ยามบ่ายแก่ ที่ใกล้หมดเวลา่กลางวัน
หลังจากที่โชคร้ายรุมเร้าตระกูลจางและตระกูลกงกิจการขนาดเล็กและกลางมากมายในเมืองไม้ครามต่างได้รับผลประโยชน์ไม่มากก็น้อยการค้าขายของพวกเขาเจริญรุ่งเรืองและคึกคัก ได้ลืมตาอ้าปากจากการมักโดนกดขี่เอาเปรียบจากสองตระกูล
หนึ่งในนั้นคือโรงเตี๊ยมของตระกูลอี้
โรงเตี๊ยมเมฆาล่อง
“เชิญๆ! เชิญนายท่านทั้งสองข้างในขอรับ!”
“วันนี้พวกเรามีเมนูเลิศรสมานำเสนอพวกท่าน! นี่คือสุราที่มีชื่อเสียงจากเมืองไม้เหลือง ขอพวกท่านโปรดเพลิดเพลินและสุขสำราญเถิด!”
“เสี่ยวเอ้อ! เอาสุรามาอีกไห!วันนี้ข้ากับพี่น้องจะกินเหล้าที่นี่!”
“ฮ่าฮ่า! วันนี้กิจการของโรงเตี๊ยมเมฆาล่องก็ครึกครื้นอีกแล้วหรือ?พวกเ้าเอาแต่มากินที่นี่มาตลอดหลายวัน แล้วโรงเตี๊ยมของพวกสกุลจางและกงเล่า?”
“เหอะ! อย่าพูดถึงพวกเขาเลย รสชาติเหล้าประหลาดเยี่ยงมูลสุกรแม้แต่สุนัขก็ไม่อยากกระเดือกกินลง!”
“แต่นี่ก็หลายวันแล้วนะ?เหตุไฉนพวกเขาจึงยังไม่แก้ไขเื่รสชาติอีก?”
“เหอเหอ...”
“คิดว่า...พวกเขาทั้งสองตระกูลคงไปทำให้ยอดฝีมือผู้ฝึกตนบางคนไม่พอใจเข้ากระมัง?เลยลงโทษพวกเขาได้อย่างเจ็บแสบเช่นนี้?”
“แต่เมื่อพูดถึงเื่นี้แล้วข้ามีอีกข่าวหนึ่งที่จะมาเล่าให้พวกเ้าฟัง เกี่ยวกับนายน้อยของทั้งสองตระกูล”
“ไม่กี่วันก่อน...นายน้อยจาง ลูกชายของเ้าตระกูลจาง บังเอิญโดนสัตว์อสูรทำร้ายเข้า แขนขาขาดจนพิการ”
“และเมื่อไม่นานมานี้ในเวลาใกล้เคียงกัน... ข้าทราบจากสหายของข้าที่เดินทางมาจากหมู่บ้านใกล้ๆเล่าว่านายน้อยกงและขบวนผู้คุ้มกันของเขาดันไปพบเจอกับผู้ฝึกตนมารชั่วช้าจึงโดนลักพาตัว ไม่ทราบชะตากรรม”
“อะไรนะ? นายน้อยทั้งสองประสบเคราะห์ร้าย!?”
“เื่ที่เ้าเล่ามานี่ใช่เื่ไร้สาระไร้แก่นสารหรือไม่?ไม่ใช่ว่าเ้าแต่งเื่อุปโลกน์ หรอกนะ?”
“พวกเขาเป็ผู้ฝึกตนทั้งยังมีสถานะเป็ศิษย์นอกของสำนักฟ้าครามผู้ใดจะขวัญกล้าลงมือในอาณาเขตของขุมพลังฝ่ายธรรมะเล่า?”
“หึหึพวกเ้าจะเชื่อหรือไม่ก็ตามใจ...”
“...”
“...”
เสียงพูดคุยสนทนาของผู้คนดังเซ็งแซ่มีทั้งเื่ไร้สาระไร้มูลสาร มีทั้งเื่ชีวิตประจำวันต่างๆนาๆ...ไม่ว่ามนุษย์ปุถุชนหรือผู้ฝึกตน พวกเขาต่างเพลิดเพลินไปกับอาหารและสุราดื่มกินกันอย่างอิ่มหนําอย่างสนุกสนาน
ณ เรือนเล็ก ห้องแยกพิเศษของโรงเตี๊ยม
“ศิษย์พี่หญิงทั้งสองไม่คิดว่าจะได้พบเจอ ข้าขอดื่มให้พวกท่านหนึ่งจอกขอบคุณที่มาเยี่ยมเยือนถิ่นฐานบ้านเกิดของข้า” อี้ชิงในชุดอาภรณ์สีขาวสะอาดยกจอกสุราขึ้นดื่มจับจ้องมองสตรีทั้งสองตรงหน้าและยิ้มบางๆ
“ศิษย์น้องชิงสุภาพเกินไปแล้วพวกเราแค่มาทำธุระของสำนักเท่านั้น จึงแวะมาพบเ้าสักหน่อย...♥”
“ฮี่ๆใช่แล้วศิษย์น้อง...♥”
ทั้งสองคือโหวหนี่และโหวอิงศิษย์นอกของสำนักฟ้าคราม แต่สถานะของพวกนางนั้นพิเศษกว่าศิษย์คนไหน เนื่องพวกนางเป็ลูกสาวของผู้าุโในสำนักมีเส้นสายและภูมิหลังที่ไม่ธรรมดา ประกอบกับที่รูปโฉมงาม รูปร่างดี
จึงทำให้มีศิษย์พี่ศิษย์น้องชายหลายคนไล่ตามมุ่งหมายไขว่คว้าหัวใจ
แต่ทว่า...
น่าเสียดายที่ทุกคนต้องผิดหวัง
เมื่อพวกนางทั้งสองคนพี่น้องได้ตกกลายเป็สตรีของอี้ชิงไปแล้วเรียบร้อยเป็ที่น่าอิจฉาริษยาของเหล่าบุรุษหนุ่ม ไม่ว่าทั้งฝ่ายในหรือฝ่ายนอกต่างโกรธแค้นและไม่พอใจเขากันทั้งนั้นที่บังอาจเด็ดดอกไม้งามสองดอกนี้ไปเพราะอาศัยกลอุบายหน้าตาขาวๆเข้าหลอกล่อ
ถึงแม้มารดาของพวกนางจะไม่ค่อยชื่นชอบเขาเท่าไรแต่นางก็ไม่อาจหักห้ามความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาได้
ทั้งนี้ทั้งนั้น... ก็เพราะอี้ชิงเองก็มีเส้นสายไม่อ่อนด้อย
แม่ของเขาเป็สหายกับเ้าสำนักฟ้าครามฉะนั้นตามศักดิ์แล้ว เ้าสำนักฟ้าครามก็คือป้าของเขา!
“รูปลักษณ์ของเ้าเปลี่ยนไปมากเลยนะนี่เ้าได้โชควาสนาบางอย่างมางั้นหรือ?” โหวหนี่เอ่ยถามอย่างประหลาดใจและใยิ่งนางััได้ว่ากลิ่นอายปราณิญญาของชายหนุ่มดูจะแข็งแกร่งและล้ำหน้ากว่านางแล้ว
นี่คือ... ตบะพลังของระดับรวมจิตใช่ไหม!?
มันคือระดับพลังของศิษย์ใน!?
แค่ไม่กี่วันไม่กี่สัปดาห์...อี้ชิงจากเดิมที่อยู่เกือบจะต่ำสุดของศิษย์ฝ่ายสายนอก พลังนิ่งค้างอยู่แค่ระดับรวมปราณ ขั้น 3
บัดนี้...
ทะยานสู่ระดับรวมจิตแล้วหรือ!?
“ฮ่าๆ! ข้าแค่โชคดีน่ะขอรับ แล้วพวกท่านว่าอย่างไร?คิดว่าข้าหล่อขึ้นมากน้อยเพียงไหนกันเล่า?” ชายหนุ่มไม่ลืมที่จะเอาเปรียบศิษย์พี่คนสวยทั้งสองของเขามือทั้งสองโอบเอวบางคอดของพวกนาง ดึงให้เข้ามาใกล้ๆเพื่อเชยชมดวงหน้างาม
“เ้าช่างซุกซนนักคิดว่าที่นี่คือที่ไหนกัน? กลางวันแสกๆแท้ๆ!”
“ศะ...ศิษย์น้อง...♥”
“หึหึศิษย์พี่มิต้องตื่นตระหนกไปหรอก คิดว่าพวกท่านมาพักที่เรือนเล็กเพราะเหตุผลใดเล่า?”
“นั่น...♥”
ดวงหน้าของทั้งสองขึ้นสีอย่างเขินอายเผชิญกับใบหน้าอันหล่อเหลาประดุจหยกสลักเทพสร้างเซียนรังสรรค์ในระยะประชิดผนวกกับเรือนกายแกร่งกำยำที่ช่างสูงสง่าสมบุรุษหนุ่มด้วยแล้วยิ่งทำให้หัวใจดวงน้อยๆในอกเต้นแรงระรัว
พวกนางขัดขืนเล็กๆน้อยๆ ทุบตีเขาและบ่นเบาๆ
แต่ก็ยังยินยอมให้เขาจับให้เขาโอบกอดคลึงเค้นเต้าอวบและเรียวขาขาวเนียนของตนอย่างสยิวเสียวซ่าน
“พะ...พอก่อน พวกข้ายังมีภารกิจของสำนักให้รวบรวมสมุนไพรไม่อาจรั้งอยู่กับเ้าได้...♥อ๊ะ อู๊ยยยยยส์!!...♥” โหวหนี่เร่งพูดปรามแม้นางจะอยากร่วมรักเสพสุขกับอี้ชิงให้อร่อยกามให้หายคิดถึง
แต่ด้วยประสบการณ์จากการเคยโดนเอาจนลุกไม่ขึ้นนางจึงไม่อยากให้ภารกิจนี้ต้องล่าช้าคลาดเคลื่อนออกไป เพราะการค้นพบเส้นเืปราณิญญาใหม่ สถานการณ์ของสำนักไม่ค่อยมั่นคง
พวกเขาอยู่ใน่เวลาที่ต้องต่อสู้และระมัดระวังทุกการเคลื่อนไหว
“ก็ได้ ข้าจะปล่อยพวกท่านไปก่อนศิษย์พี่หญิงของข้า” อี้ชิงยิ้มอย่างเข้าใจ และปล่อยมือจากเรือนร่างอันอ่อนนุ่มน่าหลงใหลของพวกนางถึงคนจะอยากร่วมเคียงหมอนเคียงกายแต่ความปลอดภัยของพวกนางนั้นต้องมาก่อนเป็อันดับแรก
เขาไม่อยากให้เกิดเื่กับสตรีของเขา
“ดะ...เดี๋ยวก่อนสิ ศิษย์น้องชิง...♥”
“ถ้าแค่...”
“ใช้ปาก ใช้มือ...ก็อาจจะใช้เวลาไม่มากเท่าไรนัก...♥”
แต่ในจังหวะนี้เอง
ที่นางก็พลันคว้าข้อมือของเขาไว้แล้วพูดเอ่ยอย่างลังเลและเขินอาย
“หึหึได้สิขอรับ... ข้ายังมีเื่ให้พวกท่านประหลาดใจอีกอย่างด้วยนะ อย่าได้ใจนขวัญหนีดีฝ่อเสียเล่า”
“...”
“อื้อออห์...♥ อื้มมมมห์ๆๆ~♥”
“จ๊วฟจ๊วฟ~♥”
“จ๊วฟจ๊วฟ~♥ ๆๆๆ....♥”
“ริกๆ~♥ แผล๊บๆๆ...♥”
“อาศิษย์น้องชิง...♥ ข้าคิดถึงเ้าเหลือเกิน...♥”
“โอ้โห? น้องชิงรูปร่างของเ้าดีมากๆ...♥”
ทั้งสามโอบกอดนัวเนียกันอย่างเสน่หาริมฝีปากบดจูบกันไปมาอย่างวุ่นวายทั้งพี่สาวทั้งน้องสาว อาภรณ์ร่วงหลุดจากกายเปลือยเปล่าล่อนจ้อนในเรือนเล็ก โชว์ทั้งนม โชว์ทั้งหมอย โชว์ทั้งหีและCวยกันอย่างโทงๆในห้องของโรงเตี๊ยม
และภายในสายตาที่จับจ้องอย่างสงสัยใคร่รู้และโหยหา“Cวย” ของพวกนางนั้น...
ชายหนุ่มได้งัดท่อนเอ็นลำอวบลำยาวลำเขื่องของเขาให้พวกนางได้ดูชม
ขนาดที่ใหญ่โตนั้นทำเอาทั้งสองใตกตะลึงจนตาเบิกกว้างแต่พอได้ลองดูด อม เลีย และสูดดมกลิ่นCวยที่แสนสุดคิดถึง ความหวาดกลัวก็แปรเปลี่ยนเป็ความปรารถนาอันเร่าร้อนจนหยุดปากหยุดลิ้นไม่อยู่
พากันอมCวยและล้วงแหย่หีแฉะๆเงี่ยนๆให้กันอย่างสุขสมสวาทกาม
“จ๊วบ จ๊วบ!~♥”
“จ๊วบ จ๊วบ!~♥”
“จ๊วบ จ๊วบ!~♥ จ๊วบ จ๊วบ!~♥”
“อื้ออออห์!!~~♥”
“ซู๊ดดดดดดดดดส์!!~~♥ ๆๆๆ....♥♥”
แจ๊ะๆ แจ๊ะๆ!
แจ๊ะๆ แจ๊ะๆ!
“อ๊า...อ๊าส์~♥ อ๊าสส์!~♥”
“ซี๊ดดดดดส์ๆๆ!!~~♥ อู๊วววววววววร์!!...♥”
เสียงครางกระเส่าอย่างรัญจวนสามเรือนกายคลอเคลียกันไปมาบนเตียง
หนึ่งชาย สองหญิง
ศิษย์น้องและศิษย์พี่ร่วมสำนัก
ต่างจูบต่างดูดขมและโลมเลียลูบไล้กันไปมาอย่างเชยชมสองพี่น้องโหวร่านรักในตัวของอี้ชิงยิ่ง แนบชิดกันมิห่าง... และก็อดเศร้าสลด ตาละห้อยอย่างเสียใจมิได้ที่ได้แต่อมCวยใหญ่ๆลำนี้... ทำได้แต่มอง ได้แต่ดูดจับดม...
ไม่อาจอ้าแย้มรูหีให้เย็ดได้...♥
“...”
ข้างนอกห้อง ตรงบริเวณหน้าต่างที่เปิดแง้มไว้เล็กน้อย
มีบางคนกำลังแอบมองแอบนวดหีช่วยตัวเองขณะที่มองดูนายน้อยผู้เป็นายของตนกำลังมัวเมากับสองสตรีงาม นางไม่ใช่ใครอื่นแต่เป็ผู้ให้การต้อนรับและจัดสรรสถานที่สำหรับพักเท้าพักอาศัยของศิษย์พี่โหวทั้งสอง
เถ้าแก่โรงเตี๊ยม จูหน่า
“ซี๊ดดดดส์!!...♥”
‘Cวยของนายน้อยช่างใหญ่ยาวเหลือเกิน...น่าเสียดายที่ข้านั้นต่ำต้อย เป็แค่คนงานของตระกูล...♥’
‘ไร้วาสนา ไร้วาสนา...♥ อู๊ยยยยยยส์ๆๆ!!~~♥ นายน้อยเ้าคะ แม้ข้าจะเป็แค่บ่าวแต่หากท่านมิรังเกียจสาวแก่ๆเยี่ยงข้า ข้าก็สามารถให้ท่านเย็ดระบายอารมณ์แทนพวกนางได้นะเ้าคะ...♥ อื้อออห์ๆๆ!!~~♥~~♥’
‘Cวยของนายน้อย!!~~♥ Cวยของนายน้อย!!~~♥’
นางจับจ้องเขม็งตรึง ยิ่งโดยเฉพาะยามที่เห็นCวยใหญ่ๆยาวๆอวบๆลำนั้นของนายน้อยของนางกำลังโดนศิษย์หญิงสองคนรุมดูดรุมอมอย่างอร่อยจนหน้าเคลิ้มคนก็ยิ่งอิจฉาริษยาจนต้องบีบนมเขี่ยถัน ล้วงหีสีคล้ำเสียงดังแจ๊ะๆอยู่ตรงมุม
3K
