ทันใดนั้นเสาร์น้อยก็คิดขึ้นมาได้ว่าตัวเองนั้นมีนิ้ววิเศษอยู่นี่หน่าทำไมไม่ลองทำดูล่ะ นี่มันจะเป็ประโยชน์ต่อครอบครัวและคนในหมู่บ้านเจียวจิ้นมากๆเลยถ้าเธอทำได้ขึ้นมา
“เอ๋??”พวกพี่ชาย
“น้องเสาร์น้อย คิดอะไรดีๆออกอย่างงั้นเหรอ”พี่สาวโจวหวู่
“ใช่แล้วล่ะพี่สาว พวกพี่ชายพาเสาร์น้อยไปดูตรงรอยต่อที่แม่น้ำเคยผันเข้ามาที่บ่อน้ำตรงที่ดินของพวกเราตรงนี้ได้ไหม”เสาร์น้อย หันไปหาพวกพี่ชายและบอกจุดประสงค์ของเธอทันที
“ได้สิ แต่ว่ามันค่อนข้างไกลนะพวกเราไปกันเองไม่ได้แน่นอน พ่อกับแม่จะต้องไม่อนุญาติแน่ๆน้องเสาร์น้อย”พี่ใหญ่โจวซาน
“ว๊า…..”เสาร์น้อย
“ทำไมเหรอน้องเสาร์น้อย น้องอยากไปที่นั่นทำไมกัน?”พี่รองโจวซื่อ
“จริงด้วย”พวกพี่ชาย
“บอกพวกพี่ได้ไหมว่าน้องเสาร์น้อยอยากไปดูทำไมกัน มันไม่มีอะไรสนุกให้ดูนะ”พี่ซื่อเยวี่ย
“ใช่ๆ พวกเราเดินไปที่ที่ดินของพวกเราเหมือนเดิมดีกว่านะ ตรงนั้นมันไกลเกินไปนะน้องสาวไม่สนุกหรอก”พี่หว่านหว่าน
“เฮ้อ…พี่ชายก็ใครว่าเสาร์น้อยจะไปเดินเที่ยวเล่นสนุกๆอย่างเดียวกันล่ะ”เสาร์น้อย
“แล้วทำไมเหรอ??”พวกพี่ชายถามอีกครั้งหนึ่ง
“ก็น้องเสาร์น้อยจะตอบอยู่นี่ไงล่ะ พวกพี่ชายอย่าพูดขัดน้องเสาร์น้อยสิ”พี่สาวโจวหวู่ ดุพวกพี่ชาย
“ครับ”พวกพี่ชาย ตอบรับและพากันปิดปากเงียบและรอฟังน้องเสาร์น้อยอย่างตั้งใจ
“เสาร์น้อยคิดว่าจะเติมน้ำให้เต็มเท่านั้นเองน่ะพี่ชาย”เสาร์น้อย
“เติมน้ำในบ่อน้ำให้เต็ม..!!”พวกพี่ชาย ทวนคำพูดของน้องเสาร์น้อย อย่างเสียงดังและตื่นเต้นมากๆ
“น้องเสาร์น้อยต้องทำได้แน่ๆเลย พี่สาวเชื่อ”พี่สาวโจวหวู่
“แน่นอนจ้ะพี่สาว เสาร์น้อยจะต้องทำได้แน่นอนล่ะ”เสาร์น้อย
“พี่ใหญ่…”
“พี่รอง…..”
“พี่ซานเยวี่ย…”
“พี่ซื่อเยวี่ย…”
“พี่หว่านช่าง..”
“พี่หว่านหว่าน….”
“พี่ชายยยยยยยยยยย…..”ในเมื่อร้องเรียกชื่อพี่ชายแบบเสียงปกติแล้วพวกพี่ชายยังคงยืนนิ่งไม่ตอบรับใดๆเลย สองสาวน้อยก็พากันประสานเสียงะโเรียกพี่ชายทั้งหมดอย่างดังที่สุด
“ชะอุ้ย….!!”พวกพี่ชาย สะดุ้งตามเสียงที่น้องสาวเรียกกันแล้ว
“น้องเสาร์น้อย น้องจะเติมน้ำในบ่อยังไง”พี่ใหญ่
“น้องเสาร์น้อย น้องจะเอาน้ำมาจากไหน”พี่รอง
“น้องเสาร์น้อย น้องจะทำได้จริงๆนะ”พี่ซานเยวี่ย
“น้องเสาร์น้อย น้องจะขุดบ่อใหม่เหรอ”พี่ซื่อเยวี่ย
“น้องเสาร์น้อย น้องจะยกน้ำมาเติมอย่างไร”พี่หว่านช่าง
“น้องเสาร์น้อย น้องจะขนน้ำจากทางไหน”พี่หว่านหว่าน
พอรู้สึกตัวกันได้คำถามมากมาย สารพัดคำถามก็ออกมาจากปากพวกพี่ชายจนเสาร์น้อยเองก็ไม่รู้จะตอบใครก่อนดี จนงุนงงไปหมดแล้ว
“พี่ชายยยยยย……หยุดดดดดด”สองสาวน้อย ยกมือห้ามส่งสัญญาณให้พวกพี่ชายหยุดพูด และหยุดถามคำถามทุกอย่างออกมาเสียก่อน
“อือ……”พวกพี่ชาย พากันปิดปากกันอีกครั้งและฟังคำตอบจากน้องเสาร์น้อย
“พี่ชายฟังน้องเสาร์น้อยพูดก็พอนะ ห้ามถามอะไรออกมาอีกเด็ดขาดเลย น้องเสาร์น้อยพูดได้เลยจ้ะ”พี่สาวโจวหวู่
“พวกพี่ๆฟังให้ดีนะตอนนี้อย่างแรกเลยก็คือว่าเสาร์น้อย้าไปดูเส้นทางที่แม่น้ำสายหลักที่เคยไหลผ่านมาเข้าตรงที่บ่อน้ำในที่ดินของเราเสียก่อนว่ามันเป็อย่างไร และสาเหตุอะไรที่มันไม่สามารถมีน้ำไหลผ่านมาเหมือนแต่ก่อนได้”เสาร์น้อย
“อือ….”พวกพี่ชาย เพียงได้แค่พยักหน้าอย่างตั้งใจ
“และหลังจากนั้นเสาร์น้อยจะจัดการได้เองเมื่อไปเห็นสถานที่จริงแล้ว ตอนนี้ไม่สามารถอธิบายอะไรได้เสาร์น้อยต้องไปตรงจุดนั้น”เสาร์น้อย
“พี่สาวว่า เราคงจะต้องไปบอกปู่ย่า ตายาย พ่อแม่ กับพวกผู้ใหญ่ในบ้านทุกๆคนก่อนล่ะ น้องเสาร์น้อยถึงจะไปตรงนั้นได้นะ”พี่สาวโจวหวู่
“เดี๋ยวพี่ชายจะวิ่งไปบอกพวกท่านเองนะ น้องสาวรออยู่ตรงนี้แหละ”พี่ซื่อเยวี่ย
“ใช่พวกพี่ไปกันเองรอก่อนนะน้องสาว”พี่หว่านหว่าน
“เดี๋ยววววววก่อนพี่ชาย จะไปกันหมดเลยเหรอ??”เสาร์น้อย
“แฮะ…แฮะ….พวกพี่ชายได้แต่หัวเราะกันอย่างเก้อเขิน
“พวกพี่ตื่นเต้นมากไปหน่อยน่ะน้องสาว ขอโทษจ้ะซื่อเยวี่ยกับหว่านหว่านไปละกันนะพวกพี่จะรออยู่ที่นี่เป็เพื่อนน้องสาวเอง”พี่ใหญ่โจวซาน
“ได้ครับ”พี่ซื่อเยวี่ย พี่หว่านหว่าน
พอตกลงกันได้แล้วพี่ชายทั้งสองคนก็พากันวิ่งอย่างรวดเร็วออกจากกลุ่มไปเพื่อย้อนกลับไปที่บ้าน เพื่อตามพวกผู้ใหญ่มาสมทบกันที่นี่
“ป้าครับ ลุงครับ”พี่ซื่อเยวี่ย
“พ่อครับแม่ครับ”พี่หว่านหว่าน
“ตายายครับ”พี่ซื่อเยวี่ย
“ปู่ย่าครับ”พี่หว่านหว่าน
พวกผู้ใหญ่ในบ้านหันมาทางต้นเสียงเรียกด้วยกันทั้งหมด ด้วยความใ และเริ่มวิตกกังวลขึ้นมากันแล้วที่จู่ๆพวกเด็กๆ พากันส่งเสียงเรียกตื่นเต้นแบบนี้ต้องมีเื่เกิดขึ้นแน่ๆ
“มีอะไรลูก เกิดอะไรขึ้นซื่อเยวี่ย หว่านหว่าน คนที่เหลือไปไหนกันหมด และน้องสาวของหนูล่ะ”แม่
“คะ…คือว่า……แฮ่ก….แฮ่ก….”พี่ซื่อเยวี่ย กับพี่หว่านหว่าน ที่เร่งฝีเท้าวิ่งกลับมาที่บ้านก็หอบเหนื่อยพูดไม่ออกกัน
“ใจเย็นๆเด็กๆ ไปเอาน้ำมาให้หลานชายแม่ดื่มก่อนเร็วเข้า”ยาย
“พวกเราก็ใจเย็นก่อนนะ”ย่า
“น้ำหลานชาย”พ่อ
“อึก…อึก…..”
“เอาล่ะทีนี้เล่าให้ทุกๆคนฟังก่อนว่าพวกหนูมีอะไร และเกิดอะไรขึ้น”ยาย
“ครับ”พี่ซื่อเยวี่ย พี่หว่านหว่าน
“น้องเสาร์น้อย จะทำบ่อน้ำครับ”พี่ซื่อเยวี่ย พี่หว่านหว่าน
“ทำบ่อน้ำ เฮ้อ…ก็นึกว่าเื่อะไรเสียอีก”ปู่
“แต่เดี๋ยวนะ…”ตา
“น้องเสาร์น้อยจะหาน้ำมาเติมให้บ่อน้ำบ่อเก่าที่บ้านของเราจนเต็มน่ะฮะ”พี่หว่านหว่าน
“บ่อน้ำ…เติมบ่อน้ำ….”พวกผู้ใหญ่ พากันอุทานกันเสียงดังลั่นบริเวณแถวนี้ไปหมดแล้ว
“ซื่อเยวี่ย หว่านหว่าน ไหนพวกหนูพูดให้ละเอียดกว่านี้หน่อยได้ไหมคะ”แม่ สอบถามหลานชาย
“ได้ครับ คือว่าน้องเสาร์น้อยอยากเติมน้ำให้เต็มบ่อ เพื่อที่บ้านของพวกเราและคนในหมู่บ้านจะได้มีน้ำในหมู่บ้านใช้เหมือนเดิมครับ”พี่ซื่อเยวี่ย
“แต่ว่าน้องเสาร์น้อยขอไปดูสาเหตุตรงเส้นทางเดิมที่แม่น้ำเคยไหลลงมาสู่บ่อน้ำของพวกเราน่ะครับ ผมกับซื่อเยวี่ยเลยอาสามาตามทุกๆคน เพื่อที่จะพาได้อนุญาตและพาน้องเสาร์น้อยไปดูที่เส้นทางน้ำเคยไหลผ่านมาน่ะครับ”พี่หว่านหว่าน
“พ่อคะ”แม่ หันมาทางปู่กับตาอย่างรวดเร็วเพื่อขอความคิดเห็นจากพวกท่าน เพราะมันคือเื่ใหญ่เลยทีเดียว
“เอาอย่างนี้พวกเราวางมือตรงนี้ไว้ก่อนนะ และพากันไปสมทบกับพวกเด็กๆที่นู้นก่อน”ตา
“พวกเราต้องคุยรายละเอียดกับเสาร์น้อยอีกทีหนึ่ง เ้าลูกชายพวกแกไปจัดการเตรียมข้าวของเผื่อไปด้วยนะ”ปู่
“ครับ” “ค่ะ” ทุกๆคน ได้เก็บข้าวของให้เรียบร้อยเอาไว้และพากันเตรียมน้ำดื่มและอุปกรณ์การเดินทางเอาไว้ด้วยเลย
เมื่อตระเตรียมข้าวของกันแล้วพวกท่านก็พากันเดินทางไปหาพวกเด็กๆกันอย่างรวดเร็วโดยทันทีไม่รอช้า
ใช้เวลาเพียงไม่นานก็เจอกลุ่มเสาร์น้อยกับลูกหลานคนอื่นๆอยู่ทางด้านหน้าที่กำลังรอพวกท่านกันอยู่
“ปู่ย่า ตายาย พ่อแม่ อาเล็ก อาสะใภ้ น้าชาย น้าสะใภ้คะทางนี้ค่ะ”เสาร์น้อย ที่กำลังนั่งรอพวกท่านก็เห็นว่าทุกๆคนกำลังเดินทางมาทางนี้กันแล้ว เลยส่งเสียงเรียกอย่างดีใจ
“พวกท่านมากันหมดเลยล่ะน้องเสาร์น้อย แบบนี้ต้องได้ไปแน่ๆเลยนะ”พี่สาวโจวหวู่ เชียร์น้องสุดๆ
“ก็ดีน่ะสิพี่สาว”เสาร์น้อย
“เด็กๆ ลูก”แม่
“พากันออกจากบ้านแป๊บเดียว วางแผนทำเื่ใหญ่กันเลยนะเราน่ะ”พ่อ หยอกเย้าลูกสาวตัวน้อยของเขา
“ฮิ…ฮิ…..”พวกเด็กๆ
“ก่อนอื่นเลยนะเ้าตัวเล็ก ไหนบอกพวกเราทุกๆคนก่อนว่าตอนนี้หนูกำลังคิดทำอะไรบ้างคะ”แม่ สอบถามลูกสาวตัวน้อยของเธออย่างใจดี
“ได้ค่ะ คืออย่างนี้ค่ะทุกๆคน……”เสาร์น้อย
เมื่อทุกๆคนฟังเหตุและผลจากเสาร์น้อยแล้ว ต่างพยักหน้าเห็นด้วยกับเธอทุกคนเลย
“พวกเราจะไปดูเส้นทางน้ำตรงนั้นได้ไหมคะ”เสาร์น้อย
“ได้สิหลานสาว แต่ว่าถ้าเราไปดูแล้วมันเหนือกว่ากำลังของหลานจริงๆต้องหยุดนะลูก”ปู่
“ถึงเส้นทางน้ำนั้นจะสำคัญสำหรับหมู่บ้านและบ้านของพวกเราก็จริงแต่สำหรับครอบครัวของพวกเราแล้วเสาร์น้อยย่อมสำคัญที่สุด ทุกวันนี้แม่น้ำที่พวกเราไปตักน้ำมาให้สอยก็ไม่ได้ถึงกับลำบากขนาดนั้นนะลูกนะ”ตา
“ค่ะ เสาร์น้อยรับปากว่าถ้าทำไม่ได้จริงๆพวกเราจะกลับกันทันทีเลย เสาร์น้อยสัญญาเลย”เสาร์น้อย รับปากอย่างแข็งขันว่าจะไม่ทำนอกเหนือจากที่ตกลงกับพวกท่านเอาไว้
“ถ้าอย่างนั้นก็ออกเดินทางกันได้เลย ทุกๆคนยังคงจะไปพร้อมกันอยู่ไหม”ตา
“ไปค่ะ” “ไปครับ” ทุกๆคนต่างพยักหน้าพร้อมตอบรับกันหมด ไม่มีใครแม้แต่คนเดียวที่จะไม่อยากที่จะไปด้วย
“ออกเดินทางกันเลย”ปู่
“เย้…เย้…เย้…”พวกเด็กๆ พากันะโโลดเต้นด้วยความดีใจ และตื่นเต้นที่เหมือนจะได้ออกไปผจญภัยกันอีกครั้งหนึ่ง
“มาลูกเสาร์น้อย กับโจวหวู่มาเดี๋ยวพ่อกับอาเล็ก น้าชายจะผลัดกันอุ้มพวกหนูเองนะ”พ่อ
“ค่ะ”สองสาวน้อย ยกมือขึ้นเตรียมพร้อมให้พวกท่านอุ้มโดยไม่ปฎิเสธแต่อย่างใด
พวกเราทุกๆคนต่างพากันเดินออกไปนอกเส้นทางของที่ดินครอบครัวของพวกเรา ไปทางเส้นทางด้านหลังของหมู่บ้านที่เคยเป็เส้นทางผ่านของแม่น้ำฮุ่ยเหอ ที่เป็สายย่อยออกมาไม่แน่ใจว่าเส้นทางที่น้ำผ่านสายนี้เกิดจากธรรมชาติหรือว่ามีชาวบ้านมาขุดเพิ่ม พวกท่านเองก็ไม่แน่ใจนักรู้แต่ว่าแม่น้ำสายเล็กๆนี้มันไหลผ่านเข้าไปสู่บ่อน้ำในที่ดินของพวกเราอย่างแน่นอน
“ตรงนี้ระวังกันนะมันเป็ทางลาดลงไปด้วย”ตา
“เด็กๆ ยืนรอตรงนี้ก่อนนะเดี๋ยวพ่อ(ลุง)จะอุ้มพวกเราลงมากันเอง”พ่อ
“ค่ะ” “ครับ”พวกเด็กๆ
พวกท่านประคองพวกผู้หญิงของบ้านผ่านไปด้านล่างก่อน แล้วจึงมาพาเด็กๆลงไปจนครบทุกๆคน
“ถ้าหน้าฝนแล้วต้องระวังมากกว่านี้หลายเท่าตัวนักเวลาเดินทางเข้าเส้นทางป่าแบบนี้”ปู่ คอยสอนพวกเด็กๆไปในตัวด้วยเลยถือว่าการมาครั้งนี้ไม่เสียเที่ยว
“ค่ะ” “ครับ”พวกเด็กๆ
“และจำเอาไว้ว่าเส้นทางไหนที่เป็เส้นทางรกและชันอย่าได้เสี่ยงเดินเข้าไปเพราะมันจะมีอันตรายมากนัก และมีสิ่งที่ไม่คาดคิดอาจจะเกิดขึ้นมาได้ จงใช้เส้นทางที่เคยใช้นะเด็กๆ”พ่อ ก็คอยเสริมสอนบทเรียนเดินทางในป่าและูเาเพิ่มเติมให้พวกเด็กๆอีกด้วย
“ค่ะ” “ครับ”พวกเด็กๆ
เสาร์น้อยเอง ที่บางครั้งก็ขอเดินบ้างและพ่อ อาเล็ก น้าชายก็ผลัดเปลี่ยนกันอุ้มพวกเธอสองสาวพี่น้องกันบ้าง เสาร์น้อยคอยมองดูป่ารอบๆอย่างสนใจ และมองดูว่าอะไรบ้างที่จะเป็ประโยชน์กับเธอและครอบครัว
“ป่าด้านในก็ดูอุดมสมบูรณ์มากเลยนะคะพ่อ”เสาร์น้อย ที่ตอนนี้พ่อของเธออุ้มอยู่
“จ้ะลูกสาว เพราะป่าและูเาด้านในยังคงสมบูรณ์อยู่บ้างแต่ก็ไม่เท่ากับสมัยตอนที่พ่อยังเด็กๆนะ”พ่อ
“เหรอคะ”เสาร์น้อย
“ใช่จ้ะ สมัยก่อนเข้ามาป่าบริเวณนี้ก็ต้องระมัดระวังเยอะเพราะสัตว์ป่าน้อยใหญ่ก็มีมากเลย ของป่าหาได้ง่ายและเยอะมากๆ แต่ว่าเดี๋ยวนี้ก็ยังถือว่ามีแต่ไม่มากเท่าสมัยก่อนที่ฝนตกตามฤดูกาล และไม่มีภัยธรรมชาติมาทำลายเหมือนที่ผ่านๆมา”พ่อ
“ฝนตกมีทั้งข้อดีและข้อเสียอย่างงั้นสินะคะเฮ้อ….”เสาร์น้อย
“ใช่จ้ะลูกรัก”พ่อ
แต่เสาร์น้อยมองสภาพป่าข้างทางที่เดินผ่านมาก็ยังถือว่าดีมากพอสมควร บางจุดปู่กับตาก็บอกว่าเพราะมีภัยน้ำท่วมทำลายปิดกั้นทางอีกด้วย เส้นทางที่เคยมีก็หายไปเส้นทางใหม่ๆก็โผล่ขึ้นมายิ่งทำให้ชาวบ้านใน่นั้นต้องลำบากคลำหาเส้นทางเดินทางกันใหม่ ลำบากกันมากพอสมควรเลย่ที่มีภัยธรรมชาติในตอนนั้น
“ด้านหน้าก็ถึงกันแล้วนะทุกๆคน”ตา
“ระวังกันนิดหนึ่งนะเข้าใจไหม”ปู่ ยังคงเตือนทุกๆคนในทุกจังหวะที่ก้าวขาเดินไปทางด้านหน้า
“ค่ะ” “ครับ”ทุกๆคน
พวกเราทุกๆคนไปหยุดอยู่ตรงที่ ทางแยกที่ด้านหน้านั้นมีเหมือนูเาเล็กๆที่เต็มไปด้วยหินหลากหลายขนาดทับถมกันอย่างเห็นได้ชัดมีดินปะปนบ้างเล็กน้อย
“เอ๋…ไหนคะ??พวกเราถึงกันแล้วเหรอคะพ่อ ปู่ ตา เสาร์น้อยไม่เจออะไรเลย”เสาร์น้อย
“ตรงด้านหน้าเรานี่แหละครับลูก”พ่อ
“ด้านหน้าเรา กองหินนี่น่ะเหรอคะ”เสาร์น้อย มองตามขึ้นไปที่ความสูงของมันเท่ากับตึกประมาณ 4-5 ชั้นเห็นจะได้ ค่อนข้างสูงมากทีเดียวเลย
“ว้าว…..”พวกเด็กๆ
“มันเหมือนูเาย่อมๆใช่ไหมล่ะเด็กๆ”ตา
“ค่ะ” “ครับ”พวกเด็กๆ
“แต่จริงๆแล้วมันไม่ใช่นะ มันพึ่งมีมาตอนนี้เกิดเหตุน้ำท่วม มีน้ำป่าไหลลงมาจากูเา้าเมื่อหลายสิบปีนู้นที่เกิดภัยน้ำท่วมร้ายแรง เศษหิน เศษดิน เศษไม้ต่างๆร่วงหล่นมาทับถมให้มันเป็แบบนี้ และนี่คือสิ่งที่เป็ปัญหาที่ทำให้เราไม่สามารถมีน้ำใช้ไปที่บ่อน้ำใหญ่ในที่ดินของบ้านพวกเราน่ะ”ปู่
“โฮ….”พวกเด็กๆ
“ถ้าอย่างนั้นไม่แปลกใจเลยนะคะที่คนของเมืองใหญ่ไม่ส่งคนมาช่วยเหลือชาวบ้านแถวนี้ มันอยู่ในป่า บนูเาลึกแบบนี้แถมสภาพแวดล้อมโดยรวมก็อันตรายมากเกินไปที่จะขุด เจาะ ยก ของกองนี้ออกไปเพราะไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นมาอีก”เสาร์น้อย
“ใช่แล้วครับคนเก่งของพ่อ”พ่อ
“แต่ว่า…….”เสาร์น้อย กอดอกเอามือชันขึ้นพร้อมเท้าคางมองสิ่งกีดขวางตรงหน้าแบบสบายๆไม่ได้หนักใจมากนัก
“แต่ว่าอะไรเหรอ???น้องเสาร์น้อย”
“แต่ว่าอะไรคะลูกสาว”
แต่ว่าอะไรหลานสาว”
ทุกๆคนในครอบครัวต่างมีคำถามนี้ขึ้นมาทันที ที่เ้าตัวเล็กของบ้านพูดออกมาแบบค้างคาใจเอาไว้ ให้ทุกๆคนอยากจะรู้
“คอยดูเสาร์น้อยนะคะทุกๆคน พ่อคะอุ้มเสาร์น้อยไปทางด้านหน้าตรงนั้นหน่อยค่ะ”เสาร์น้อย
“ได้เลยครับลูก”พ่อ
เมื่อได้ตำแหน่งที่ดีแล้วเสาร์น้อยมองไปทางด้านหน้าที่เป็ปัญหาใหญ่ของทุกๆคนอีกครั้งแล้วยกยิ้มมุมปากออกมา ส่วนทุกๆคนเองก็มองมาที่เสาร์น้อยไม่กระพริบตากันเลยทีเดียว ตามที่บอกเอาไว้เลยส่วนเสาร์น้อยเองก็ยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาไปด้านหน้า นั่นหมายถึงนิ้วมือน้อยๆทั้งสิบนิ้วนั่นเอง
“ลองทำดูเป็ครั้งแรกเลยนะ อย่าทำให้ผิดหวังเล่าเ้านิ้ววิเศษ”เสาร์น้อย
“ปี้ว….ปี้ว…ปี้ว….ปี้ว…..”ประกายที่เหมือนสายฟ้าแล่บออกจากนิ้วทั้งสิบของเสาร์น้อย และพุ่งตรงไปยังกองเศษหิน เศษดิน เศษต้นไม้ที่เกาะรวมตัวกันเป็ูเาขนาดย่อมๆได้มานานหลายสิบปีแล้ว
กองดินกองหินเ้าปัญหาด้านหน้าก็เหมือนกับมีกระแสไฟฟ้าสว่างๆแว๊บๆปกคลุมไปทั่วบริเวณและที่สำคัญคือพวกมันเริ่มจะหดตัวลงอย่างต่อเนื่องต่อหน้าพวกเราทุกๆคนเลย
“มันหดตัวลง..!!”ทุก ๆ คน
************
เสาร์น้อย ที่เคยใช้นิ้ววิเศษทั้งสิบนิ้วเป็ครั้งแรกเลยและผลก็ออกมาเป็ที่น่าพอใจมากๆเสียด้วยสิ
ปี้ว…ปี้ว….ปี้…ฮิ…ฮิ…
1K
