โจยืนตัวแข็งทื่ออยู่หน้าห้องเรียน กระดาษสอบมิดเทอมในมือสั่น ๆ เหมือนใบไม้ต้องลม คะแนน 38/100 ตัวแดง ๆ เขียนด้วยปากกาเมจิกหนา ๆ พร้อมคำขู่จากอาจารย์ประวัติศาสตร์ที่ยังก้องอยู่ในหัว
“ถ้าปลายภาคสอบไม่ผ่าน ไม่ได้เรียนต่อแน่ นายจิรายุทธ์!”
เสียงอาจารย์นั่นมันเหมือนค้อนทุบหัว โจรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังถล่มลงมา เพื่อน ๆ ในห้องแอบมองแล้วซุบซิบ บางคนถึงขั้นขำกลิ้ง
“โจ ไปเตรียมกระเป๋ากลับบ้านนอกได้เลยมั้ง!”
“กูจะรอดมั้ยวะ…”
โจบ่นพึมพำ เดินคอตกออกจากห้องเรียน ใจมันหนักอึ้งไปหมด หน้าแม่ที่โทรมาบ่นเื่ “เรียนให้จบ ไม่งั้นเลี้ยงควาย” ลอยขึ้นมาในหัวอีกรอบ โจอยากร้องไห้ แต่ก็ได้แต่กลืนน้ำตาไว้ เดินกลับหอพักด้วยความรู้สึกเหมือนคนแพ้า
คืนนั้น โจนอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงในห้องรก ๆ หนังสือเรียนกองท่วมโต๊ะเหมือนเดิม อ่านไปก็ไม่เข้าใจอยู่ดี คำพูดของเต๋าเื่ “รูปปั้นโรมัน” เริ่มวนในหัว
“ถ้าบนบานกับรูปปั้นนั้น จะสอบผ่าน!”
เสียงเต๋ายังชัดเจนเหมือนเพิ่งพูดเมื่อกี้ โจหัวเราะแห้ง ๆ กับตัวเอง
“ปัญญาอ่อนชิบหาย ใครจะไปเชื่อวะ”
แต่พอคิดถึงคะแนน 38/100 แล้ว… มันก็เหมือนไม่มีอะไรจะเสียแล้วนี่หว่า
“เออ ลองดูก็ได้ ขำ ๆ!”
โจลุกพรวดจากเตียง หยิบขวดน้ำแดงที่ซื้อไว้กินตอนอ่านหนังสือ (แต่ไม่ได้เปิดกินสักที) แล้วคว้าไฟฉายจากลิ้นชัก มองนาฬิกา ตีหนึ่งกว่า ๆ ละ เงียบกริบ เหมาะกับการทำอะไรบ้า ๆ สุด ๆ
โจเดินลัดเลาะไปสวนหลังตึกเรียน มันเป็สวนเล็ก ๆ ที่มีต้นไม้รก ๆ กับม้านั่งเก่า ๆ ตรงกลางสวนมีแท่นหินตั้งเด่น และบนนั้นคือ “โรมัน” รูปปั้นชายเปลือยสไตล์โรมันโบราณที่เต๋าเล่าถึง ถึงจะเป็แค่หินอ่อน แต่กล้ามมันแน่นเป๊ะ หน้าตาคมเข้มแบบพระเอกฝรั่ง ผมหยักศกที่ดูนุ่มยังไงก็ไม่รู้ แล้ว… ไอ่นั้น เป็ลำเลย โคตรเด่น
โจแอบมองแล้วหน้าแดง รีบก้มหน้าหนี รอบแท่นรูปปั้นมีขวดน้ำแดงวางเกลื่อน บางขวดมีป้ายชื่อติดว่า “ขอให้สอบผ่าน!” บางขวดมีกระดาษเขียนชื่อวิชา โจมองแล้วขำก๊าก
“อะไรเนี่ย ศาลเ้าโรมันชัด ๆ!”
แต่ก็แอบนึกในใจ… คนบนกันเยอะขนาดนี้ บางคนสอบผ่านจริง บางคนก็ตกเหมือนเดิม แล้วกูจะรอดมั้ยวะ?
โจสูดหายใจลึก ยกขวดน้ำแดงในมือขึ้น มองหน้ารูปปั้นแล้วพูดออกไปแบบกวน ๆ
“เฮ้ย เฮียโรมัน! เบื่อน้ำแดงบ้างปะ ถ้าเฮียช่วยให้กูสอบผ่านไฟนอลเนี่ย กูยอมเอาน้ำสเปิร์มของกูมาบนเลยนะ!”
พูดจบ โจก็หัวเราะตัวเองจนน้ำตาเล็ด
“บ้าไปแล้วกู! พูดอะไรของมึงเนี่ย!”
แต่ในใจก็แอบเขิน ๆ เพราะรูปปั้นนี่มันหล่อเชะมัด หล่อแบบ… ถ้ามีชีวิตคงเป็แฟนในฝันของใครหลายคน โดยเฉพาะพวกสาย ฝ
โจวางขวดน้ำแดงลงข้างแท่น ขำ ๆ กับความปัญญาอ่อนของตัวเอง
“เออ ถ้าผ่านจริง กูจะซื้อน้ำแดงแพง ๆ มาให้เลย! หรืออยากอยากจะได้อะไรก็ได้นะ เดี๋ยวจะยกให้หมดเลย”
แล้วก็รีบเดินกลับหอ ใจเต้นตึกตักเหมือนเพิ่งทำอะไรผิดกฎหมาย ทั้งที่แค่วางน้ำแดงเฉย ๆ
กลับถึงห้อง โจนอนลงบนเตียง ภาพรูปปั้นโรมันยังติดตา กล้ามแน่น ๆ นั่นมันสมจริงเกินไปโคตร! แล้วทำไมกูต้องไปพูดเื่น้ำสเปิร์มด้วยวะ โจตีหัวตัวเองเบา ๆ
“มึงนี่มันสุดยอดแห่งความเพี้ยนจริง ๆ”
คืนนั้น โจฝันถึงโรมันอีกแล้ว คราวนี้รูปปั้นขยับได้จริง ๆ เดินลงจากแท่นมาด้วยรอยยิ้มเ้าเล่ห์ แล้วพูดด้วยเสียงทุ้ม ๆ ว่า
“น้ำแดงอย่างเดียวน่ะพอรึ?”
โจสะดุ้งตื่น หน้าแดงก่ำ มองนาฬิกา ตีห้าครึ่ง!
“กูบ้าไปแล้วแน่ ๆ”
โจบ่น แต่ในใจก็เริ่มสงสัย… หรือโรมันมันจะมีพลังอะไรจริง ๆ วะ?
5K
![[จบแล้ว] โชคสะท้านฟ้าของซุปเปอร์สตาร์ชาวไร่](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1739428665_19125809.webp)
