เพื่อนรักสองเกลอ

        หมอพัศน์ได้ทำงานเป็นแพทย์อาสาอยู่ที่จังหวัดกาญจนบุรี เธอไปทำงานตรวจชาวบ้านที่อยู่ห่างไกล อีกทั้งยังไปช่วยฉีดวัคซีนให้กับเด็กๆ ตามโรงเรียนในท้องถิ่นทุรกันดาร ไม่เพียงเท่านั้นเธอและหมอที่ร่วมโครงการยังให้ความรู้ชาวบ้านถึงการป้องกันโรค รักษาโรค และการใช้ชีวิตให้ถูกสุขลักษณะ

        หมอพัศน์ทุ่มเททำงานเพื่อส่วนรวมเป็นระยะเวลาหนึ่งเดือนเต็มๆ เธอทำงานทุกวันแทบที่จะไม่ได้พักเลย และในระหว่างหนึ่งเดือนนี้ ก็มีหมอและเจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องในโครงการแพทย์อาสามาจีบเธอบ้าง แต่ที่น่าแปลกก็คือ พอพยาบาลสองคนมาคอยกระซิบอะไรบางอย่างกับเจ้าหน้าที่เหล่านั้น หลังจากนั้นผู้ชายพวกนั้นก็เลิกจีบเธอทันที ดังนั้นหมอพัศน์จึงไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับผู้ชายคนไหนอีกเลย จนกระทั่งวันหนึ่ง

        ผู้อำนวยการโรงเรียนประจำอำเภอ ได้มาขอให้เธอร่วมงานบุญที่โรงเรียน ซึ่งน่าแปลกมากที่โรงเรียนจัดงานบุญกันตั้งแต่เช้าตรู่ โดยได้ขอให้หมอพัศน์แต่งชุดไทย ช่างแต่งหน้าและช่างทำผมก็รีบตื่นตั้งแต่ตีสี่มาหาเธอที่บ้านพักหมอ พร้อมกับแต่งตัวให้กับเธอ

        “รีบไปกันเถอะค่ะ เดี๋ยวไม่ทัน” พยาบาลที่มาช่วยแต่งตัวให้หมอพัศน์กล่าว

        “ทำไมถึงไม่ทันล่ะคะ งานมันจัดตั้งแต่เช้าเลยหรอคะ” หมอพัศน์สงสัย

        “เดี๋ยวค่อยไปคุยกันต่อบนรถนะคะ” พยาบาลอีกคนกล่าว

        หมอพัศน์ง่วงนอนมาก เพราะช่างแต่งหน้ามาปลุกเธอตั้งแต่เช้า เธอเลยเผลอหลับ เลยไม่ได้สอบถามพยาบาลสองคนที่มาช่วยแต่งตัวให้เธอให้รู้เรื่องเสียก่อน

        พยาบาลปลุกเธอทันที “หมอพัศน์คะ ตื่นเถอะค่ะ ถึงโรงเรียนแล้วค่ะ”

        “ถึงแล้วหรอคะ” หมอพัศน์นั่งหาว แล้วก็ต้องรีบเปิดประตูรถลงไป

        พยาบาลพาหมอพัศน์ไปที่ห้องประชุมเล็ก แล้วหมอพัศน์ก็ตกใจที่เห็น หมอและพยาบาลแต่งชุดไทยแล้วมีการกั้นประตูเงินประตูทองสำหรับงานแต่งงาน

        “นี่มันงานแต่งงานนี่คะ” หมอพัศน์ตกใจ

        “ใช่ค่ะ วันนี้เป็นงานแต่งงานของคุณค่ะ” พยาบาลยอมเผย

        “แต่ฉันไม่รู้เรื่องนี้ ดังนั้นฉันไม่ยอมเข้าร่วมพิธีใดๆ ทั้งสิ้นค่ะ” หมอพัศน์พูดอย่างเอาเรื่อง

        หมอพัศน์เดินหนีออกมาจากงาน แต่ทว่าเธอก็เผลอเดินไปชนเจ้าบ่าวทันที

        “พี่ธนพัฒน์ นี่มันหมายความว่ายังไง พัศน์ยังไม่ได้ตกลงแต่งงานกับพี่เลยนะคะ” หมอพัศน์พูดอย่างเอาเรื่อง

        “พัศน์เคยบอกพี่ว่า หากพี่สามารถเคลียร์ตัวเองได้ และสามารถหาแหวนหมั้นมาคืนพัศน์ พัศน์จะยอมแต่งงานกับพี่แต่โดยดี” ธนพัฒน์ทวง

        “แต่เรื่องที่หลินผิงถูกจับเข้าคุก นั่นไม่ได้หมายความว่าพี่เคลียร์ตัวเองได้แล้วนะคะ” หมอพัศน์กล่าว

        “ครับ พี่รู้” ธนพัฒน์กล่าว

        “แล้วไงค่ะ พี่จะเคลียร์ตัวเองได้ยังไง” หมอพัศน์สงสัย

        “งั้นดูนี่สิพัศน์” ธนพัฒน์เปิดคลิปที่หลินผิงกำลังจัดฉากมีอะไรกับเขาแล้วส่งข้อความหาหมอพัศน์เพื่อมาที่โรงแรม

        “พัศน์เข้าใจแล้วค่ะ ว่าหลินผิงหลอกลวง แต่ตอนนี้ไม่มีแหวนหมั้นวงนั้นแล้วนี่คะ” หมอพัศน์กล่าว

        “อยู่นี่ไงครับ” ธนพัฒน์โชว์แหวน

        “เอามาจากไหนคะ ปลอมหรือเปล่า” หมอพัศน์สงสัย

        “นี่ไงครับสร้อยคล้องแหวน ปลอมหรือเปล่า พัศน์ก็ดูเองก็แล้วกัน” ธนพัฒน์โชว์สร้อยคล้องแหวนของพัศน์

        พัศน์สำรวจแล้วว่ามันเป็นแหวนและสร้อยของเธอจริงๆ เลยรู้สึกอายธนพัฒน์ นั่นทำให้เขาได้รู้ว่าเธอแกล้งทำเป็นโยนแหวนทิ้งต่อหน้าเขา

        พัศน์สงสัย เลยถามว่า “พี่เอามาจากไหนคะ”

        “พัศน์ลืมสร้อยและแหวนไว้ที่ห้องนอนที่ฮ่องกงครับ” ธนพัฒน์กล่าว

        “ที่แท้ก็ลืมอยู่ที่นั่นนี่เอง” พัศน์พูดพึมพำ และถามเขาอีกว่า “แล้วพี่นำมาได้ยังไงคะ”

        “หลินชิงเป็นคนนำมาให้พี่ครับ เอาล่ะ เลิกถ่วงเวลาได้แล้ว เดี๋ยวจะเสียฤกษ์” ธนพัฒน์ยิ้มเพราะเจ้าสาวจะต้องรักษาคำมั่นสัญญาด้วยการแต่งงานกับเขา

        ธนพัฒน์จูงมือเจ้าสาวไปร่วมพิธี ซึ่งพัศน์ก็ไม่อาจคัดค้านอะไรได้อีก เพราะธนพัฒน์ทั้งสามารถเคลียร์ตัวเองได้ ทั้งยังสามารถหาแหวนมาคืนให้กับเธอได้ด้วย

        ในที่สุดธนพัฒน์ก็ได้แต่งงานกับหมอพัศน์เสียที โดยผู้ที่มาร่วมงานล้วนเป็นพนักงานในบริษัทของธนพัฒน์ เจ้าหน้าที่ทีมแพทย์อาสา และทีมหมอจากโรงพยาบาลที่กรุงเทพฯ

        หลังพิธีรดน้ำสังข์ พัศน์ไม่เห็นวรรณ ปั้นหยาและหลินชิงมาร่วมงาน เลยรีบถามทันที

        “ทำไมพัศน์ไม่เห็นน้องสาว ปั้นหยาและหลินชิงมาร่วมงานเลยคะ” หมอพัศน์รู้สึกน้อยใจ

        “น้องสาวพัศน์และปั้นหยาเริ่มท้องใหญ่มากแล้วครับ เดินทางลำบาก ส่วนหลินชิงเพิ่งตั้งครรภ์ไม่นานก็จริง แต่เธอแพ้ท้องหนักมาก ดังนั้นบรรดาสามีของพวกเธอก็ต้องอยู่ดูแลภรรยา เลยมาร่วมงานไม่ได้ครับ อย่าเสียใจเลยนะครับพัศน์” ธนพัฒน์กล่าว

        “ก็ไม่ได้เสียใจอะไรขนาดนั้นหรอกค่ะ พัศน์ก็แค่สงสัย” หมอพัศน์กล่าว

        “พวกเขาจะวีดีโอคอลหาพัศน์คืนนี้ครับ” ธนพัฒน์กล่าว

        “อย่างนี้นี่เอง ขอบคุณค่ะ” ดังนั้นหมอพัศน์จึงมีแผนการบางอย่าง

        พอพิธีส่งตัวเข้าหอเสร็จสิ้น หมอพัศน์ก็รีบไปอาบน้ำ แล้วเริ่มดำเนินการตามแผนการ เธอเล่นชวนน้องสาวคุยนานมาก หลังจากนั้นก็โทรกลับหาปั้นหยาให้หายคิดถึง และปิดท้ายด้วยการคุยกับหลินชิง กว่าที่หมอพัศน์จะคุยกับพวกเธอเสร็จก็ปาไปเที่ยงคืนพอดี

        หมอพัศน์เห็นธนพัฒน์หลับไปก่อนแล้ว เธอก็เลยค่อยๆ ย่องไปนอนข้างๆ เขา แต่แล้วคนที่หลงกลกลับเป็นหมอพัศน์เสียเอง เพราะธนพัฒน์ลืมตาแล้วรีบสวมกอดหมอพัศน์ทันที

        “นี่พี่ยังไม่หลับหรอคะ” หมอพัศน์ตกใจ

        “พี่รอพัศน์มาหลายปีแล้วนะครับ กับอีแค่สองสามชั่วโมงทำไมพี่จะรอพัศน์ไม่ได้ล่ะ” ธนพัฒน์กล่าว

        “แต่มันดึกมากแล้วนะคะ พวกเรา เอ่อ นอนกันเถอะ” หมอพัศน์กล่าว

        “ไม่ครับ พี่ไม่ยอมพลาดโอกาสเด็ดขาด” เจ้าบ่าวรีบจูบกับเจ้าสาวอย่างดูดดื่ม

        และแล้วพวกเขาก็ร่วมหอลงโรง มีอะไรกันจนถึงเช้า ช่างเป็นค่ำคืนอันแสนหวาน แม้มันจะดึกไปหน่อยก็ตาม

        ธนพัฒน์กับหมอพัศน์นอนกอดกัน ในที่สุดพวกเขาก็ได้เป็นสามีภรรยาอย่างเต็มรูปแบบเสียที ถึงกระนั้นหมอพัศน์ก็ไม่ลืมว่าเธอต้องไปทำงานเป็นแพทย์อาสา

        “ปล่อยพัศน์ก่อนนะคะ พัศน์ต้องรีบไปทำงานแล้ว” หมอพัศน์กล่าว

        ธนพัฒน์ยังคงไม่ยอมปล่อย พร้อมกับกล่าวว่า “พี่เป็นเจ้าของโครงการแพทย์อาสาครับ และพี่ก็ลาออกให้พัศน์ไปแล้วด้วย”

        พัศน์เริ่มรู้สึกไม่พอใจที่เขาตัดสินใจแทนเธอ “ทำไมพี่ไม่ปรึกษาพัศน์ก่อนคะ พัศน์อยากบำเพ็ญประโยชน์ก็เท่านั้นเอง พี่เล่นตัดสินใจแทนแบบนี้ได้ยังไงคะ พี่เผด็จการมากเกินไปแล้วนะคะ”

        “อย่าเพิ่งโกรธพี่สิพัศน์ พวกเราอยู่ห่างกันมาหลายปีแล้วนะครับ พี่ไม่อยากอยู่ห่างจากพัศน์ พี่ก็เลยให้พงศธรช่วยติดต่อหมอกิตติวัฒน์ ผู้อำนวยการโรงพยาบาลคนใหม่ให้รับพัศน์กลับเข้าไปทำงานอีกครั้ง พี่อยากอยู่กับพัศน์จริงๆ นะ อย่าทำงานไกลจากพี่เลยนะ” ธนพัฒน์ขอร้องภรรยา

        “แต่ว่าพัศน์…” หมอพัศน์พูดไม่จบ สามีก็จู่โจมเธออีกแล้ว

        สามีรีบจูบเธอเพื่อให้เธอหยุดคัดค้านเขา ทำให้ทั้งสองมีอะไรกันจนถึงเที่ยง จึงพากันอาบน้ำไปทานข้าว

        ธนพัฒน์จูงภรรยาไปทานข้าวพร้อมกับกล่าวว่า “พวกเราต้องรีบทานข้าวแล้วครับ เพราะต้องเดินทางต่อ”

        “ก็พี่ไม่ยอมหยุดเองนี่คะ ไม่งั้นพวกเราจะได้มีเวลาเดินทาง ไม่ต้องมารีบแบบนี้” พัศน์บ่น

        “ไม่บ่นนะครับคนดี ต้องโทษที่พัศน์แกล้งพี่เมื่อคืนต่างหาก” ธนพัฒน์กล่าว

        พอทั้งสองรับประทานอาหารเที่ยงเสร็จ พัศน์ก็แปลกใจเพราะมันไม่ใช่ทางไปกรุงเทพฯ

        “พวกเรายังไม่กลับกรุงเทพฯ กันอีกหรอคะ” หมอพัศน์สงสัย

        “พี่จะพาพัศน์ไปรีสอร์ทก่อน ที่นั่นมีเรือนแพ พวกเราจะฮันนีมูนกันคืนนึงครับ” ธนพัฒน์กล่าว

        กว่าจะไปถึงรีสอร์ทก็เย็นพอดี ธนพัฒน์เลยรีบพาภรรยาไปทานข้าวเย็นที่รีสอร์ท แล้วรีบขนสัมภาระไปที่เรือนแพ จะได้รีบอาบน้ำเข้านอน

        หมอพัศน์อาบน้ำทีหลัง แต่พออาบเสร็จกลับเห็นสามีไปนั่งอยู่ริมน้ำเพื่อชมพระจันทร์เต็มดวง

        “ทำไมมานั่งอยู่ตรงนี้ล่ะคะ” หมอพัศน์สงสัย

        “พี่อยากพาพัศน์มาชมจันทร์ครับ” ธนพัฒน์กล่าว

        “ค่ะ พระจันทร์สวยดี” พัศน์มานั่งข้างๆ ธนพัฒน์พร้อมกับซบไปที่ไหล่ของเขา ธนพัฒน์จึงโอบเอวภรรยาไว้

        “ทำไมพี่ถึงยึดมั่นอยู่กับพัศน์ล่ะคะ ในเมื่อพวกเราก็ถูกบังคับให้หมั้นกันทั้งคู่” หมอพัศน์สงสัย

        “ผู้ใหญ่บังคับพวกเราเพราะมีเหตุผลครับ” ธนพัฒน์ยอมเผย

        “เหตุผลอะไรหรอคะ” หมอพัศน์สงสัย

        “มั่นใจนะพัศน์ ว่าพัศน์อยากฟัง” ธนพัฒน์กล่าว

        “เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว พี่ก็บอกมาเถอะค่ะ” หมอพัศน์กล่าว

        “พัศน์ยังจำวันที่ครอบครัวพวกเราไปเที่ยวทะเลด้วยกันได้ใช่มั้ยครับ” ธนพัฒน์กล่าว

        “จำได้ค่ะ” หมอพัศน์กล่าว

        “งั้นพี่จะเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟังก็แล้วกัน เรื่องมีอยู่ว่า ในตอนนั้นที่พวกเรายังเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย เมื่อมาถึงทะเล พัศน์กับวรรณพักโรงแรมในห้องเดียวกัน แต่เนื่องจากพัศน์จะต้องไปเที่ยวกับเพื่อนมหา’ ลัย พัศน์เลยเตรียมจะเดินทางต่อไปที่หัวหิน แต่พัศน์กลับนำกุญแจโรงแรมติดตัวไปด้วย” ธนพัฒน์เล่า

        “ส่วนวรรณเองก็ต้องรีบกลับไปที่หอพักมหา’ ลัย เพราะวันพรุ่งนี้อาจารย์มีนัดสอนกะทันหัน พ่อกับแม่วรรณเลยรีบไปส่งลูกสาวที่มหา’ ลัยก่อน” ธนพัฒน์กล่าวต่อ

        “ส่วนตัวพี่ก็มีปัญหาเรื่องห้องพักเพราะพี่ได้ห้องที่หลอดไฟเพดานไม่ติด และทางโรงแรมไม่มีหลอดไฟเปลี่ยนให้ ดังนั้นเขาจึงให้พี่ไปพักอยู่ห้องวรรณแทน” ธนพัฒน์กล่าวต่ออีก

        “และคืนนั้นเอง พัศน์ตกรถ ขึ้นรถโดยสารรอบสุดท้ายไม่ทัน ดังนั้นด้วยความที่พัศน์นึกว่าวรรณยังอยู่ห้องนั้น พัศน์เลยไขกุญแจเข้าไปอาบน้ำและนอนในห้องนั้นทันที” ธนพัฒน์เล่า

        “อะไรนะคะนี่พี่รู้หรอคะ” หมอพัศน์ตกใจ

        “ใช่ครับ งั้นพี่เล่าต่อนะ กลายเป็นว่าพัศน์ได้นอนเตียงเดียวกับพี่เพราะเข้าใจว่าพี่เป็นวรรณ” ธนพัฒน์เล่า

        “แต่พอพัศน์ตื่นแล้วเห็นพี่ พัศน์ก็รีบขนย้ายข้าวของออกไปทันทีนี่คะ ไม่เห็นจะมีอะไรเลย” หมอพัศน์กล่าว

        “มีอีกเรื่องที่พัศน์ยังไม่รู้ครับ” ธนพัฒน์กล่าว

        “เรื่องอะไรคะ” หมอพัศน์สงสัย

        “คืนนั้นพี่ตื่นมากลางดึก แล้วพี่ก็เห็นพัศน์นอนข้างๆ พี่ ในตอนนั้นพี่เข้าใจว่าตัวเองฝันไป ดังนั้นพี่ก็เลย…” ธนพัฒน์ไม่อยากพูด

        “ก็เลยอะไรคะ” หมอพัศน์คะยั้นคะยอถาม

        “พี่เลยจูบพัศน์ทั้งๆ ที่พัศน์นอนหลับอยู่ครับ” ธนพัฒน์กล่าว

        “อะไรนะคะ นี่พี่แอบจูบพัศน์หรอคะ” หมอพัศน์เพิ่งรู้

        “ใช่ พัศน์เสียจูบแรกให้พี่แล้ว แล้วคืนนั้นพี่ก็เผลอตัวเกือบจะมีอะไรกับพัศน์ไปแล้ว แต่พี่ตั้งสติทันและรู้ว่ามันไม่ใช่ความฝัน เพราะได้สัมผัสพัศน์จริงๆ” ธนพัฒน์กล่าว

        “แต่เรื่องมันก็ผ่านมาแล้ว มันก็ไม่น่ามีอะไรนี่คะ” หมอพัศน์กล่าว เพราะน่าจะมีเพียงเขาและเธอเท่านั้นที่รู้

        “พัศน์คงยังไม่รู้ล่ะสินะ ว่าพี่เป็นคนนอนละเมอ ดังนั้นแม่พี่จึงตั้งกล้องวีดีโอไว้ที่ห้องนอนห้องนั้นด้วย” ธนพัฒน์กล่าว

        “อะไรนะคะ มีกล้องวีดีโอด้วยหรอคะ” หมอพัศน์ตกใจ

        “ใช่ครับ ไม่เพียงเท่านั้น แม่พี่อยากรู้ว่าพี่นอนละเมอมั้ย จึงนำกล้องวีดีโอนั้นมาดู ดังนั้นพ่อแม่พี่จึงเห็นตั้งแต่ต้นจนจบ” ธนพัฒน์กล่าว

        “อะไรนะคะ พ่อแม่พี่เห็นพัศน์เข้าไปในห้องพี่ แถมเห็นพี่จูบพัศน์ตอนหลับด้วย” หมอพัศน์ไม่คิดว่าเรื่องน่าอายของเธอจะถูกเปิดเผยให้ผู้ใหญ่รับรู้

        “ใช่ครับพวกท่านเห็นทุกอย่าง และนำไปให้พ่อแม่พัศน์ดูด้วย” ธนพัฒน์กล่าว

        “ห๊า เรื่องนี้พ่อกับแม่พัศน์ก็รู้หรอคะ” หมอพัศน์ตกใจอีก

        “ถูกแล้วครับ ดังนั้นพวกท่านจึงบังคับพวกเราทั้งสองคนหมั้นกันไว้ก่อน” ธนพัฒน์กล่าว

        “ที่แท้พี่ก็รังแกพัศน์มาก่อนนี่เอง” หมอพัศน์กล่าว

        “อย่าพูดว่ารังแกสิครับ พี่รักพัศน์มาตั้งแต่สมัยมัธยมแล้วต่างหาก ใครจะรู้ ว่าอยู่ดีๆ พัศน์จะมานอนข้างๆ พี่แบบนั้นล่ะ” ธนพัฒน์กล่าว

        “เอาเถอะค่ะ ยังไงพัศน์ก็ได้แต่งงานกับพี่แล้วไงคะ” หมอพัศน์ปล่อยวางเพราะเรื่องมันผ่านมาแล้ว

        “งั้นพี่มีเรื่องจะขอ” ธนพัฒน์กล่าว

        “ว่ามาสิคะ” หมอพัศน์กล่าว

        “พี่ขอจูบกับพัศน์ใต้แสงจันทร์นะครับ” ธนพัฒน์ไม่รอคำตอบ เขาจู่โจมทันที

        พวกเขาจูบกันเนิ่นนาน จนธนพัฒน์อุ้มภรรยาไปต่อที่ห้องนอน ในคืนนั้นจึงเป็นคืนอันแสนหวานอีกคืน และไม่มีใครมารบกวนพวกเขาทั้งสองเลย

        พัศน์นอนกอดธนพัฒน์ เมื่อเธอตื่นขึ้นมาก็หยิบมือถือมาดูเวลา แต่ทว่าในที่สุดเธอก็รับรู้แล้วว่า ทำไมเมื่อคืนถึงไม่มีใครมารบกวนเธอกับธนพัฒน์เลย ที่แท้ธนพัฒน์ก็แอบปิดมือถือของเธอและของเขา ในใจพัศน์คิดว่า “ถึงว่าเมื่อคืนถึงเงียบผิดปกติ”

        ถึงอย่างไรเธอก็ให้อภัยเขา เพราะกว่าที่เธอกับเขาจะลงเอยกันได้ต้องผ่านอุปสรรคมาตั้งมากมาย และมีเรื่องที่ทำให้เธอต้องผิดใจกับเขาอยู่เรื่อย

        ธนพัฒน์แอบอมยิ้มที่เห็นภรรยาแอบบ่นเรื่องมือถือ ในเวลานี้เขาได้ลลิพัศน์กลับคืนมาแล้ว ผลสุดท้ายเขาก็ยังโชคดีอยู่ ที่กลับมากรุงเทพฯ แล้วเจอกับหลงฉีและหลินชิงมาเยี่ยมเขาถึงที่บ้าน พร้อมกับนำแหวนหมั้นของพัศน์และโบว์ชัวร์แพทย์อาสาที่พัศน์ลืมทิ้งไว้มาให้กับเขา ทำให้เขาสืบรู้ว่าพัศน์เข้าร่วมโครงการแพทย์อาสาที่กาญจนบุรี และเป็นการบังเอิญที่ตัวธนพัฒน์เองก็เป็นหัวหน้าโครงการนี้ ดังนั้นเขาจึงสามารถสั่งพยาบาลสองคนให้คอยกันผู้ชายให้ออกห่างจากหมอพัศน์ให้ โดยให้พวกเธอกระซิบบอกผู้ชายเหล่านั้นว่า “หมอพัศน์เป็นแฟนกับหัวหน้าโครงการแพทย์อาสา” จึงทำให้ไม่มีใครกล้ายุ่งเกี่ยวกับเธอเลย เขาไปขอความร่วมมือกับผู้อำนวยการโรงเรียน ให้ช่วยจัดงานแต่งงานให้กับเขา ไปรับตัวพ่อแม่ของธนพัฒน์และยายของหมอพัศน์ให้มาเป็นเจ้าภาพงานแต่งงาน เขายอมทำทุกอย่างเพื่อที่จะได้ใช้ชีวิตคู่ร่วมกันกับหมอพัศน์สุดที่รักของเขา

        จบบริบูรณ์

        ******************************************************