[นิยายแปล] Naughty Queen! ยัยตัวแสบขอเกิดใหม่ มัดใจคุณพ่อซุปตาร์ ★

ไป๋ลู่ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่เข้าใจ “ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ ผู้กำกับจางไม่ได้โกหก และหนูก็ไม่ได้สร้างภาพว่าทุ่มเทเพื่องานอะไรด้วยค่ะ”

“ไป๋ลู่ เมื่อกี้คุณพูดอะไรกับผู้กำกับจาง ผู้ชมในไลฟ์ได้ยินกันเต็มสองหู!” นักข่าวจี้ถามเสียงแข็ง สีหน้าดุดัน “ทำไมต้องโกหกหน้าตาย? แล้วยังลากคนทั้งกองถ่ายมาช่วยกันตอแหลเพื่อคุณอีก!”

“หุบปาก!” ผู้กำกับจางของขึ้นจนลุกพรวด ชี้หน้าด่านักข่าวเสียงดังลั่น 

“ฉันต่างหากที่ต้องถาม นายไปเอาคลิปนี้มาจากไหน? ไม่รู้หรือไงว่าการเอาฟุตเทจละครที่ยังไม่ออนแอร์มาเผยแพร่โดยไม่ได้รับอนุญาตมันผิดกฎหมาย!”

นักข่าวแค่นหัวเราะ “ผู้กำกับจาง อย่าเปลี่ยนเรื่องครับ ตอบคำถามผมมาก่อน! คุณกับไป๋ลู่ย้ำนักย้ำหนาว่าเธอใช้สแตนด์อินแค่ฉากเดียว แล้วไอ้คลิปวิดีโอในมือผมนี่มันคือผีหลอกวิญญาณหลอนหรือไงครับ?”

“มันคือฟุตเทจที่ฉันสั่งตัดทิ้งไปแล้วไงโว้ย ไอ้ควาย!”

ชื่อเสียงเรื่องความปากจัดกัดเจ็บของผู้กำกับจางเลื่องลือพอกับฝีมือการกำกับ บทจะด่าใครขึ้นมาเขาไม่ไว้หน้าอินทร์หน้าพรหมทั้งนั้น

นักข่าวชะงักกึก “อะ... อะไรนะครับ?”

ผู้กำกับจางถลึงตาใส่ 

“นี่นายสมองฝ่อ หรือรอยหยักในสมองมันเกลี้ยงไปหมดแล้วหา? ฉันพูดภาษาคนชัดขนาดนี้ยังจะมาถามซ้ำซากอีก ได้! เห็นแก่คนพิการทางสมองอย่างนาย ฉันจะอธิบายให้ฟังเป็นวิทยาทานอีกรอบ”

ไป๋ลู่ “............” ปากของผู้กำกับจางนี่เคลือบน้ำผึ้งอาบยาพิษมาชัดๆ

ผู้กำกับจางสูดหายใจเข้าลึกก่อนพ่นไฟต่อ 

“ฉันไม่รู้หรอกนะว่าไอ้สารเลวตัวไหนในกองถ่ายแอบส่งฟุตเทจนี้ให้ แต่ฉันจะบอกให้เอาบุญนะไอ้โง่ ฟุตเทจในมือนายน่ะมันถูกโละทิ้งไปแล้ว เข้าใจไหม? หลังจากไป๋เสี่ยวลู่กลับมาจากโรงพยาบาล เธอก็เดินมาหาฉันด้วยตัวเอง บอกว่าอยากขอถ่ายซ่อมฉากนี้ เพราะหน้าสแตนด์อินมันลอยเด่นหราเกินไป OK? พูดขนาดนี้แล้วถ้าแกยังฟังไม่รู้เรื่อง ฉันก็จนปัญญาจะสีซอให้ฟังแล้วว่ะ”

ในจังหวะที่ผู้กำกับจางกำลังสาดคำด่าชุดใหญ่ไฟกะพริบ รองผู้กำกับก็ค้นไฟล์คลิปที่ไป๋ลู่ถ่ายซ่อมเจอพอดี จึงรีบใช้มือถือถ่ายหน้าจอมาโชว์

“มาครับ! กล้องซูมเข้ามาใกล้ๆ เลย” รองผู้กำกับชูมือถือหรา 

“นี่คือฉากที่ไป๋เสี่ยวลู่ถ่ายซ่อม ผมกดหยุดภาพไว้แล้ว ทุกคนถ่ายให้ชัดๆ นะครับ รบกวนช่วยถ่ายเสี่ยวลู่ของเราให้สวยๆ หน่อยนะ ขอบคุณครับ”

สีหน้าของนักข่าวเปลี่ยนเป็นเลิ่กลั่ก เดี๋ยวเขียวเดี๋ยวแดง รีบคว้ามือถือขึ้นมางัดไม้ตายก๊อกสอง 

“ผมยังมีคลิปเสียงอีกหลายคลิป!”

เสียงที่ผ่านเครื่องแปลงเสียงดังลอดออกมาจากลำโพง “ไป๋ลู่บอกว่า ถ้าไม่ได้สกินแคร์ของ La Mer ครบเซ็ต เธอจะไม่ยอมถ่ายทำต่อ”

เสียงของผู้กำกับจางเวอร์ชันออริจินัลที่ไม่ได้ผ่านการดัดแปลงตะโกนสวนขึ้นมาในคลิปทันควัน 

“ไร้สาระ! เมื่อวานซืน ยัยนั่นก็เพิ่งจะขอชุด... แบรนด์บ้าบอคอแตกอะไรนั่นน่ะ! ชุดละตั้งแสนกว่า!”

“ผมก็จนปัญญาแล้ว ผมเตือนเธอแล้ว แต่เธอก็เป็นคนนิสัยแบบนี้ ผู้กำกับจาง ผมหมดหนทางแล้วจริงๆ ครับ ท่านดูเอาเถอะว่าจะทำยังไง”

เสียงผู้กำกับจางในคลิปเต้นผางด้วยความโมโห 

“ซื้อ! ซื้อยัดปากไป๋ลู่ไปเลย! เดี๋ยวฉันจ่ายเงินเอง!”

คลิปเสียงที่สองดังต่อทันที 

“ไป๋ลู่บอกว่าวันนี้ไม่แสดงแล้ว เธอปวดท้องประจำเดือน”

ผู้กำกับจางในคลิปสบถคำหยาบไฟแลบ 

“วอนบาทานักนะ! ห้าวันก่อนเมนส์เธอก็เพิ่งจะมา! นี่ตกลงกำลังจะตาย หรือเธอเป็นโรคร้ายแรงอะไร? ทำไมประจำเดือนมันถึงได้ตามติดไป๋ลู่เป็นวิญญาณอาฆาตขนาดนี้?! ไปบอกไป๋ลู่ วันนี้ยังไงก็ต้องถ่าย! ถ้าเธอตายคากองถ่าย เดี๋ยวฉันจะเป็นเจ้าภาพจัดงานศพให้เอง! จะซื้อพวงหรีดที่ใหญ่ที่สุด! ซื้อฮวงซุ้ยเกรดพรีเมียมที่แพงที่สุดให้ด้วยเลยเอ้า!”

ไป๋ลู่ยกมือขึ้นลูบปลายจมูกแก้เก้อ เฮ้อ ชาติที่แล้วก็เคยฟังไปรอบหนึ่งแล้ว วันนี้กลับมาฟังอีก ก็ยังนับถือในสกิลการด่าคนของผู้กำกับจางจริงๆ ด่าได้ไหลลื่นไม่มีสะดุด ผู้กำกับจางตัวจริงบนเวทีเริ่มหน้าแดงด้วยความเขิน ไม่กล้าสบตาเธอแล้ว

คลิปเสียงที่เจ็ด “ไป๋ลู่บอกอยากกิน——”

ผู้กำกับจางสวนกลับทันควัน 

“ต่อให้ยัยนั่นอยากกินเนื้อแพนด้า ฉันก็จะไปจับมาให้! จับมาสับให้กินกับมือเลย! จะหุง ตุ๋น อุ่น ต้ม นึ่ง ทำให้ได้หมด! ขอแค่ให้เธอกลับมาถ่ายละครเดี๋ยวนี้!”

ไป๋ลู่กระซิบเสียงเบาให้ได้ยินกันแค่บนเวที “ผู้กำกับจางคะ แพนด้าเป็นสมบัติของชาตินะคะ ขืนคุณกล้าจับแพนด้ากิน คุกรออยู่รำไรเลยนะคะ”

ผู้กำกับจางหันขวับ 

“...อยู่เงียบๆ ซะ!”

นักข่าวแสยะยิ้มเย็นชา 

“ผู้กำกับจาง นี่เป็นเสียงของคุณใช่ไหมครับ?” ผู้กำกับจางไม่ได้เกรี้ยวกราดเหมือนเมื่อกี้แล้ว เขากระตุกยิ้มมุมปาก “เสียงฉันเอง”

นักข่าวได้ทีรีบขยี้ “ไป๋ลู่ทำตัวเป็นซูเปอร์สตาร์ เรื่องมาก ยื่นข้อเสนอไร้เหตุผลสารพัด คุณโกรธมากสินะครับ”

ผู้กำกับจางยักไหล่ “ไม่ได้โกรธ แต่มีหลายครั้งที่ฉันถือมีดพร้าจะไปฟันหัวไป๋ลู่จริงๆ แต่รองผู้กำกับห้ามไว้ทัน” ไป๋ลู่เบิกตากว้าง “มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอคะ?” 

ผู้กำกับจางกระแอมแก้เขิน “แหม่... ก็ตอนนั้นฉันโกรธจนหน้ามืดนี่หว่า”

นักข่าวไม่ยอมจบ “ผู้กำกับจาง แต่เมื่อกี้ที่คุณช่วยไป๋ลู่เป็นพยานเท็จ เป็นเพราะไป๋ลู่ใช้เต้าไต่ คบหากับนายทุนเจ้าของเงิน แล้วนายทุนกดดันคุณมาใช่ไหมครับ?”

ผู้กำกับจางขำก๊ากจนตัวงอ กวักมือเรียกอวี่ฟู่ชิงที่ยืนกอดอกอยู่ด้านหลังสุด 

“มาๆ คำถามนี้ เชิญเจ้าของเงินทุนมาตอบด้วยตัวเองดีกว่า”

อวี่ฟู่ชิง “............”

ชายหนุ่มก้าวยาวๆ เดินช้าๆ ขึ้นมาบนเวทีด้วยมาดนักธุรกิจพันล้าน รับไมโครโฟนจากมือผู้กำกับจางมาถือไว้

“ปัจจุบันผมไม่ได้คบหากับไป๋ลู่ ผมกำลังตามจีบไป๋ลู่อยู่ แต่เธอยังไม่ได้รับรักผม ที่ผมตอบได้ ก็มีเท่านี้ ขอบคุณครับ”

พูดจบเขาก็ยัดไมค์คืนใส่มือผู้กำกับจางหน้าตาเฉย ผู้กำกับจางทำท่าเหมือนครูฝ่ายปกครองกำลังสอบสวนนักเรียน กวาดสายตามองไปรอบห้อง 

“มีใครอยากขึ้นมาแก้ต่างอีกไหม?”

พี่ฝ่ายจัดแสงยกมือขึ้นสุดแขน “เรื่องกินเนื้อแพนด้า... เอ่อ ไม่ใช่เนื้อแพนด้าครับ คือคุณอู๋ลี่ผิงแม่บุญธรรมของไป๋ลู่บอกว่าไป๋ลู่อยากกินหางกุ้งผัดหม่าล่า ผู้กำกับจางลงทุนลงมือทำให้เองกับมือ แต่พอทำเสร็จ คุณอู๋ลี่ผิงกลับบอกว่าไป๋ลู่ไม่อยากกินแล้ว สุดท้ายคุณอู๋ลี่ผิงกับเสิ่นซินลั่วก็เอาไปนั่งกินกันเองสองคนแม่ลูกครับ”

พี่ช่างแต่งหน้ารับไม้ต่อ คว้าไมค์ไปพูดบ้าง “ส่วนชุดสกินแคร์ La Mer ยกเซ็ตนั่น ฉันเป็นคนฝากเพื่อนหิ้วมาเองค่ะ ผู้กำกับจางเป็นคนควักกระเป๋าจ่าย นี่หลักฐานการโอนเงินและคลิปตอนแกะกล่องค่ะ เพราะโลเคชั่นถ่ายทำมันกันดาร ของก็แพงสุดๆ ขนส่งมาไกลฉันกลัวของเสียหาย ก็เลยอัดวิดีโอตอนเปิดพัสดุไว้กันเหนียว จะได้ไม่ต้องมาตีกันทีหลัง”

“เท่าที่ฉันรู้ สกินแคร์ที่เสี่ยวลู่ใช้ คือแบรนด์ในประเทศที่น้องเป็นพรีเซนเตอร์นะคะ ฉันไม่เคยเห็นเงาของ La Mer ในห้องพักเสี่ยวลู่เลยสักกระปุก” พี่ช่างแต่งหน้ายิ้มหวานเคลือบยาพิษ หันไปมองเสิ่นซินลั่วที่ตอนนี้หน้าซีดเผือดเป็นกระดาษ 

“น้องซินลั่ว พี่จำได้ว่าใน Wechat Moments ของน้อง เหมือนจะเคยโพสต์อวดรูป La Mer ยกเซ็ตเลยนี่นา”

เสิ่นซินลั่วตัวสั่นเทา เหงื่อแตกพลั่กไหลย้อยลงมาตามขมับ สภาพดูแทบไม่ได้ เหมือนคนเพิ่งถูกงมขึ้นมาจากบ่อโคลน “ฉ... ฉัน... นั่นแม่ฉันซื้อให้ต่างหาก!”

ความลนลานทำให้เสิ่นซินลั่วเผลอหลุดคำโกหกคำโตที่ตรวจสอบได้ง่ายที่สุดออกมา

“ตอแหล!”

นักข่าวใส่แว่นอีกคนตะโกนสวนขึ้นมา พร้อมชูมือถือหรา 

“ชาวเน็ตในไลฟ์ไปขุดโพสต์ใน Weibo ของคุณมาแล้ว รูปที่คุณโพสต์กับคลิปเปิดกล่องของพี่ช่างแต่งหน้ามันคือชุดเดียวกัน! เลข Serial Number ข้างกล่องตรงกันเป๊ะทุกตัว! นี่รูปเทียบช็อตต่อช็อตที่ชาวเน็ตทำมาแฉครับ! คุณแหกตาดูเอาเอง!”

รองผู้กำกับทำงานไวปานวอก ฉายภาพหลักฐานจากมือถือขึ้นจอโปรเจกเตอร์ยักษ์ทันที

“คือ... คือ... คือฉันจำผิด!” เสิ่นซินลั่วสติแตกกระเจิง ไม่เหลือคราบดาราสาวผู้ใสซื่อ สมองสั่งการรวนไปหมด 

“คือเสี่ยวลู่เขาไม่อยากได้ ก็เลยยกให้ฉัน!”

“ไป๋ลู่ เป็นอย่างนั้นหรือเปล่าครับ?” ไป๋ลู่ยกมือปิดแก้ม ไหล่บางสั่นไหวระริก

 โอ๊ย ขำจนจะขิตอยู่แล้ว พลังการต่อสู้ของทุกคนในทีมโหดเกินไป เธอแทบไม่ต้องออกสกิลอัลติเลยด้วยซ้ำ!

“ผมขอสารภาพครับ” นักข่าวที่ถูกเสิ่นซินลั่วว่าจ้างมา จู่ๆ ก็ยกมือขึ้นกลางวง 

“ตอนแรกผม... ผมหลงเชื่อแหล่งข่าวผิดๆ คิดว่าตัวเองทำสิ่งที่ถูกต้อง แต่ตอนนี้ตาสว่างแล้วครับ! ผมถูกหลอกใช้เป็นเครื่องมือใส่ร้ายคนบริสุทธิ์ชัดๆ!”

ไป๋ลู่: ? 

ทุกคน: ?? 

คอมเมนต์ในไลฟ์สด: ??? 

ทุกคนงงเป็นไก่ตาแตกกันหมด 

แหม เกือบหลับแต่กลับมาได้สินะคุณนักข่าว!