“อ๊ะ!”
เซียวหลิงซีร้องอุทานพร้อมดีดตัวถอยหลังราวกับกระต่ายน้อยเสียขวัญปลายนิ้วของนางแตะลงไปบนริมฝีปากที่สั่นสะท้าน ดวงตาโตสะท้อนแววตื่นตระหนกร่องรอยแดงลามไปทั่วใบหน้าและลำคออย่างรวดเร็ว
“เ้า...เ้า...เ้าจูบข้าอีกแล้ว!!!”
“ท่านมีปฏิกิริยาเหมือนเดิมไม่มีผิด”เีเ่ผู้ไร้เดียงสาแสดงสีหน้าดุจใจสลาย “ตอนพวกเรายังเด็กพวกเรามักหยอกล้อเล่นเกมจุมพิตที่ท่านชอบเป็ประจำ แต่ทุกวันนี้ท่านตกอกใทุกครั้งที่ข้าพยายามจุมพิตท่าน”
“เ้า...เ้า...เ้า...เ้าก็รู้ว่านั่นมันเื่ตอนเด็กๆ!”
ใบหน้าของเซียวหลิงซีแดงก่ำดุจกลีบกุหลาบ“พวกเราโตขึ้นเกินกว่าจะรับผิดชอบเื่นี้ไหว! ส่วนเ้าเอง...เ้าเองอีกไม่นานก็จะมีฮูหยินแล้ว!ต่อไปเ้าจะจุมพิตได้แค่ฮูหยินของเ้าเท่านั้น!”
“ทำไมล่ะ...”
“เพราะข้าเป็อาของเ้ายังไงล่ะ!”เซียวหลิงซีกระทืบเท้าอย่างอัดอั้นตันใจ
“...ถ้างั้น...ข้าต้องทำยังไงล่ะถ้าข้าอยากจูบท่าน?”เีเ่เอามือลูบคางทำท่าครุ่นคิด ยิ้มน้อยๆ อย่างซุกซน
“เ้า...งั้นเ้าก็ต้องแต่งกับข้า!” เซียวหลิงซีเชิดจมูกของนางอย่างโมโหโกรธา
“เฮ้! ข้าจะแต่งกับท่านได้ยังไงท่านเป็อาของข้านี่นา...” เีเ่กดเสียงต่ำดวงตาเบิกกว้าง
“เ้าเองก็รู้ดีนี่นา!หากเ้ากล้าขโมยจูบข้าอีกละก็ ข้าจะฟ้องฮูหยินของเ้าและให้นางจัดการ ฮึ่ม!!!”เซียวหลิงซีมองไปที่เีเ่อย่างผู้ชนะพร้อมเชิดจมูกขึ้นสูง
เสียงของเซียวหงดังมาจากทางด้านนอกอีกครั้ง“นายน้อย ท่านพร้อมแล้วหรือไม่? ตอนนี้ได้เวลาไปรับเ้าสาวแล้วขอรับ”
“พร้อมแล้ว ข้ากำลังจะออกไป”เีเ่สำรวจชุดที่สวมใส่และเตรียมพร้อมเดินทาง หลังจากก้าวออกไปได้สองก้าวเซียวหลิงซีจับมือของเขาและกล่าวอย่างจริงจัง “เีเ่! ก่อนไปทวนสัญญาที่ให้ไว้กับข้าเมื่อวานก่อน คำต่อคำ ไม่เช่นนั้นข้าไม่ให้เ้าไป”
...สัญญาเมื่อวาน?...
เีเ่คิดอยู่ครู่หนึ่งเขาท่องมันออกมาอย่างจนปัญญา “ก็ได้...หลังจากเข้าพิธีแต่งงานกับเซี่ยชิงเยว่ข้าจะไม่ลืมเลือนอาหญิงเล็กเพียงเพราะว่าข้ามีภรรยาข้าจะให้เวลากับอาหญิงเล็กไม่น้อยกว่าก่อนหน้านี้ ข้าจะเชื่อฟังคำสั่งอาหญิงเล็กจะรีบมาทุกครั้งที่ท่านเรียกหาเหมือนเก่า...อืมข้าคิดว่าไม่ผิดพลาดแม้แต่คำเดียวนะ”
“ฮิๆ...เด็กดีๆ” เซียวหลิงซียิ้มอย่างอ่อนหวานหากยังไม่ปล่อยมือของเีเ่“ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ข้าจะเพิ่มข้อตกลงอีกข้อหนึ่ง เมื่อวานข้าลืมข้อนี้ไป...แม้ว่าเซี่ยชิงเยว่จะเป็ภรรยาของเ้า แต่ในใจของเ้า ข้าต้องสำคัญที่สุด!เร็วเข้า เ้าต้องรับปากมาเดี๋ยวนี้! พูดทวนอีกครั้ง...เร็วๆ ซิ”
เีเ่จับจ้องั์ตาอันงดงามของนางแล้วพูดว่า
“ถ้าท่านจูบข้า ข้าจะยอมรับปากท่าน”
“งั้น...เ้าจะแต่งงานกับข้างั้นรึ?”
“...” เีเ่แพ้แล้ว T^T
“นายน้อยท่านยังไม่เรียบร้อยหรือขอรับ?”มันเป็เื่ต้องห้ามหากล่วงเลยฤกษ์ยามที่กำหนดไว้เซียวหงจึงร้องเร่งมาอีกครั้งจากภายนอก
เีเ่วางมือลงบนประตูหากหยุดรั้งไว้ไม่เปิดออก เขาพูดอย่างแ่เบาว่า “ข้าไม่สามารถรับปากท่านเื่นี้เพราะในใจของข้า ท่านคืออันดับหนึ่งเสมอแม้จะมีเซี่ยชิงเยว่ซักร้อยคนก็ไม่อาจเปรียบเทียบกับท่านได้ท่านคือคนที่ไม่อาจมีใครมาแทนที่ได้ในใจข้า”
เมื่อเสียงของเีเ่จางลงเด็กหนุ่มผลักประตูและเดินออกไป
เซียวหลิงซียืนนิ่งงันราวถูกจับแช่แข็งอยู่ครู่ใหญ่เส้นโค้งน้อยๆ วาดขึ้นตามขอบริมฝีปากของนางหญิงสาวหลบฉากออกไปอย่างกระตือรือร้นยินดีประดุจดังเด็กหญิงเล็กๆ ที่ได้รับขนมถูกใจ
เมื่อเีเ่เดินออกมาจากห้องก็พบเหล่าพนักงานจัดงานสมรสอันภูมิฐานรอคอยอยู่ภายนอกเซียวหงยิ้มแย้มอย่างยินดีพร้อมกล่าวว่า “นายน้อย เชิญขึ้นม้าข้าจะปกป้องท่านด้วยทุกสิ่งทุกอย่างของข้าระหว่างการเดินทาง...แต่แน่นอน วันนี้เป็วันมงคลของนายน้อยข้าไม่ควรวิตกกังวลให้มากเกินไปเพราะคงจะมีแต่เื่ดีๆ เกิดขึ้นอย่างแน่นอน”
“ขอบคุณท่าน ท่านตาหง”
เีเ่ยิ้มให้เซียวหงและปีนป่ายขึ้นหลังม้าทันใดนั้นก็มีเสียงนุ่มนวลดังมาจากทางด้านซ้าย
“ดูเหมือนข้าจะมาได้เวลาพอดิบพอดีน้องเีเ่กำลังจะไปรับเ้าสาวใช่หรือไม่? ขอแสดงความยินดีด้วย”
เีเ่ค่อยๆ ขมวดคิ้วเมื่อได้ยินเสียงและเห็นชายหนุ่มสองคนเดินมาด้านข้างของตนอย่างช้าๆเ้าของเสียงพูดก่อนหน้านี้คือชายหนุ่มอายุยี่สิบปีรูปร่างปานกลางทั้งหล่อเหลาทั้งสง่างามดวงตากระจ่างใสดุจแก้วของเขาประทับอยู่บนใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มสดใสทางด้านหลังของชายหนุ่มคือเด็กหนุ่มอายุอ่อนกว่าก้าวเท้าของเขาตามติดผู้พูดมาอย่างรวดเร็ว
เมื่อมองไปที่ทั้งสองเีเ่ยิ้มเล็กน้อย “โอ ที่แท้คือท่านพี่ยู่หลงและท่านพี่เซียวหยาง พวกท่านทั้งสองมาเพื่อส่งข้าโดยเฉพาะเลยหรือ?”
เซียวยู่หลงคือบุตรชายของท่านผู้นำตระกูลเซียวด้วยอายุเพียงยี่สิบปี ไม่ว่าจะเป็บุคลิกภาพ อัจฉริยภาพลักษณะการพูดจาหรือภูมิปัญญาล้วนอยู่ในระดับสูงของผู้เยาว์รุ่นหลังในตระกูลเซียวปัจจุบันความแข็งแกร่งของพลังยุทธ์เซียวยู่หลงอยู่ในขั้นที่สามของขอบเขตยุทธ์ปราณก่อตั้ง
เขาคือความภาคภูมิยินดีของเซียวหยุนไห่บิดาของเขาทั้งยังเป็ความหวังในอนาคตของตระกูลเซียวตระกูลวางความคาดหวังไว้ในตัวของเซียวยู่หลงอย่างสูงเนื่องจากเขาจะต้องเป็ผู้นำคนต่อไปหากไม่มีเหตุการณ์ใดเกิดขึ้นชายหนุ่มเต็มไปด้วยพร์และความสามารถหากไม่เคยแสดงความหยิ่งยโสเขาอ่อนโยนและสุภาพต่อทุกผู้คน แม้แต่ต่อหน้าเีเ่ผู้ซึ่งทุกคนตัดสินว่าเป็คนพิการในสายตา ชายหนุ่มไม่เหยียดหยามต่อเีเ่กลับกันเขาแสดงออกถึงความสุภาพอ่อนโยน ไม่เพียงแค่นั้นเขายังแสดงถึงความวิตกห่วงใยเมื่อต้องเผชิญการถกปัญหาของเส้นชีพจรลมปราณที่พิการของเีเ่ทุกครั้ง
เีเ่ชื่นชมยู่หลงเสมอมาเขาประทับใจและชื่นชอบในความมีเมตตาของยู่หลง...แน่นอน ความรู้สึกเหล่านี้เป็ของเีเ่คนก่อน
ศักดิ์ฐานะของบุคคลทางด้านหลังเซียวยู่หลงก็ไม่ธรรมดาเขาไม่ใช่สมาชิกทั่วไปของตระกูลเซียว เขาคือหลานชายคนสุดท้องของผู้าุโอันดับสองเรียกว่าเซียวหยาง ด้วยอายุสิบเก้าปีเขามีระดับพลังยุทธ์อยู่ขั้นที่เก้าของขอบเขตปราณเริ่มต้น ั้แ่เขายังเยาว์เขาเริ่มติดตามเซียวยู่หลงไปทุกที่และฟังคำสั่งเซียวยู่หลงทุกคำ อย่างไรก็ตามเขาไม่ได้ใจดีกับเีเ่เหมือนดังเซียวยู่หลงแม้ว่าทั้งสองจะเป็หลานชายของผู้าุโของตระกูลเช่นกันแต่เขาไม่เคยใส่ใจในตัวเีเ่ ทุกครั้งที่เีเ่พยายามเริ่มบทสนทนาเขาจะทำเมินเฉยหรือมีปฏิกิริยาตอบรับด้วยการเชิดหน้าขึ้นสูง
ในฐานะหลานชายของผู้าุโตระกูลเซียวเีเ่ไม่เพียงมีเคหสถานส่วนตัวเขายังมีสวนเล็กๆ ในบริเวณบ้านของตนเองอีกด้วยนอกเหนือจากท่านปู่ของเขาเซียวเล่ย อาหญิงเล็กเซียวหลิงซีและเพื่อนสนิทที่สุดคนหนึ่งของเขา มีคนเพียงไม่กี่คนที่มาเยี่ยมเยือน วันนี้เซียวยู่หลงมาพร้อมกับเซียวหยางเพื่อส่งเขาในการเดินทางแต่งงาน
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า แน่นอนอยู่แล้ว”เซียวยู่หลงมาถึง ส่งเสียงหัวเราะจริงใจพร้อมกล่าวว่า“คนที่เ้ากำลังจะเข้าพิธีด้วยในวันนี้คืออัญมณีงามล้ำค่าที่สุดของเมืองเมฆาล่องนี่ไม่ใช่แค่งานเฉลิมฉลองของตระกูลเซียวเราหากเป็งานฉลองยิ่งใหญ่ของเมืองเมฆาล่อง เมื่อเ้ามีวาสนาได้ตบแต่งสมบัติชิ้นนี้เราผู้พี่รู้สึกยินดีอย่างยิ่ง และแน่นอน ข้ารู้สึกทั้งอิจฉาทั้งละอายด้วยเช่นกันฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า”
เีเ่หัวเราะเช่นกัน“พี่ยู่หลงช่างเข้าใจหยอกล้อข้าเล่น ด้วยความสามารถของพี่ยู่หลงสาวงามทั่วทั้งเมืองเมฆาล่องต่างรอคอยให้ท่านเลือกเฟ้น”
“นายน้อย ได้เวลาต้องออกเดินทางแล้ว”เซียวหงเตือน
“น้องเีเ่ ออกเดินทางเถอะพวกเราต่างรอคอยอย่างใจจดใจจ่อให้เ้านำหยกงามล้ำค่าอันดับหนึ่งของเมืองเมฆาล่องเข้าสู่ตระกูลเซียว”
เีเ่ผงกศีรษะและนั่งลงอย่างมั่นคงในทันทีเหล่าพนักงานจัดงานเคลื่อนขบวนผ่านสวนออกไป นำพาเสียงบรรเลงย่ำกลองและฆ้องตรงไปยังบ้านตระกูลเซี่ย
วินาทีที่เีเ่ลับหายไปจากสายตารอยยิ้มของเซียวยู่หลงกลับแข็งค้างและเปลี่ยนเป็ถมึงทึงเขาหันกลับหลังในทันทีและฟาดฝ่ามือใส่ใบหน้าของเซียวหยางอย่างแรงชายหนุ่มคำรามต่ำลอดไรฟัน
“น่าสมเพช!”
ฝ่ามือของเซียวยู่หลงฟาดลงไปตรงๆ บนใบหน้าซีกซ้ายของเซียวหยางทำให้แก้มของเขาบวมขึ้นทันตาเขาเกาะขาของเซียวยู่หลงและพูดอย่างหวาดกลัว
“ข้า...ข้า ใส่ผงพิษสังหารใจลงไปจริงๆและข้อความที่ข้าได้รับก็ยืนยันได้ว่ามันล้มลงไปแล้ว...ข้า...ข้าไม่รู้จริงๆว่าเกิดอะไรขึ้น...”
“ฮื้มม !?”
เซียวยู่หลงขมวดคิ้วใบหน้าแปรเปลี่ยนจนปั้นยาก“ข้าจ่ายเงินไปมากมายเพื่อแสวงหาพิษที่แม้แต่หมอซือถูยังหมดทางรักษาแต่แกทำเสียเื่หมด!!!อย่าบอกนะว่าแก้าให้ข้าต้องทนมองเซี่ยชิงเยว่แต่งไปให้ไอ้สวะเีเ่นั่นต่อหน้าต่อตาข้าเอง!?”
“หัวหน้า เ้าเด็กนั่นเพิ่งจะออกไปเรายังมีโอกาสระหว่างทางไปงานแต่ง...ถึงเราจะลงมือด้วยตัวเองไม่ได้เพราะกลัวถูกพบเห็นแต่เราเรียกใช้กองกำลังป้องกันของตระกูลยู่เหวินหรือตระกูลอื่นๆได้มีบุรุษสูงศักดิ์อีกหลายคนที่ปรารถนาเซี่ยชิงเยว่แค่ได้ยินคนพูดถึงงานแต่งงานของเซี่ยชิงเยว่กับเีเ่พวกมันล้วนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน หากเราเชื้อเชิญมันและลงมือด้วยกัน เราก็จะสามารถ...”
“ถ้ามันง่ายดายขนาดนั้นข้าจะไปเสียเวลามากมายเฟ้นหาผงสังหารใจเพื่ออะไร!!!”
เซียวยู่หลงตัดบทเซียวหยางอย่างเ็าและพูดว่า“แม้เีเ่จะเป็ตัวตนที่ไร้ประโยชน์ แต่ปู่ของมันสำเร็จขั้นสิบของลมปราณจิตใครจะกล้าตั้งตัวเป็ศัตรูกับมัน? ยิ่งไปกว่านั้นบิดาของเซี่ยชิงเยว่ไม่ได้คัดค้านในการแต่งงานของทั้งคู่ใครจะกล้าต่อต้านอย่างเปิดเผยต่อตระกูลเซี่ยและเีเ่? ถึงเหล่าผู้เยาว์ตระกูลยู่หลานจะร่วมมือกับเด็กน้อยของจวนผู้ว่าครอบครัวของพวกมันล้วนต้องป้องกันพวกมันจากการก่อการใดๆ...แล้วเ้าไม่เห็นหรืออย่างไรว่าเ้าเฒ่าเซียวหงเป็ผู้อารักขามันด้วยตนเอง? หากมีตาแก่นี่อยู่ใกล้ๆ คิดว่าจะสร้างความวุ่นวายได้อย่างนั้นรึ?”
เซียวยู่หลงพูดไปพลางกำหมัดแแ่จนได้ยินเสียงกระดูกลั่นจากการเคลื่อนอย่างผิดรูปดังขึ้นอย่างชัดเจน
ครั้งแรกที่เขาเห็นเซี่ยชิงเยว่ชายหนุ่มคิดว่ตนเองประสบพบกับนาง์และตกหลุมรักทันที นับแต่นั้นมาเขาสัตย์สาบานกับตนเองว่า ในชาตินี้ จะทำให้เซี่ยชิงเยว่เป็ผู้หญิงของตนเองให้ได้
ทว่าเซี่ยชิงเยว่กำลังจะแต่งงานกับเีเ่ผู้น่าสมเพชที่สุดของตระกูลเซียว!จะให้เขายอมรับอย่างหน้าชื่นตาบานได้อย่างไร!
“พี่ใหญ่ ที่จริง...ที่จริงท่านไม่ต้องกังวลมากขนาดนั้น”
เซียวหยางจ้องดูสีหน้าของเซียวยู่หลงและพูดอย่างระมัดระวังว่า“ท่านลองใคร่ครวญดูด้วยลักษณะนิสัยของเซี่ยชิงเยว่ที่ไม่เคยแม้แต่จะชายตามองแม้แต่ผู้เปี่ยมพร์คนใดในเมืองเมฆาล่องนางจะนิยมชมชอบในตัวเด็กน้อยเีเ่ได้อย่างไร? เหตุผลเดียวที่นางแต่งงานกับเีเ่เนื่องจากข้อตกลงเมื่อสิบหกปีก่อน ถ้าหากนางตบแต่งเข้าสู่ตระกูลมันเป็ไปไม่ได้เลยด้วยซ้ำที่เีเ่จะแตะต้องนางได้แม้เพียงปลายนิ้ว...และหลังจากที่นางกลายเป็คนของตระกูลเซียวพี่ใหญ่ก็จะมีโอกาสได้พบนางมากขึ้น เ้าขยะเีเ่ไม่อาจเทียบอะไรได้กับพี่ใหญ่ผู้สง่างามตามธรรมชาติและมีความรู้ความสามารถอันโดดเด่น เพียงเวลาไม่นานเชื่อแน่ว่าจะสร้างความประทับใจให้เซี่ยชิงเยว่ได้ และเมื่อนั้น...”
ฟังเซียวหยางบรรยายไปสีหน้าถมึงทึงของเซียวยู่หลงค่อยผ่อนคลายขณะที่ดวงตาเล็กเรียวของเขาหรี่ลงชายหนุ่มยกมือััปลายจมูกและพึมพำเบาๆ
“แกพูดได้มีเหตุผลน่าฟัง...ดูเหมือนการวางยาพิษฆ่าเ้าสวะนั่นไม่ตายก็มีข้อดีอยู่เหมือนกัน”
![เกิดใหม่อีกครั้งกับการแย่งชิง [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1683576648_93970411.webp)
28K
![ซีรีส์ซิง 5 | ดอกแก้วอยากเป็นของพี่พัดชา [มีอีบุ๊ก]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1755269875_9132113.webp)
