หลังจากชายขี้เมาผู้นั้นมาหาเื่ซูลี่กับหยางหลงแล้วจากไป ไม่นานในหมู่บ้านเกิดข่าวลือเสียหายของซูลี่มากมาย ทั้งบอกว่านางผีเข้าชอบอาละวาดทำร้ายคน ทั้งบอกว่าไปอยู่กับชายอื่นมาก่อนแล้วจึงกลับมาหาหยางหลงเมื่อถูกทิ้ง คนที่ปล่อยข่าวคือชายที่ถูกนางทำร้ายวันนั้น ช่างนิสัยไม่ต่างจากสตรี เอาคืนแบบซึ่งหน้าไม่ได้ก็ใช้วิธีทำให้เสื่อมเสียชื่อเสียง แม้ซูลี่จะไม่ใส่ใจข่าวลืออันใดเพราะมัวสนใจเื่ร้านค้าของนาง แต่หยางหลงเมื่อได้ยินข่าวจากป้าหลี่กวงก็แทบอยากจะออกไปต่อยปากคนที่พูดเช่นนี้จริงๆ
“ท่านป้าได้ยินมาจากใครหรือขอรับเื่นี้”
“ข้าได้ยินอาจื่อภรรยาอาเซี่ยพูดเสียงดังที่ริมธารตอนซักผ้ากันนะ หญิงหมู่บ้านเราหลายคนก็อยู่ที่นั่นหมด คงไปพูดปากต่อปากอีกเป็แน่ ข้าเลยมาบอกเ้าว่าเกิดข่าวลือเช่นนี้เกี่ยวกับซูลี่ เผื่อเ้าจะบอกนางให้อย่าคิดมาก สักพักข่าวคงเงียบไปเอง”
“ข้าทราบแล้ว ขอบคุณท่านป้ามากขอรับที่ช่วยเป็หูเป็ตาแทนข้าและมาบอกกล่าวเช่นนี้ ข้าเองไปไหนมาไหนยังไม่ได้มากนัก คงได้แต่ฝากท่านป้าช่วยข้าดูแลซูลี่อยู่ห่างๆ ก็พอขอรับ ข้ากลัวนางจะเสียใจหากได้ยินข่าวลือเสียหายเกี่ยวกับตนเองเช่นนี้”
“ได้ๆ ป้าจะไม่ให้ใครมาระรานนาง ป้าจะช่วยแก้ข่าวให้อีกแรงดีหรือไม่ ซูลี่เป็เด็กดี น่ารักจิตใจดี นางไม่เคยทำร้ายใคร ไม่ควรเจอเื่แย่ๆ เช่นนี้เลย”
่เวลานี้ซูลี่มัวแต่ยุ่งกับการวางแผนทำร้านปิ้งย่างหม่าล่าของนาง หยางหลงนั่งรถม้าเดินทางเข้าไปซื้อทำเลร้านค้ากับนางเมื่อหลายวันก่อนแล้ว ทั้งยังช่วยหาช่างไม้ที่เขารู้จักและไว้ใจได้มาช่วยนางปรับปรุงร้านค้า ทำให้ไม่มีเวลาใส่ใจเื่ภายนอกนัก
ซูลี่ให้ชิปมหัศจรรย์ของนางช่วยคิดคำนวณแบบแปลนในการปรับปรุงร้านค้าให้เหมาะสมลงตัว และนางใช้เวลาในการวาดอยู่นานหลายวันกว่าจะแล้วเสร็จจนไม่รู้เื่ราวอันใดภายนอกเรือน ส่วนข่าวลือเสียหายของนางแพร่สะพัดไปทั่วหมู่บ้านภายในเวลาเพียง 1 วันเหมือนไฟลามทุ่ง เมื่อนางออกมานอกเรือนในวันถัดมาเพื่อเดินทางเข้าเมืองไปพูดคุยกับช่างไม้เื่การปรับปรุงซ่อมแซมร้านค้าและเรือนในเมืองของนางจึงพบเจอกับสายตาแปลกๆ ที่มองมาเป็ระยะๆ แม้นางจะไม่ใส่ใจแต่ก็ััได้ถึงความผิดปกติ
เกิดสิ่งใดขึ้นกัน ทำไมมีสายตาแปลกๆ มองมาตลอดเวลา
แม้ในใจจะงุนงงสงสัยแต่ก็ไม่คิดหาคำตอบ ด้วยตอนนี้นางมีสิ่งให้ต้องสะสางที่ใหญ่โตกว่าเื่เหล่านี้ ไม่มีเวลามาเปลืองสมองกับเื่ไร้สาระ และไม่คิดใส่ใจชาวบ้านที่นางไม่คุ้นเคยเหล่านี้ด้วย
่แรกๆ หยางหลงเดินทางเข้าเมืองโดยรถม้าไปกับซูลี่บ่อยครั้งเพื่อไปดูทำเลค้าขายหลายแห่งที่นางให้ชิปมหัศจรรย์ในสมองของนางช่วยเลือกไว้ให้ แต่นางก็อยากรู้ความคิดของหยางหลงว่าเขาพึงพอใจทำเลร้านค้าที่นางเลือกหรือไม่ เมื่อตัดสินใจเลือกได้แล้วจึงให้เขาเข้ามาทำสัญญาซื้อขายและโอนโฉนดร้านค้าเป็ชื่อของหยางหลง
ทำเลร้านค้าในเมืองมีเรือนพักอาศัยอยู่ด้านหลัง เป็เรือนขนาดกลางให้พักอาศัยได้ ทั้งยังมีพื้นที่ว่างให้สามารถสร้างเพิ่มได้อีกหลัง นางตั้งใจจะชวนหยางหลงเข้ามาอยู่ในเมืองเมื่อเขาหายดีแล้ว จึงให้ช่างไม้มาซ่อมแซมปรับปรุงเรือนพักอาศัยของเขาและนางอย่างดีทั้งยังไปสั่งทำฟูกนอนหนานุ่มกว่าแบบเดิม 2 เท่า โดยให้ใช้ขนเป็ดยัดในฟูกนอนแทบทุกอันเพื่อให้ใช้ในห้องนอนครบทุกห้อง พร้อมทั้งผ้าห่ม หมอนหนุนและหมอนข้างก็ทำเช่นเดียวกัน ทั้งยังวางแผนจะต่อเติมเรือนเพิ่มอีกหลังเมื่อช่างปรับปรุงร้านและซ่อมบ้านของนางเสร็จ
ซูลี่ตั้งใจเปิดร้านปิ้งย่างหม่าล่าเพื่อเป็อาชีพหลักของนางและหยางหลง เพื่อใช้ชีวิตทำมาหากินกันไป 2 คนอย่างสงบสุขไม่ได้หวังร่ำรวยมากมาย ขอเพียงไม่เดือดร้อนและมีรายได้พอกินพอใช้ก็เพียงพอแล้ว
ร้านค้าของนางจึงเป็เพียงหน้าร้านขายปิ้งย่างเป็ช่องหน้าต่างกว้างๆ และมีส่วนที่ยื่นไปเป็เหมือนระเบียงเล็กๆ ด้านหน้าไว้สำหรับวางขายไม้เสียบปิ้งย่างหม่าล่าหลากหลายชนิดเท่านั้น มีพื้นที่ว่างข้างๆ ให้นั่งรอและต่อคิวได้ กั้นส่วนด้านหน้าและด้านในแยกออกจากกัน จากคราแรกตั้งใจให้เข้ามานั่งทานในร้านได้ ด้วยไม่อยากทำร้านค้าให้ใหญ่มากนัก
แต่ตอนนี้นางแบ่งสัดส่วนพื้นที่เพียงให้คนนั่งรอตามคิวด้านข้างของร้านค้าก็ไม่ต่างจากคาเฟ่สมัยใหม่ที่มีโซนนั่งรอและมีโต๊ะประมาณ 5 โต๊ะนั่งได้ 4 คนต่อโต๊ะ มีม้านั่งยาวและมีที่วางของเป็ไม้ยื่นจากผนังด้านข้างคล้ายบาร์สมัยใหม่อีกราว 10 ที่นั่ง ส่วนที่เป็แผงวางของไม้เสียบปิ้งย่างด้านหน้าร้านที่ติดถนนใหญ่ของตลาดกินพื้นที่ความยาว 1 ชุ่น ส่วนด้านในถัดมาเป็เตาปิ้งย่าง ซูลี่ให้ช่างทำตะแกรงเหล็กยาวและให้ก่ออิฐเป็ฐานใส่ถ่านยกสูงขนาดพิเศษยาวครึ่งชุ่น
ร้านค้าเหมือนใช้พื้นที่ไม่มากแต่เป็สัดส่วนลงตัว ยังเหลือพื้นที่ด้านในร้านสำหรับเตรียมวัตถุดิบและทำความสะอาดเครื่องใช้ในครัวด้านหลังร้านอีก ซูลี่เดินทางเข้าเมืองมาดูความคืบหน้าแทบทุกวันเป็เวลาเกือบ 1 เดือน ร้านค้าของนางก็เป็รูปเป็ร่างอย่างที่ตั้งใจและพร้อมจะค้าขายได้แล้ว ส่วนเรือนพักอาศัยยังต้องรออีกราว 1 เดือนจึงจะเข้าอยู่ได้
เวลา 1 เดือนที่ซูลี่มัวแต่สนใจเื่กิจการค้าขายของนางจนแล้วเสร็จด้วยดี แต่ข่าวลือเสียหายของซูลี่กลับหนาหูกว่าเดิมสร้างความเสียหายให้นางมากนัก ทั้งนางยังไม่เคยออกตัวแก้ข้อกล่าวหาใดให้ชัดเจน ผู้คนในหมู่บ้านจึงมองนางเหมือนหญิงมีมลทินและน่ารังเกียจ สายตาที่เคยมองอย่างเป็มิตรก็หาได้ยากแล้วในครานี้
แม้ซูลี่จะรู้สึกถึงความผิดปกติมานานแต่ด้วยไม่เคยต้องข้องเกี่ยวกับคนในหมู่บ้านมากนัก จึงไม่ได้ใส่ใจจนเมื่อว่างจากการจัดการเื่ร้านค้าภายในเมือง และวางแผนจะเตรียมขนย้ายข้าวของในเรือนบางส่วนย้ายเข้าไปไว้และต้องไปจ้างแรงงานคนในหมู่บ้านให้ช่วยเหลือจึงได้รู้หลายสิ่ง
“พวกข้าไม่รับงานของสตรีเช่นเ้า หน้าตาก็งดงามแต่ไร้ยางอายนัก! ทำตัวเหลวแหลกแต่ยังหน้าด้านกลับมาหาสามีเก่าที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่อะไร เพราะหลงเ้าจงหัวปักหัวปำหน้ามืดตามัวเช่นนี้ เ้าช่างใจร้ายกับคนพิการเช่นหยางหลงนัก”
ซูลี่ได้ยินเช่นนั้นก็หน้าตึง มึนงงทันที นางไปทำอันใดไว้หรือ? เหตุใดจึงว่านางเช่นนี้ จากที่คิดว่าเป็แค่เื่เล็กๆ ที่ชาวบ้านมองนางแปลกๆ ตอนนี้กลับกลายเป็เื่ใหญ่กว่าที่คาดคิดแล้ว คำพูดคนช่างมีอานุภาพร้ายแรงนัก แล้วนี่นางจะแก้ปัญหาอย่างไรดี ตอนนี้หยางหลงรู้เื่ของนางบ้างหรือยังนะ?
703
![เจ้าของร้านพิศวง [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1721126392_62129049.webp)
