ตำนานเทพอสูรจอมราชัน NC18+

ตอนที่137 ค่ายกล มหาเทพแปดทิศ

"เจ้าเป็นใครไม่มีปัญญาแม้แต่จะซื้อกายพาหนะระดับสูง เป็นแค่หนอนชิเมโจได๋ ของพวกชาวนายังจะมาบังอาจขัดขวางข้ารึ.เฮ่อๆ ..

"

ไอ้คนตัวผอมเล็กหน้าตาซีดเซียวหางตาเรียวชี้ขึ้นไปด้านบนบ่งบอกถึงความเจ้าเล่ห์ มันหัวเราะอย่างเย้ยหยัน กริชเพชรกลายร่างคืนเป็นมนุษย์อีกครั้ง

"เจ้าเป็นใครข้าไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน บังอาจมารุกล้ำขัดขวางงานของพวกเราข้าแปด วีรชนแห่งหุบเขาหิมะเขตแดนรกร้างปกครอง สามหุบเขาเก้าถ้ำ

น้อยครั้งที่ข้าจะออกมาหาความสำราญ เจ้ากลับมาทำตัวเป็นผงในตา ไม่กลัวความตายหรือรึ.."

เสียงไอ้คนตัวอ้วนด้านหลังสุดใส่ชุดขาวท่าทางเชื่องช้าอืดอาดใช้ตัวอันใหญ่โตของมันดันให้คนตัวเล็กที่อยู่ด้านหน้าออก ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันเหมือนสามารถจะกลืนกินกริชเพชรลงไปในคำเดียว

"ขออภัยท่านพี่ทั้งแปด ข้ามิได้ต้องการขัดขวางความสำราญของพวกท่าน แต่ข้าขอเถอะนางก็เป็นผู้หญิงตัวคนเดียว ท่านเป็นผู้ชายเพศที่เข้มแข็งกว่าตั้งแปดคนไล่เข่นฆ่านางทำไม? .."

เสียงของกริชเพชรดังขึ้นขณะยกมือคารวะขอร้องชายชุดขาวทั้งแปด

"เฮ่อๆ ..เจ้าเป็นใครกล้าบังอาจมาเสือกไสพวกเราจากอาหารอันโอชะข้างหน้า ถ้าข้าคำนวณไม่ผิดเจ้าก็เป็นเพียง คนครึ่งอสูรไม่เกินขั้นแปด พวกเราที่มีกายอสูรต่ำสุดก็ถึงขั้นอสูรครึ่งเทพขั้นสามแล้ว

เราไม่ต้องการเศษสวะอย่างเจ้าเป็นอาหาร รีบไป ข้าจะกินนาง.."

เสียงคนตัวสูงโปร่งไว้หนวดยาวกล่าวขึ้น ทุกคนต่างเดินหลีกทางให้เขา ดูเหมือนว่าเจ้าคนนี้จะเป็นหัวหน้าของทีม

"ท่านพี่จะพูดดีกับมันไปใย เราเด็ดหัวมันก่อน แล้วคอยฆ่าอีนางอสรพิษร้ายตัวนั้น ยึดของมันซะแค่นี้ก็หมดเรื่อง...."

ไอ้คนตัวเตี้ยเดินตามหลังถือขวานใหญ่กล่าวขึ้นเรียบๆ แต่แฝงด้วยความดุดัน เหมือนมันเป็นคนใจร้อนขี้รำคาญพูดปุ๊บก็จะลงมือเข่นฆ่าคนทันที

"ไอ้โง่..คนนี้ไม่ธรรมดาแน่..เจ้าดูเรือเหาะมันสินั่นเป็นสัญลักษณ์ขององค์จอมกษัตริย์ ดินแดนใดดินแดนหนึ่ง มันต้องเป็นคนสำคัญหรือมีคนหนุนหลังแน่นอน มันถึงกล้าบังอาจมาขัดขวางเรา

ข้ายังไม่รู้เลยว่าคนที่อยู่ด้านบนนั้นอาจจะมีกายอสูรระดับสูงขั้นราชันเลยทีเดียว ถ้าพวกเราผลีผลามอาจจะต้องโดนมันยึดทรัพย์ มากกว่าเราจะไปยึดทรัพย์มัน..."

เสียงเขากล่าวกำราบแผ่วเบาไอ้คนตัวเตี้ยมันหยุดชะงักคำพูดลง

"น้องชายเจ้าไปเถอะข้าเห็นแก่ผู้ที่อยู่บนเรือเหาะนั้น อย่าขัดขวางเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ของพวกเราเลย.."

ไอ้คนที่มันดูถูกกริชเพชร เรื่องกลายร่างเป็นหนอนชีเมโจได๋ เงยหน้าขึ้นมองเรือเหาะจึงเข้าใจความหมาย ว่าคนผู้นี้ไม่ใช่ธรรมดาต้องมีผู้ยิ่งใหญ่หนุนหลัง จึงกล้าออกหน้าขัดขวางงานของพวกมัน

"พี่ใหญ่ข้าก็คิดว่ามันก็เป็นแค่เด็กรับใช้คอยทำตามคำสั่งผู้อื่นเท่านั้น จะเกรงใจมันไปทำไม.."

คนที่หน้าตาหล่อเหลาอ่อนสุด ยืนกล่าวเรียบๆ อยู่ด้านหลัง

"เจ้าไปเถอะ..พี่ใหญ่ข้าไว้ชีวิตเจ้าแล้วกลับไปรายงานนายของเจ้า เรื่องนี้แม้ว่าจะเป็นคนของเชื้อพระวงศ์ก็ไม่อาจมาขัดขวางพวกเราได้ เขตปกครองของพวกเราที่นี่ ไม่อยู่ใต้อำนาจของใคร แม้แต่อาณาจักรอสูรวารีหิมะ ก็เอื้อมมือมาไม่ถึง ข้าเห็นแก่หน้านายเหนือเจ้าที่อยู่บนนั้น อย่ามาเกะกะขวางทาง ข้ารำคาญ พวกเราไปจับนางอสรพิษร้ายตัวนั้นรีบเอาของมาแล้วกลับถ้ำ.."

เสียงคนตัวใหญ่เหมือนว่าจะสูงวัยกว่าเพื่อนหน้าตาลุงลังไปด้วยขนที่ขาวดุจไหม ท่าทางดุร้ายก้าวออกมาด้านหน้าอย่างไม่สนใจใคร ดูมันเหมือนจะเป็นคนที่เอาแต่ใจ ไม่ค่อยให้เกียรติผู้ใดแม้แต่หัวหน้าทีมของมันก็ตาม

"คุณชายโปรดช่วยข้าด้วยอย่าทอดทิ้งข้าเลยพวกมันต้องฆ่าข้าแน่ๆ ถ้านายท่านไม่ยื่นมือเข้าขัดขวาง.."

เสียงของหญิงสาวสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าที่อ่อนหวานแม้จะไม่สวยคมเข้มเหมือนหลงไป๋ หรือเซ็กซี่เย้ายวนเหมือนพระนางเจ้าเฟย แต่นางก็เป็นผู้หญิงที่น่าสนใจอีกแบบฉบับหนึ่ง คือมองแล้วน่าสงสารน่าเอ็นดู

กริชเพชรยกยิ้มพยักหน้าให้นางเขารู้ดีว่าคนทั้งแปด ไม่สามารถจะต่อกรกับเขาได้แน่ แต่ชายหนุ่มก็ไม่อยากจะแสดงฝีมือออกมา เพราะอยากซ่อนประกายความสามารถไว้ ประสบการณ์ต่อสู้ของชายหนุ่มในโลกอสูร ทำให้เขาเรียนรู้ว่าคนที่เด่นล้ำเกินไป ย่อมถูกคนอื่นอิจฉาและรังแกได้ง่าย

ยิ่งมีของวิเศษและมีไม้ตายมากเท่าใดผู้คนก็พร้อมที่จะวางแผนช่วงชิงได้ทุกรูปแบบเหมือนเรื่องไข่สัตว์เลี้ยงบรรพกาล ที่เขาเคยครอบครองมัน เกือบทำให้อาณาจักรอสูรวารีน้ำจืดล่มสลายเพราะความอยากได้ขององค์จอมกษัตริย์ของอาณาจักรอสูรวารีหิมะ

ดังนั้นกริชเพชรจึงพยายามไม่ให้ผู้อื่นรู้จักที่มาของตนในขณะออกเดินทางผู้เดียว เขารู้สึกเสียใจเล็กน้อย ที่ไม่สามารถปกปิดเรือเหาะจนทำให้ผู้อื่นรู้ว่าตนเป็นใคร แต่ก็ยังดีทำให้คนเหล่านั้นเกรงใจบ้างเล็กน้อย

"คุณชายพวกมันต้องการสมบัติของข้าบุกทำลายครอบครัวของข้าจนแหลกลาญ ถ้าท่านช่วยข้าได้ ข้าจะมอบของรางวัลให้ท่านหนึ่งชิ้น ของชิ้นนี้สำคัญมาก ข้าไม่อยากให้มันตกถึงมือคนชั่วพวกนี้ มันจะต้องทำร้ายผู้บริสุทธิ์อีกมากมาย โปรดเมตตาเห็นแก่สรรพสัตว์ ยื่นมือช่วยข้าสักครั้งหนึ่ง แม้ว่าชีวิตของข้าจะดับสูญไป แต่ข้าไม่ต้องการให้ของวิเศษชิ้นนี้ตกถึงมือพวกมัน

มันเป็นโจรหิมะแดนรกร้างหาได้เป็นวีรชนใดๆไม่ มันปล้นฆ่าและทำลายผู้ที่สัญจรในเส้นทางนี้ อย่าดูถูกประมาทพวกมันเชียวนะ แม้ว่าพวกมันจะมีกายอสูรระดับนี้

แต่พวกมันกลับมีค่ายกลมหาเทพแปดทิศ เกื้อหนุนการโจมตีแม้แต่อสูรระดับราชันเมื่อเจอพวกมันยังต้องปวดเศียรเวียนเกล้า..."

หญิงสาวกล่าวเตือนชายหนุ่มเบาๆ

"ทางที่ดีคุณชายต้องจัดการไอ้ตัวหัวหน้ามันก่อนมันเป็นแกนหลักของค่ายกลนี้ แต่ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายหรอกนะ ข้าจะช่วยท่านอีกแรงหนึ่ง.."

หญิงสาวกล่าวพร้อมกับพลิกข้อมือมีคทาเล็กๆ ขึ้นมา หัวเหมือนเกล็ดหิมะเตรียมต่อสู้

"ไม่หลีกทางให้พวกข้าหรอ...พวกเราจัดการมัน..สร้างค่ายกลมหาเทพแปดทิศ.."

เสียงของหัวหน้ามันกล่าวเสียงแผ่วเบาแต่ทรงอำนาจ ค่ายกล มหาเทพแปดทิศของหล่าอสูรมังกรหิมะกระจายออก เป็นรูป

แปดเหลี่ยมอย่างว่องไว เหมือนกับเสียงกัมปนาท ไอ้คนตัวใหญ่เร่งเร้าพลังบอลดวงจิตแก่นแท้สร้างเกราะขึ้นมาคุ้มกาย ส่วนคนตัวเตี้ย ที่ถือขวานยืนอยู่ด้านหลังมันตามมาด้วย หัวหน้าทีมสะบัดข้อมือมีคทาสีดำปรากฏด้านซ้าย คนหน้าหล่อขยับมายืนข้างไอ้คนตัวใหญ่

มันสร้างเกราะป้องกันตัวสีขาวดุจดั่งหิมะขึ้นมาเช่นกัน ด้านขวาปรากฏร่างของคนหน้ายาว ใส่ชุดขาวหน้าเรียบเฉย มือถือกระบี่แต่ไม่ได้ใส่เกราะ ยืนอยู่ด้านขวาคอยจู่โจม

ควับ!! วูบ!

เสียงของหัวหน้ามันพูดพร้อมกับออกคำสั่ง คนตัวใหญ่กางมือออก พุ่งตรงเข้าหากริชเพชร ที่ตอนนี้กำลังเร้าพลังบอลดวงจิตแก่นแท้ สร้างเกราะเกล็ดอาวุธเทพมังกรโลกันตร์บรรพกาลขึ้นคุ้มกาย ชายหนุ่มพลิกข้อมือสร้างโล่นิมิตขึ้นมาป้องกันตัว จากการต่อยของมัน

ปัง!

"อ๊าาาส์! ..กรอด! "

เสียงดังสนั่น เขาถูกแรงกระแทกอัดถอยหลังไปเกือบสามวา แต่ด้วยพลังบอลดวงจิตแก่นแท้และกายอสูรระดับเจ็ด ทำให้สามารถประสานพลังต้านการโจมตี ของมันได้อย่างสบายๆ

คนถือขวานสอดตัวเข้าโจมตีตามหลังติดๆ ขวานของมันฟันเข้าเสมอเข่าของชายหนุ่ม กริชเพชร ทะยานลอยตัวขึ้นกลางอากาศ

"บิ๊กไบค์เหินเวหา.."

รถบิ๊กไบค์ก็ปรากฏขึ้น ลูกล้อของมันคมกริบต้านขวานของไอ้คนตัวเตี้ยจนมันสะท้อนกระเด็นกลับไป เขาพลิกกายอีกที มอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์ ก็เปลี่ยนเป็นกงจักรคู่สังหารรูปทรงเหมือนเครื่องตัดไม้ขนาดใหญ่

ปังๆ ๆ ๆ!! โครม!!

"อ๊าาาา..!! "

พุ่งเข้าจู่โจมสองคนที่อยู่ตรงหน้าอย่างเดือดดาลเพราะชายหนุ่มถูกโจมตีอย่างกะทันหัน

"ม่านบาเรียน้ำแข็ง.."

เสียงไอ้คนหน้ายาวร้องกังวาน มันสะบัดกระบี่ขึ้นกลางอากาศ เกิดเป็นม่านบาเรียน้ำแข็งปกคลุมคนถือขวาน และคนร่างใหญ่ที่ต่อยกริชเพชร  กงจักรสองมือของชายหนุ่มจึงฟาดฟันม่านบาเรีย ตัวเขากระดอนกลับมาไม่อาจทำร้ายพวกอสูรมังกรน้ำแข็งได้อย่างใจหมาย

ตูม! ตูม! ตูม!!!! ควับ!!

"อ๊ากกกก..!!!!!! "

เสียงดังสนั่นแขนของกริชเพชรเจ็บปวดชา เพราะจู่โจมม่านบาเรียที่แข็งแกร่ง มันหายวูบไปกับตาแต่ก็ไม่สามารถทำอันตรายคนทั้งสองได้

"จ๊ากกกก.!!! "

เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!

ควับ!!!!!

คนหน้าหล่อด้านซ้ายมือสุด ขยับข้อมือ

ยิงเวทย์น้ำแข็งใส่กริชเพชรอย่างทันที กระแทกหน้าอกของเขาดังสนั่น

ชายหนุ่มม้วนตัวกลิ้งไปกับพื้นหิมะ การจู่โจมของพวกมันเป็นการเสริมหนุนกัน ทั้งป้องกันและกระหน่ำโจมตีอย่างสอดคล้อง

"คทาธารน้ำแข็ง.."

ควับ!!!

ตูมมม!!!!

เสียงหัวหน้าทีมมันดังก้องกังวาน พร้อมกับตวัดคทาสีดำขึ้น ร่ายเวทย์สร้างน้ำแข็งก้อนมหึมา ตกจากฟากฟ้าพุ่งเข้าหาตัวของกริชเพชรอย่างโหดร้ายอำมหิต

"ม่านบาเรียจันทราน้ำแข็ง..."

เสียงของหญิงสาวนิรนามดังกังวานขึ้น นางสะบัดข้อมือร่ายเวทย์จาก คทารูปเกล็ดหิมะของนางเกิดเป็นม่านบาเรียสีขาวนวลปกป้องกริชเพชรไว้

ตูมมม!!!!

เปี๊ยะๆ ๆ ๆ!!!

เสียงตูมดังสนั่น ก้อนน้ำแข็งที่เกิดจากการร่ายเวทย์ของไอ้หัวหน้าแตกระเบิดออก ม่านบาเรียของหญิงสาวก็ถูกทำลายลงเช่นกัน แต่ตัวของกริชเพชรไม่ได้รับบาดเจ็บ

"โอโน! . นี่มันเป็นการโจมตีแบบต่อสู้สลับกันเหมือนเกมส์ออนไลน์เลย..."

กริชเพชรบ่นพึมพรำ เห็นความเข้มแข็งของพวกมันแล้วเขารู้สึกว่าถ้าสู้ด้วยกำลังของตัวเองคงจะถูกทำร้ายไม่เร็วก็ช้า เพราะสัมผัสถึงสภาพที่ติดขัดไปหมดระหว่างการต่อสู้ ถูกขัดขวางสกิลและถูกโจมตีอย่างต่อเนื่อง

"ปีศาจรัตติกาลออกมา.."

เสียงชายหนุ่มเรียกวิญญาณภูตปีศาจสาวที่อยู่ในห้องสีชมพูออกมาช่วยรบ ฉับพลันนางปีศาจร้ายก็ปรากฏตัว ด้วยชุดวาบ

หวิวเซ็กซี่

"อุโมงค์มารจงเปิดออก.."

วาบ! วาบ!!!!

"หวีดๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ .."!!!!

เมื่อนางเห็นการต่อสู้อย่างดุเดือดของเจ้านายจึงร่ายเวทย์เปิดม่านมิติออก เสียงของหญิงสาวคำรามเบาๆ ม่านมิติก็เกิดขึ้นเหนือหัวเหล่าอสูรมังกรหิมะ เป็นอุโมงค์รัศมียี่สิบฟุตปรากฏหัวสีส้มของปีศาจ พุ่งทะยานออกส่งเสียงร้องหวีดหวิวเกือบสิบตัว โจมตีคนตัวใหญ่และคนถือขวานอย่างอำมหิต

ควับๆ ๆ!!

ตูม!!

"อ๊ากกกกก! .."

โครม!

พลังหมัดของมันไม่สามารถต่อยหัวผีสีส้มได้ถูก เพราะความเชื่องช้า มันจึงพุ่งวาบวาบเข้าไปจู่โจมจอมเวทย์ที่อยู่ด้านหลัง ผีหัวสีส้มกระแทกอัดเข้าไปกลางหน้าอกของมันอย่างจัง กระเด็นถอยหลังไปกระอักเลือด อย่างเหนือความคาดหมายของทุกคน ไอ้คนถือกระบี่มันควงกระบี่ร่ายเวทย์สกัดผีหัวส้มทันที

"เวทย์ละอองหิมะชำระภูต..."

วาบๆ!!!!

คลืนๆ ๆ ๆ!!!

ละอองสีขาวของเกล็ดน้ำแข็งพุ่งวาบ เป็นพายุทอร์นาโด กลืนกินหัวผีสีส้มทั้งสิบดวงมลายไปสิ้น กริชเพชรเห็นช่องว่างที่พวกมันสาละวนกับการป้องกันตัวเอง เขาจึงทะยานขึ้นกลางอากาศ

"บิ๊กไบค์เหินเวหา.."

บรื้น! บรื้นนน!!!!

โครมมมม!!!!

ฟิ้ววววว!!

"อ๊ากกก! อั๊กกกกก..!!!! "

เสียงชายหนุ่มดังก้องรถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์ของเขาพุ่งทะยานเข้าไปตรงๆ ชนคนร่างยักษ์ที่ยืนขวางหน้ารวดเดียวกระดอนขึ้นฟ้า ทะลุไปถึงคนที่ร่ายเวทย์อยู่ด้านหลังกระดอนขึ้นตามไปติดๆ เขารีบใส่คอมโบกงจักรสองมือทันที

ตูม! ตูมๆ ๆ!!!!!

โครม! โครมมม..!!!

"อั๊กกก!! โอ๊กกก!!! "

เสียงดังสนั่นร่างของทั้งสองตกไปกระแทกพื้นอย่างจังกระอักเลือดออกมา

ไอ้มังกรขาวคนที่สี่ มันขยับคทาสีดำของมันร่ายเวทย์สร้างม่านบาเรียออกป้องกันอีกครั้ง กระแทกกริชเพชรกระเด็นกลับไป

ควับ.!!!

วาบ! วาบบบ.!!!

สาวนิรนามร่ายเวทย์น้ำแข็งสร้างม่านบาเรียเป็นเกล็ดหิมะรองรับชายหนุ่ม พร้อมกับห่อหุ้มด้วยม่านบาเรียของนาง ป้องกันตัวของกริชเพชรไว้ไม่ให้กระแทกลงพื้น

................................................................................................................................................................