ก่อนที่นางจะถูกปะาเขาก็ยังมาส่งเป็ครั้งสุดท้ายทั้งๆ ที่ก็ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนเพียงวูบเดียวที่สบตากันในตอนนั้นนางก็รู้ว่าเขาไม่ได้มีจิตใจอำมหิต หากชาติที่แล้วนางคิดได้เช่นนี้ยังจะมีจุดจบอันน่าเนจอนาถอีกหรือไม่
“เ้าพูดจริงๆ หรือ?” เห็นท่าทางจริงจังไม่แสร้งทำไป๋หวงลู่ก็ยากจะเชื่อว่าเป็เื่จริงนี่สหายของนางไปตกหลุมรักคุณชายเข่อผู้นั้นั้แ่เมื่อไรกันเนี่ย
“ใช่ ข้าพูดจริงดังนั้นเ้าต้องช่วยข้า”
“ชะ ช่วยอะไร?”
“ก็ช่วยให้ข้าได้แต่งเข้าสกุลเข่ออย่างไรเล่า”
เมื่อได้ฟังคำตอบของสหายไป๋หวงลู่ก็แทบจะเป็ลมนางเพิ่งจะรับรู้เื่นี้ได้ไม่นานก็ต้องกลายมาเป็ผู้ช่วยแล้วหรือนี่ไม่เอาหรอกแค่มองหน้าเขานางยังกลัวเลยแล้วจะให้ช่วยได้อย่างไร
“ลู่ลู่เ้าไม่รักข้าแล้วหรือ พวกเราเป็สหายกันมาก็ตั้งหลายปีแต่ก่อนข้ามีอะไรก็จะเอามาแบ่งเ้าเสมอยามเ้ามีเื่กับคุณหนูจวนอื่นข้าก็ออกหน้าปกป้องเ้าตลอดพอมายามนี้ข้าขอให้ช่วยเ้ากลับทำหน้าเช่นนี้ข้า ฮึก ข้าเสียใจมากนะรู้ไหม”หยวนโย่วถิงยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับน้ำตาที่ไม่มีอยู่จริงทว่าสีหน้าท่าทางที่แสดงออกกลับดูน้อยเนื้อต่ำใจน่างสงสารเป็อย่างยิ่ง
“ถิงถิงเ้าเลิกแสดงละครกับข้าเถอะคิดว่าข้าดูไม่ออกหรือไง ก็ได้ๆหากเ้าชอบเขาจริงๆ ข้าก็จะช่วยเอง” ไป๋หวงลู่ได้แต่ถอนหายใจเงียบๆ ในเมื่อไม่สามารถปฏิเสธจึงมีแต่ต้องช่วยอย่างเดียว
“จริงเหรอ เ้าพูดจริงๆ นะ” หยวนโยว่ถิงถามกลับอย่างตื่นเต้นดวงตาทอประกายระยิบระยับขึ้นมาในทันที“เช่นนั้นก็เริ่มที่สตรีผู้นั้นก่อน”
“ญาติผู้พี่ของข้าพอจะช่วยคลายข้อสงสัยของเ้าได้รอสักสองสามวันก็แล้วกัน”ญาติผู้พี่ของไป๋หวงลู่มีเส้นสายอยู่มากหากถามเขาอย่างน้อยก็พอจะได้ข้อมูลกลับมาบ้างไม่มากก็น้อย
“ดียิ่ง! เช่นนั้นพวกเราก็มาคิดแผนการที่จะทำให้ข้าได้เป็เ้าสาวของคุณชายเข่อกันเถอะ”หยวนโย่วถิงตอบรับอย่างกระตือรือร้นพลางยิ้มจนตาหยี ทั้งสองคนปรึกษาหารือกันอย่างเคร่งเครียดโดยไม่ได้รู้เลยสักนิดว่าคนที่พวกนางกำลังพูดถึงอยู่นั้นได้ยินหมดทุกอย่างแล้ว
“พี่เทียนเล่อเป็อะไรไปหรือเ้าคะ?” หย่าอวี่หนิงเห็นเข่อเทียนเล่อนั่งนิ่งจึงถามขึ้นและยังเห็นใบหูของเขาแดงแปร๊ดซะขนาดนั้นทั้งที่เมื่อครู่ยังปกติดีอยู่เลย
“ไม่มีอะไรพวกเรากลับกันเถอะ” แม้ท่าทางภายนอกยังคงเป็ปกติแต่ทว่าในใจกลับคละคลุ้งไปด้วยความเดือลดาลคนหนึ่งบอกชอบยังไม่พออีกคนก็พูดจาเพ้อเจ้อไปเรื่อยเขากับนางเพิ่งจะเคยพบหน้ากันเพียงครั้งเดียวแล้วมันจะเป็ไปอย่างที่พวกนางพูดกันได้อย่างไร
เกิดมาก็เพิ่งจะเคยพบเห็นสตรีเช่นนี้เป็ครั้งแรกอะไรคือการบอกว่าหากเขาไม่ไปสู่ขอนางนางก็จะเป็ฝ่ายสู่ขอเขาแทนเื่น่าอับอายเช่นนี้จะให้ทนฟังต่อได้อย่างไร
เข่อเทียนเล่อลุกขึ้นเดินออกไปทันทีไม่เหลียวกลับมามองด้านหลังสักนิดกระทั่งใบหูของเขากลับยิ่งแดงขึ้นเรื่อยๆ
หยวนโย่วถิงได้แต่มองตามหลังของคนทั้งคู่ไปในใจก็คิดว่าอีกไม่นานตนเองก็จะสามารถสนิทสนมกับเขาได้อย่างสตรีผู้นั้นก็ยิ่งรู้สึกเบิกบานใจอยู่พูดคุยกับไป๋หวงลู่อีกสักพักก็ค่อยกลับจวน
ผ่านไปสองสามวันก็มีจดหมายส่งมาจากไป๋หวงลู่บอกว่าสตรีผู้นั้นที่อยู่กับเข่อเทียนเล่อก็คือญาติผู้น้องของเขาชื่อว่าหย่าอวี่หนิง เพิ่งจะเดินทางมาจากทางเหนือเพื่อกลับมาเยี่ยมครอบครัวเดิมของมารดา
หยวนโย่วถิงได้อ่านเช่นนั้นก็ยิ้มแก้มปริดีใจจนอยากะโโลดเต้นสั่งให้สาวใช้ส่งของกำนัลไปให้ไป๋หวงลู่ที่จวนทันที
“อาลี่วันนี้พวกเราออกไปร้านขายหนังสือกันดีกว่า” สองสามวันที่ผ่านมานางลุ้นจนตัวโก่งพอได้รับจดหมายของไป๋หวงลู่จึงรู้สึกสบายใจขึ้นคลี่ยิ้มอย่างอารมณ์ดี
“จะไปอีกหรือเ้าคะพวกเราไปกันตั้งหลายครั้งแต่ก็ไม่เคยได้พบคนบ่าวคิดว่า...”คุณชายผู้นั้นทำตัวลึกลับยิ่งนักแล้วจะไม่ให้อาลี่หวาดกลัวได้อย่างไรทั้งคุณหนูก็ยังไม่ยอมท้อสักที
“ไม่ต้องคิดอะไรทั้งนั้นแหละและก็ไม่ต้องมาหลอกเกลี้ยกล่อมด้วยข้าตัดสินใจแล้ว” ไม่ว่าอย่างไรชาตินี้จะต้องแต่งกับคุณชายเข่อให้ได้แต่ก็ไม่ได้คิดจะมัดมือชกหรอกนะพื้นฐานของครอบครัวที่ดีต้องเกิดจากความรักด้วยสิ
“คุณหนูเ้าคะนายท่านมาเชิญคุณหนูให้ไปพบเ้าค่ะ”สาวใช้คนหนึ่งเดินเข้ามารายงานหยวนโยว่ถิงพยักหน้ารับและเมื่อเดินมาถึงก็พบว่าที่ด้านในห้องไม่ได้มีแค่ท่านพ่อยังมีใครอีกคน
“ท่านพ่อถิงถิงมาแล้วเ้าค่ะ”
“มาแล้วหรือ คุณชายเหยียนนี่บุตรีของข้าเองถิงถิงทักทายคุณชายเหยียนสิลูก” หยวนหวังเยี่ยนเห็นบุตรสาวสุดที่รักมาถึงจึงแนะนำชายหนุ่มที่นั่งอยู่ให้รู้จัก
“คุณชายเหยียน” หยวนโย่วถิงเอ่ยขึ้นอย่างนุ่มนวลมีมารยาทแต่ดวงตากลับแฝงไปด้วยความเ็า
“คุณหนูหยวน เป็เกียรติที่ได้พบ”เบื้องหน้าสายตาเป็หญิงสาวหน้าตาน่ารักใบหน้าอ่อนเยาว์ดูไร้เดียงสาแววตากระจ่างใสไร้ซึ่งท่าทีเอียงอายเหมือนสตรีทั่วไปเช่นนี้เหยียนป๋อเหวินไม่เคยพบเห็นมาก่อน
“ถิงถิงมานั่งนี่สิลูก” หยวนหวังเยี่ยนเรียกให้บุตรสาวนั่งลงข้างๆ“ที่พ่อเรียกลูกมาเพราะอยากให้ดูของพวกนี้งดงามหรือไม่?”กล่องใบเล็กถูกยื่นมาอยู่ตรงหน้าพร้อมกับเปิดให้เห็นสิ่งของที่อยู่ด้านใน
ไข่มุกกลมเกลี้ยงเม็ดโตที่ถูกบรรจุอยู่ด้านในแค่ดูผิวเผินก็รู้ว่าเป็ของล้ำค่าไม่รู้ว่าท่านพ่อหามาจากที่ไหน
“ท่านพ่อเอามาจากที่ไหนหรือเ้าคะ?” หยวนโย่วถิงเงยหน้าขึ้นถาม
“ที่บ้านคุณชายเหยียนทำกิจการไข่มุกพ่อเห็นว่าเ้าชอบก็เลยซื้อมาให้” หยวนหวังเยี่ยนยกมือขึ้นลูบศีรษะบุตรสาวด้วยความเอ็นดูสาวน้อยผู้นี้ชอบสิ่งของสวยงามยามที่เขาออกไปทำการค้าจึงได้ซื้อกลับมาฝากอยู่บ่อยครั้ง
และครั้งนี้ก็ได้บังเอิญพบกับคุณชายเหยียนพอดีพูดคุยกันไปมาจึงรู้ว่าที่บ้านของเขาทำกิจการไข่มุกทั้งคุณชายเหยียนยังได้นำไข่มุกมาให้ดูด้วยเขาถูกใจมากเลยได้ซื้อกลับมา ครั้นคุณชายเหยียนอยากจะขอคำปรึกษาเื่ที่จะเปิดร้านในเมืองหลวงจึงได้เชิญมาพูดคุยกันที่จวน
หึ ั้แ่ตอนนี้หรือที่พวกนั้นเริ่มหลอกล่อท่านพ่อของนางเหยียนป๋อเหวินผู้นี้นางจะไม่รู้จักได้อย่างไรเขาเป็ถึงคนสนิทของหลี่ซ่งอวิ้นเชียวนะตอนที่อยู่ในจวนหลี่นางก็เคยเห็นเขาอยู่สองสามครั้งเหยียนป๋อเหวินนั้นทำงานให้หลี่ซ่งอวิ้นอย่างลับๆไม่มีใครรู้ว่าพวกเขาเป็ฝ่ายเดียวกัน
นิ้วมือที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อกำแน่นด้วยความโกรธแค้นพวกเขายังคิดจะหลอกใช้ครอบครัวของนางอีกอย่างนั้นหรือ
“ท่านพ่อถิงถิงชอบมากเ้าค่ะเพียงแต่ไม่กี่วันก่อนถิงถิงได้ดูดวงกับไต้ซือที่วัดมาท่านบอกว่าไม่ให้ถิงถิงรับของจากคนแปลกหน้าไม่ว่าจะวิธีการใดก็ตามไม่เช่นนั้นจะล้มป่วยภายในสามวันเจ็ดวันและอาจจะถึงขั้นจากโลกนี้ไปเลยก็ได้เ้าค่ะ”หยวนโย่วถิงกระซิบให้ได้ยินกันเพียงสองคนทว่าห้องที่ไร้เสียงอื่นรบกวนเช่นนี้จะไม่ให้อีกคนได้ยินได้อย่างไร
เหยียนป๋อเหวินได้ยินเช่นนั้นก็ทำหน้าไม่ถูกเขาไม่รู้ว่าจะต้องทำหน้าอย่างไรดีคำพูดนั้นคล้ายกับว่าเขาเป็ตัวอัปมงคลพอลอบมองคุณหนูหยวนก็ไม่พบความผิดปกติใดเป็เพียงดรุณีน้อยนางหนึ่งเท่านั้น
แต่กับหยวนหวังเยี่ยนไม่เป็เช่นนั้นเมื่อเขาได้ยินสิ่งที่บุตรสาวพูดไม่ว่าจะจริงหรือไม่จริงเขาต้องป้องกันไว้ก่อนบุตรสาวตัวน้อยผู้นี้มีความสำคัญกับเขามากดังนั้นไม่ว่าเื่ใดเขาจะไม่ยอมเสี่ยงเด็ดขาด
“คุณชายเหยียนไข่มุกกล่องนี้หากท่านไม่ว่าอะไรข้าจะขอคืนมันได้หรือไม่เื่เงินท่านไม่จำเป็ต้องคืนครบถือเสียว่าเป็ค่าเสียเวลาขออภัยจริงๆ”
“เอ่อ ได้ได้ขอรับหากคุณหนูหยวนไม่สบายใจที่จะเก็บไว้เช่นนั้นก็ไม่เป็ไร”เหยียนป๋อเหวินได้แต่ยิ้มฝืดเฝื่อนเขาจะยังกล้ายัดเยียดของที่ผู้อื่นไม่้าได้อยู่อีกหรือไม่ทันจะได้เริ่มก็ล่มไม่เป็ท่าซะแล้ว
“เช่นนั้นก็ขอบคุณท่านมาก”
เหยียนป๋อเหวินอยู่พูดคุยอีกสองสามประโยคก็ขอตัวกลับบอกว่ายังมีธุระที่ต้องจัดการอีกหยวนหวังเยี่ยนให้พ่อบ้านเดินไปส่งส่วนตนเองก็นั่งพูดคุยกับบุตรสาวสอบถามเกี่ยวกับเื่ที่นางไปดูดวงมาทั้งยังถามอีกว่ามีข้อห้ามใดอีก
“ท่านพ่อเ้าขาถิงถิงกลัวมากเลยเ้าค่ะไต้ซือยังบอกอีกว่าหากคนในครอบครัวถูกชักจูงให้ลงทุนสร้างแหล่งการค้าหรืออะไรทำนองนี้อย่าได้ทำเด็ดขาดเพราะคนพวกนั้นจะทำให้ครอบครัวของเราพบเจอแต่เื่โชคร้ายเ้าค่ะ”หยวนโย่วถิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือท่าทางดูหวาดกลัวจนน่าสงสาร ในใจก็คิดไปว่าอย่างน้อยนางก็ได้เตือนท่านพ่อไม่ให้ไว้ใจใครง่ายๆต่อไปไม่ว่าท่านพ่อจะทำอะไรคงต้องตรวจสอบอย่างละเอียดแน่
“โอ๋ๆ ไม่เป็ไรนะเด็กดีต่อไปพ่อจะระวังให้มากไม่ว่าจะทำการค้ากับใครพ่อจะตรวจสอบอย่างละเอียดแน่นอนถิงถิงของพ่อสบายใจได้”หยวนหวังเยี่ยนลูบศีรษะบุตรสาวแล้วเอ่ยด้วยสีหน้าหนักแน่น
“เ้าค่ะถิงถิงเชื่อท่านพ่อ”หยวนโย่วถิงตอบรับอย่างน่ารักไม่ว่าอย่างไรชาตินี้นางไม่ขอยุ่งเกี่ยวกับพวกเขาอีก
สองพ่อลูกพูดคุยกันอีกเล็กน้อยหยวนโย่วถิงก็ขอหยวนหวังเยี่ยนไปร้านขายหนังสือผู้เป็พ่อได้ยินว่า่นี้บุตรสาวไปร้านขายหนังสือบ่อยๆมีหรือจะไม่ยิ้มจนตาหยี ถิงถิงของพ่อช่างหมั่นหาความรู้จริงๆ
150K
