เซียนสาวเขย่าขวัญ(ใจ)

หลังจากอคินถูกแจกันหยกซัดจนกระเด็นตกหลังคา เขาก็รู้ซึ้งแล้วว่าตราบใดที่ชิงเซียนกับเฟยหลงยังใจรวมเป็นหนึ่ง พลังของพวกเขาก็ไร้เทียมทาน เขาจึงเดินทางไปยังสุสานลับประจำตระกูลหลิว พร้อมกับร่างของ "หลิวเหม่ยอิง" ลูกสาวคนเล็กของตระกูลหลิวที่เสียชีวิตไปเมื่อหลายปีก่อนด้วยโรคหัวใจ แต่ดวงวิญญาณของเธอนั้น... แท้จริงแล้วคือ "เซียนนกยูงร้อยเล่ห์" ที่เคยหลงรักแม่ทัพหยางเฟยจนคลั่งในอดีตชาติ!

อคินร่ายมนต์ดำชุบชีวิตร่างที่เย็นชืดนั้นขึ้นมาอีกครั้ง "จงตื่นขึ้นมา เหม่ยอิง... ไปทวงชายของเจ้าคืนมาจากนางเซียนนั่นซะ!"

ดวงตาของเหม่ยอิงเปิดโพลงเป็นสีเขียวมรกตก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีนิลคล้ายมนุษย์ปกติ "หยางเฟย... ท่านต้องเป็นของข้าเพียงผู้เดียว"

ณ งานเปิดตัวอัญมณีเลอค่า "ดวงใจสมุทร"

เฟยหลงถูกเชิญให้ไปเป็นประธานในงานประมูลเครื่องเพชรระดับโลก แน่นอนว่าชิงเซียนต้องตามไปคุม... เอ๊ย ตามไปเป็นคู่ควงในชุดราตรีสีน้ำเงินเข้มที่ขับผิวขาวผ่องของเธอจนดูเหมือนดวงดาวบนฟ้า พี่ชายทั้งสามคนก็มากันครบทีมเพื่อป้องกันน้องสาวจากแมลงเม่าทั้งหลาย

"วันนี้คุณสวยมากนะชิงชิง" เฟยหลงกระซิบพลางกุมมือเธอ (คราวนี้เขาไม่ใส่ถุงมือหนังแล้ว เพราะเริ่มคุมปราณได้นิ่งขึ้น)

"สวยแล้วอย่ามองนานนะคะ เดี๋ยวพี่จะโดนดาบมังกรแทงใจตัวเองตายซะก่อน" ชิงเซียนขิงกลับพลางยิ้มหวาน

[หึๆ... วันนี้ข้าลงอาคม 'เสน่ห์นางเซียน' ไว้ที่น้ำหอม ใครมองข้าเกินสามวิได้ตกหลุมรักจนถอนตัวไม่ขึ้นแน่! ยกเว้นเจ้าหน้าปลาทูนี่แหละที่ดูเหมือนจะมีภูมิคุ้มกันสูงผิดปกติ]

ทันใดนั้น เสียงฮือฮาก็ดังขึ้นที่หน้างาน เมื่อหญิงสาวในชุดราตรีสีแดงเพลิงผ่าสูงโชว์เรียวขาสวยงามเดินเข้ามา ผิวของเธอขาวจัด ใบหน้าสวยคมคายราวกับนางพญา และที่สำคัญ... เธอมุ่งตรงมาที่เฟยหลงทันที!

"พี่เฟยหลงคะ... ไม่เจอกันนานเลยนะ" เสียงหวานกังวานนั้นทำเอาเฟยหลงชะงักไปครู่หนึ่ง

"เหม่ยอิง? เป็นไปไม่ได้... คุณเสียไปแล้วนี่?" เฟยหลงขมวดคิ้ว แววตาสับสนวูบหนึ่ง

เหม่ยอิงยิ้มเศร้าๆ พลางเอื้อมมือไปจับแขนเฟยหลงอย่างถือวิสาสะ "อิงไปรักษาตัวที่ต่างประเทศแบบลับๆ ค่ะพี่เฟยหลง ข่าวลือเรื่องอิงเสียชีวิตเป็นแค่แผนปกป้องความเป็นส่วนตัวของตระกูลหลิว... อิงกลับมาแล้วค่ะ กลับมาหาพี่ตามสัญญา"

[ฮั่นแน่! มามุก 'ไปรักษาตัวต่างประเทศ' รึ?! กลิ่นอายวิญญาณเหม็นเน่าปนกลิ่นนกยูงนี่มันปิดข้าไม่ได้หรอก! ยัยนี่มันศพคืนชีพชัดๆ! แถมยังกล้ามาเกาะแขนเจ้าหน้าปลาทูต่อหน้าต่อตาข้าอีก!]

ชิงเซียนก้าวเข้าไปแทรกกลางระหว่างทั้งคู่ทันที เธอใช้พัดในมือเคาะหลังมือเหม่ยอิงเบาๆ (แต่แฝงปราณเย็นจัด) "อุ๊ย! ขอโทษค่ะ พอดีเห็น 'มด' ไต่แขนพี่เฟยหลงน่ะค่ะ ตัวใหญ่ซะด้วยสิ"

เหม่ยอิงสะดุ้งชักมือกลับ แววตาจิกกัดวูบหนึ่งก่อนจะเปลี่ยนเป็นยิ้มใสซื่อ "คุณหนูหวังชิงชิงสินะคะ? อิงได้ยินชื่อเสียงเรื่อง... 'ความสามารถพิเศษ' ของคุณมาเยอะเลยค่ะ แต่อดีตของอิงกับพี่เฟยหลงน่ะ... มันลึกซึ้งกว่าที่คุณคิดนะ"

สงครามประสาทกลางงานหรู

เหม่ยอิงพยายามทำตัวติดกับเฟยหลงตลอดงาน เธอเล่าเรื่องความทรงจำในวัยเด็ก (ที่อคินยัดใส่หัวมา) จนเฟยหลงเริ่มปวดหัว พลังหยางในตัวเขาเริ่มปั่นป่วนเมื่อได้ยินเรื่องราวที่ดูเหมือนจะจริงแต่เขากลับจำไม่ได้

"พี่เฟยหลงคะ จำตอนที่เราไปวิ่งเล่นในสวนดอกท้อได้ไหม..." เหม่ยอิงกระซิบ

เฟยหลงกุมขมับ [สวนดอกท้อ? ทำไมภาพในนิมิตของข้ามันถึงมีแต่ภาพนางเซียนจอมกวนคนนี้ (ชิงเซียน) กำลังแย่งพุดดิ้งข้ากินล่ะ? ไม่เห็นมีนกยูงแดงนี่เลย!]

ชิงเซียนเห็นท่าไม่ดี เธอรู้ว่าเหม่ยอิงกำลังใช้ "มนต์นกยูงกลืนจิต" ผ่านทางเสียงพูดเพื่อปั่นป่วนความทรงจำของเฟยหลง เธอจึงตัดสินใจงัดไม้เด็ด

"พี่เฟยหลงคะ! ชิงชิงหิวแล้วค่ะ ไปหาอะไรทานตรงนู้นกันเถอะ" ชิงเซียนลากเฟยหลงออกมา แต่เหม่ยอิงก็ตามมาติดๆ

"อิงก็หิวพอดีเลยค่ะ ขอร่วมโต๊ะด้วยนะคะ"

ในระหว่างโต๊ะอาหาร เหม่ยอิงแอบร่ายมนต์ดำใส่ในแก้วไวน์ของเฟยหลง แต่ชิงเซียนตาไว เธอบ้วนปากด้วยน้ำเปล่าแล้วแสร้งทำเป็นไอ "แค็กๆ!" พลางสะบัดนิ้วดีดพลังปราณใส่แก้วไวน์นั้นจนมันกลายเป็นสีใสแจ๋วไร้พิษ

"พี่เฟยหลงคะ ทานนี่ดีกว่าค่ะ 'ตับห่านทอด' ช่วยบำรุงสมอง... จะได้จำได้ซะทีว่าใคร 'ตัวจริง' ใคร 'ตัวปลอม'!" ชิงเซียนจิกขิงด้วยรอยยิ้ม

เหม่ยอิงเริ่มหมดความอดทน เธอแอบสะบัดพัดขนนกใต้โต๊ะ เรียก "แมลงสาบวิญญาณ" นับร้อยตัวพุ่งเข้าหาใต้กระโปรงของชิงเซียน!

[หนอย... เล่นสกปรกเรอะ! คิดว่าข้าจะกรี๊ดเหมือนผู้หญิงทั่วไปรึไง? แมลงสาบพวกนี้รึจะสู้ 'พริกขี้หนูอาคม' ของข้า!]

ชิงเซียนไม่ได้กรีดร้อง แต่เธอแอบเหยียบเท้าลงบนพื้นเบาๆ ส่งพลังปราณอัคคีไปตามพื้นห้อง แมลงสาบวิญญาณเหล่านั้นพอเจอความร้อนเทพสงครามเข้าไปก็ระเบิดดัง ปุ๊! ปุ๊! ปุ๊! กลายเป็นควันหายไปทันที

เหม่ยอิงหน้าซีดลงเพราะโดนสะท้อนพลังกลับ "พี่เฟยหลงคะ... อิงรู้สึกไม่ค่อยดีเลยค่ะ ช่วยไปส่งอิงที่รถหน่อยได้ไหมคะ?" เธอบีบน้ำตาทำท่าจะสลบลงบนอกเฟยหลง

เฟยหลงกำลังจะเอื้อมมือไปรับตามมารยาท แต่ชิงเซียนคว้าคอเสื้อเฟยหลงไว้ก่อน "พี่เฟยหลงคะ! ดูนั่นสิคะ! ดอกไม้ไฟสวยจังเลย!"

เธออาศัยจังหวะที่เฟยหลงหันไปมองหน้าต่าง พลิกตัวไปรับร่างเหม่ยอิงไว้เอง "อุ๊ย! คุณเหม่ยอิงสลบเหรอคะ? มาค่ะ... ชิงชิงถนัดเรื่อง 'นวดแผนโบราณ' เดี๋ยวจะช่วยกดจุดให้ตื่นในพริบตาเลย!"

ชิงเซียนแอบกดจุด "รวมปราณ" ที่ต้นคอเหม่ยอิงอย่างแรงจนยัยนกยูงถึงกับตาเหลือกและตื่นขึ้นมาทันทีด้วยความเจ็บปวด!

"ตื่นแล้วเหรอคะ? แหม... ฟื้นเร็วจังนะคะ" ชิงเซียนยิ้มเหี้ยม

เหม่ยอิงรีบถอยห่าง "คุณ... คุณมันยัยปีศาจ!"

"ก็ดีกว่า 'ศพเดินได้' ล่ะกันค่ะ" ชิงเซียนกระซิบข้างหูเหม่ยอิงด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาอีกฝ่ายขนลุกซู่ "บอกอคินด้วยนะว่า... ถ้าจะส่งใครมาทำลายความสัมพันธ์ของข้ากับเจ้าหน้าปลาทู รอบหน้าขอที่มัน 'สด' กว่านี้หน่อยนะจ๊ะ!"

เหม่ยอิงเดินหนีไปด้วยความแค้น เฟยหลงหันมามองชิงเซียนอย่างงงๆ "เมื่อกี้คุณคุยอะไรกับเธอเหรอครับชิงชิง?"

"คุยเรื่อง 'เทคนิคการแต่งหน้า' น่ะค่ะพี่เฟยหลง" ชิงเซียนกลับมาโหมดแบ๊ว "กลับบ้านกันเถอะค่ะ ชิงชิงไม่อยากอยู่แถวนี้แล้ว กลิ่นนกยูงมันเหม็นสาบ!"

ขณะที่เดินออกไป เฟยหลงกุมมือชิงเซียนไว้แน่น "ชิงชิง... ถึงผมจะจำเรื่องเหม่ยอิงไม่ได้ทั้งหมด แต่ผมจำความรู้สึกที่มีต่อคุณได้แม่นยำนะ ไม่ต้องกังวลหรอกครับ"

[ฮื่ออออ... เจ้าหน้าปลาทูบ้า! มาทำซึ้งอะไรตอนนี้เนี่ย ข้าเขินจนลืมทางเดินรถแล้วนะ!]

แต่ทว่า... อคินที่เฝ้ามองอยู่บนชั้นสองแสยะยิ้ม "นั่นแค่การทักทาย... เหม่ยอิงไม่ใช่แค่คนรักเก่า แต่นางมี 'ครึ่งหนึ่งของหัวใจเทพสงคราม' ที่ข้าช่วงชิงมาได้ในอดีตชาติ ถ้าหยางเฟยอยากได้พลังคืน... เขาต้องฆ่านาง หรือไม่ก็ต้อง 'ทิ้ง' เจ้า หลินชิงเซียน!"