วยเหลือจากพวกเขาเลย

        ตอนนี้ยอมมาหาพวกเขาก็นับว่าเป็นเรื่องดีอย่างหนึ่งแน่นอนว่าเขาก็ต้องทำตามความต้องการของฉินซู่ให้ถึงที่สุดสิ

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวได้ยินแบบนั้นก็ประหลาดใจเธออดไม่ได้ที่จะถามว่า

        “หกร้อยหยวน สร้างสามชั้น?”

        ในยุคสมัยนี้ การสร้างบ้านอิฐแดงสามชั้นต้องใช้เงินอย่างน้อยก็พันกว่าหยวน

        ก่อนมาที่นี่ เธอได้ลองถามราคาอิฐแดงมาแล้วราคาอยู่ที่ก้อนละหนึ่งถึงหนึ่งหยวนห้าเหมา ไหนจะปูนซีเมนต์ ค่าวัสดุต่างๆ นานาแล้วจะสร้างถึงสามชั้นอีก อย่างน้อยก็ต้องใช้เงินสองพันหยวน

        เฉินเสี่ยวต้านต้านคิดว่าต่งเสี่ยวเสี่ยวเห็นว่าราคาสูงเกินไปเขาจึงรีบพูดว่า

        “แพงไปเหรอ? ถ้าแพงไปอิฐแดงกับปูนซีเมนต์สร้างบ้าน ฉันยกให้ฟรีเลยถือว่าเป็นของขวัญแต่งงานที่ฉันให้ฉินซู่ พี่สะใภ้ว่าดีไหม?”

        ดูสมองเขาสิ

        ฉินซู่เดินเหินไม่สะดวกไหนจะต้องเลี้ยงดูเด็กสองคน แถมยังมีภรรยาอีก ชีวิตคงลำบากมาก

        พวกเขาคงไม่มีเงินร้อยหยวนหรอกแล้วนี่เขาเปิดปากพูดไปถึงหกร้อยหยวน พี่สะใภ้ถึงได้ตกใจแบบนั้น

        พอเห็นเฉินเสี่ยวต้านทำตัวกล้าๆ กลัวๆต่งเสี่ยวเสี่ยวก็อดหัวเราะไม่ได้ เธอถามออกมาตรงๆ ตามที่สงสัย

        “ฉันว่าคุณเข้าใจผิดแล้วค่ะ ก่อนมาที่นี่ฉันลองถามราคามาแล้ว อิฐแดงก้อนหนึ่งก็ราคาหนึ่งถึงหนึ่งหยวนห้าเหมาไหนจะปูนซีเมนต์ ไหนจะมีช่างที่คุณจะส่งมาอีกอย่างน้อยก็ต้องใช้เงินพันกว่าหยวนแล้วมั้ง จะถูกขนาดนั้นได้ยังไงกันคะ?”

        แต่เฉินเสี่ยวต้านกลับพูดอย่างสบายๆ 

        “เรื่องแค่นี้เองที่ชีวิตของฉันเป็นแบบนี้ได้ก็เพราะฉินซู่นั่นแหละกิจการที่ทำอยู่ทุกวันนี้เขาก็เป็นคนสนับสนุน ถ้าไม่ใช่เพราะเขาป่านนี้ฉันก็คงยังเข็นของอยู่ตามโรงงานหรือลงท่าเรือจะไปมีโอกาสเป็นเจ้าของกิจการแบบนี้ได้ยังไง!”

        ถ้าไม่ได้ฉินซู่ช่วยชี้แนะและคอยสนับสนุนจากความสามารถของเขา แค่เข้าไปทำงานในโรงงานยังยากไม่ต้องพูดถึงว่าจะได้เป็นเจ้าของกิจการแบบทุกวันนี้เลย

        ถ้าฉินซู่บอกว่าต้องการโรงงานอิฐแดงนี้เขาก็จะโอนให้ทันทีโดยไม่ลังเล

        พอพูดมาถึงตรงนี้เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกซาบซึ้งขึ้นมาอีกครั้ง

        “ก่อนหน้านี้พวกเราคิดว่าฉินซู่คงแต่งงานช้าที่สุด ที่ไหนได้ กลับเป็นเขาที่ลงหลักปักฐานก่อนใครเพื่อนพี่สะใภ้ต่งเป็นพี่สะใภ้คนแรกในกลุ่มพวกเราเลยนะครับ”

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวชะงัก แล้วถามขึ้นว่า

        “พี่สะใภ้คนแรก? สามีฉันไม่ใช่ว่าเคยแต่งงานมาก่อนเหรอคะ?แล้วเด็กสองคนนั้นล่ะ พวกเขามาอยู่ที่นั่นได้ยังไง?”

        หรือจะบอกว่าเด็กทั้งสองคนผุดออกมาจากก้อนหินเหรอ?

        ยิ่งในยุคทุกคนแทบจะอดมื้อกินมื้อแบบนี้ใครจะเสียสละเลี้ยงเด็กที่ไม่ใช่สายเลือดตัวเองกัน?

        พอพูดถึงฉินไห่หยางฉินไห่เยว่แววตาของเฉินเสี่ยวต้านก็หม่นลง แล้วเล่าที่มาของเด็กๆให้ต่งเสี่ยวเสี่ยวฟังตามความจริง

        ถ้าไม่ใช่เพราะพ่อของเด็กสองคนวันนั้นสิ่งที่ฉินซู่ต้องเสีย คงไม่ใช่แค่ขาข้างเดียว แต่เป็นชีวิตทั้งชีวิต

        ส่วนแม่ของเด็กทั้งสองคนก็รับไม่ได้กับการตายของสามี วันต่อมาเธอก็กินยาฆ่าแมลงฆ่าตัวตายทิ้งลูกน้อยสองคนเอาไว้ 

        พ่อแม่ของเด็กทั้งสองคนนี้ก็เป็นเด็กกำพร้าไม่มีญาติที่ไหน ฉินซู่จึงรับเลี้ยงเด็กทั้งสองคนไว้ แต่เพราะขาที่ได้รับบาดเจ็บจึงทำให้เขาต้องเกษียณก่อนกำหนด 

        ต่อมาหลังจากนั้นพวกเพื่อนร่วมรบบางคนก็ไปได้ดี บางคนก็ปลดเกษียณไปใช้ชีวิตเงียบๆ แล้ว

        ฉินซู่เป็นคนเงียบๆ ค่อนข้างเก็บตัวพอขาได้รับบาดเจ็บก็ยิ่งไม่ค่อยติดต่อกับใคร ตอนนี้ยอมติดต่อพวกเขาอีกครั้งถือเป็นการเปลี่ยนแปลงที่ดีไม่น้อย

        ตงเสี่ยวเสี่ยวเพิ่งเข้าใจขึ้นมาที่แท้เด็กสองคนนั้นไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของฉินซู่

        หลังจากคุยกับเฉินเสี่ยวต้านอยู่นานต่งเสี่ยวเสี่ยวก็หยิบเงินหนึ่งพันหยวนจากกระเป๋าเสื้อ ยื่นให้เฉินเสี่ยวต้าน

        “นี่เป็นเงินค่าอิฐแดง ปูนซีเมนต์และค่าอุปกรณ์บางส่วน ถ้าไม่พอ เดี๋ยวฉันเอามาให้อีกนะคะ”

        เฉินเสี่ยวต้านมองดูเงินปึกหนาในมือแล้วก็ยัดมันกลับคืนไปอีกครั้ง

        “ฉันบอกแล้วไงบ้านหลังนี้ถือว่าเป็นของขวัญแต่งงานที่ฉันให้พี่สะใภ้กับฉินซู่”

        “แบบนี้ได้ที่ไหนกันล่ะคะ?”

        พูดจบต่งเสี่ยวเสี่ยวก็ยื่นเงินคืนให้เขาไป

        ต่างคนต่างยื้อแย่งกันไปมาในที่สุดก็ตกลงกันที่ราคาหกร้อยหยวนและจะสร้างทั้งหมดสามชั้น

        ก่อนที่ต่งเสี่ยวเสี่ยวกำลังจะกลับก็เดินสวนกับหญิงชราร่างผอมบางคนหนึ่งที่สวมเสื้อผ้าบางๆ ผมขาวโพลน สีหน้าเหม่อลอย

        ด้านหลังมีเด็กผู้หญิงถักเปียเดียวเธอวิ่งตามมา ก่อนจะหอบหายใจแรง

        “คุณย่าค่อยๆ เดินสิคะ เดี๋ยวจะล้มเอานะ”

        “คุณย่ามาทำอะไรที่นี่ครับ?”

        เฉินเสี่ยวต้านมองหญิงชราตรงหน้าเขาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน และเข้าประคองอย่างระมัดระวัง

        “เสี่ยวเสี่ยว...ฉันมาตามหาหลานของฉันพวกเธอเป็นใครกัน! ฉันจะไปหาเสี่ยวเสี่ยวของฉัน”

        คุณยายพึมพำออกมา สีหน้าของเธอดูเลื่อนลอย

        “คุณย่าครับ ผมก็คือเสี่ยวเสี่ยวไง!”

        เฉินเสี่ยวต้านพูดอย่างใจเย็น

        หญิงชราส่ายหน้า“เป็นไปได้ยังไง เสี่ยวเสี่ยวของฉันจะตัวโตขนาดนี้ได้ยังไงกันเขาบอกฉันว่าจะรีบกลับบ้านหลังเลิกเรียน จะไม่ไปทะเลาะกับใคร พ่อหนุ่มฉันขอร้องล่ะ ช่วยตามหาหลานชายของฉันให้หน่อย ฉันขอร้องล่ะ!”

        หญิงชราร้องไห้น้ำตานองหน้า จู่ๆเธอก็หลับตาลง แล้วหมดสติไป

        เสี่ยวเฟิ่ง เด็กหญิงผมเปียตกใจรีบเข้าไปประคองหญิงชราเอาไว้

        “คุณย่า! ฟื้นสิ อย่าทำให้หนูกลัวสิคะ”

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวชะงัก เธอหันหลังกลับมาแล้วจับชีพจรของคุณยาย พบว่าชีพจรของคุณยายปั่นป่วนไปหมด ประกอบกับอายุมากแล้ว ทั้งยังมีโรคประจำตัว ทำให้สติฟั่นเฟือน หลงๆลืมๆ ไปหมด

        ตงเสี่ยวเสี่ยวใช้นิ้วกดจุดที่ร่องใต้จมูกของหญิงชราแล้วหยิบเข็มเงินที่พกติดตัวออกมา ฝังเข็มลงที่ข้อมือของหญิงชราสองจุด

        “เฮ้ นี่เธอ! จะมาฝังเข็มใส่คนแก่มั่วๆแบบนี้ได้ยังไง...”

        เด็กผู้หญิงข้างๆ พูดขึ้นมาด้วยความไม่พอใจ

        “ฉันยังไม่ได้ว่าอะไรเลย!ให้พี่สะใภ้ช่วยตรวจดูก่อนเถอะ”

        ดวงตาของเฉินเสี่ยวต้านแดงก่ำเขาจ้องเด็กสาวเขม็งด้วยความโกรธ แล้วหันไปมองหญิงชราที่หมดสติด้วยสีหน้าเป็นกังวล

        พอเฉินเสี่ยวต้านพูดขึ้นมาแบบนี้แล้วเด็กคนนั้นก็ไม่กล้าเถียงอะไรต่อ ได้แต่เงียบสนิท 

        ไม่นาน หญิงชราก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นเธอมองหลานชายที่สีหน้ากระวนกระวาย แล้วถามด้วยน้ำเสียงงุนงง

        “ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? ฉันกำลังปลูกดอกไม้อยู่ในสวนไม่ใช่เหรอ?”

        “คุณย่าคะเมื่อกี้คุณย่าก็วิ่งออกมาเหมือนคนเสียสติเลยนะ ฉันห้ามยังไงก็ไม่อยู่”

        เด็กผู้หญิงพูดขึ้น

        “โรคเก่าคงจะกำเริบอีกแล้วสินะ!”