ณ ชายแดนของประเทศเวนราเนียที่ติดกับประเทศอาคาเดียมีหน่วยรบพิเศษของกองกำลังนานาชาตินำทีมโดย เรือเอกนายแพทย์ภัสกร นพวรรณที่ทุกคนในหน่วยและค่ายอาสาเรียกว่า ผู้กองหมอกรนำทีมออกลาดตระเวนเนื่องจากได้รับรายงานจากศูนย์บัญชาการใหญ่ ณ วูโรวาเมืองหลวงของประเทศเวนราเนียส่งข่าวมาบอกว่าจะมีการลักลอบซื้อขายอาวุธากันที่ชายแดนจึงให้หน่วยรบพิเศษซีอาโนที่นำโดยภัสกรออกตรวจตราอย่างเข้มงวด
ประเทศเวนราเนียกับประเทศอาคาเดียทั้งสองประเทศเคยถูกกลุ่มก่อการร้ายยึดครองมาก่อนกลุ่มบีลามาเป็กลุ่มที่ก่อเหตุไปทั่วโลก เมื่อ 5ปีก่อนกลุ่มบีลามาอาศัย่จังหวะที่ทั้งสองประเทศกำลังมีข้อพิพาทสู้รบกันเข้ามายึดครองทั้งสองประเทศไว้และสังหารผู้นำของทั้งสองประเทศจึงให้ประเทศเวนราเนียกับประเทศอาคาเดียตกอยู่สภาวะอันตรายเนื่องจากไร้ผู้นำ
จึงทำให้สหประชาชาติจัดตั้งองค์กร WN ที่รวบรวมเหล่านักรบสุดแกร่งของแต่ละประเทศมารวมกันแล้วเข้าตีเอาประเวนราเนียคืนมาได้ส่วนประเทศอาคาเดียนั้นเป็ศูนย์บัญชาการใหญ่ของกลุ่มบีลามาไม่สามารถยึดคืนมาได้เนื่องจากประชากรของประเทศตกอยู่ในการควบคุมของกลุ่มบีลามาหมดหากทางองค์กร WN ยื่นมือเข้าไปช่วยทางกลุ่มผู้ก่อการร้ายจะสังหารตัวประกันทันที
แน่นอนว่าทางองค์กร WN ก็ไม่้าให้เกิดความสูญเสียจำนวนมากเพิ่มขึ้นอีกจึงได้เพียงจัดตั้งกลุ่มทหารอาสาคอยดูแลเขตชายแดนเท่านั้น
"ทุกคนระวังตัวด้วย อาจมีการดักซุ่มจากฝ่ายตรงข้าม แก๊กตู๊ม" ภัสกร
ประโยคสุดท้ายของภัสกรที่พูดกับลูกน้องในหน่วยรบพิเศษซีอาโนก่อนร่างของเขาจะกระจายด้วยแรงะเิที่ฝ่ายศัตรูวางไว้เป็กับดักด้วยความมืดทำให้ภัสกรมองไม่เห็นหลุมะเิที่กลุ่มบีลามาวางไว้จึงได้เหยียบะเิเข้าไปเต็มๆ
เรือเอกนายแพทย์ภัสกร นพวรรณ อายุ 35 ปีได้เสียชีวิตในระหว่างปฏิบัติหน้าที่สละชีพเพื่อมวลมนุษยชาติเหลือไว้เพียงคุณงามความดีที่ฝากไว้ ณแผ่นดินประเทศเวนราเนีย
ทำไมมันเจ็บแบบนี้ผมตายไปแล้วนะ แต่ทำไมร่างกายถึงยังมีความรู้สึกอยู่แล้วจู่ ๆ ก็มีเสียงดังขึ้น จางไป๋หลินข้าขอฝากเ้าดูแลท่านพี่กับลูก ๆ ข้าด้วยนะเ้าช่วยนะทำหน้าที่แม่แทนข้าด้วย ข้าต้องไปแล้วฝากเ้าด้วยนะ
พอจางไป๋หลินคนเดิมฝากฝังคำขอเสร็จ ภาพความทรงจำในร่างเดิมก็ถ่ายทอดเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นให้ภัสกรได้เห็น จึงได้รู้ว่าตนเองนั้นมาเกิดใหม่ในร่างของจางไป๋หลินอายุ 21 ปี มีสามีชื่อถานหลัวฟางอายุ 24 ปีลูกชายคนที่หกคนสุดท้องของบ้านตระกูลถานมีอาชีพเป็นายช่างสร้างบ้านที่ทำร่วมกับครอบครัว มีอาชีพเสริมเป็ช่างไม้ทำงานไม้ส่งให้ร้านในตัวเมืองไป๋หลินกับหลัวฟางมีลูกด้วยกัน 4 คน ลูกชายแฝดคู่พี่วัย 5 ขวบและลูกชายแฝดคู่น้องวัย 4 ขวบเกอผู้นี้มีแต่เื่ราวฉาวโฉ่ไม่เว้นในแต่ละวันที่สำคัญเกอคนนี้ที่ภัสกรเข้ามาอยู่ในร่างนี้เป็คนที่ี้เีตัวเป็ขนติดการพนันชอบใช้แรงงานลูกชายทั้งสี่แต่ก็ไม่ถึงทุบตีลูกเหมือนบ้านอื่นเวลาเล่นพนันเสียหรือลูก ๆ ทำงานไม่ได้ดั่งใจก็มักจะให้อดอาหารเป็การลงโทษ
ถ้าถามว่าไม่รักลูกแล้วจะอยู่ทำไมไม่หย่าขาดออกไปเลยเหตุผลที่ไป๋หลินไม่ยอมหย่า เพราะเขายังไม่มีที่ไปที่ดีกว่านี้ ถ้าให้กลับไปบ้านเดิมก็เกรงใจพ่อแม่และยังอยากให้พ่อของเด็กพวกนี้หาเงินให้เขาใช้จึงทนอยู่ถึงแม้ว่าสามีจะไม่รักเขาเลยก็ตามเหตุผลที่ไป๋หลินผู้นี้ได้แต่งงานกับถานหลัวฟางเพราะไป๋หลินนั้นมีความรู้ด้านสมุนไพรแต่กลับเอามาใช้ในทางที่ผิดไป๋หลินได้วางยาปลุกกำหนัดกับคนที่แอบชอบก็คือลี่เว่ยชุนเพื่อนสนิทของถานหลัวฟางแต่แผนดันผิดพลาดคนดื่มยาปลุกกำหนัดกลับเป็ถานหลัวฟางแทนเขาจนได้เสียกับถานหลัวฟางเป็สามีภรรยากัน
ที่จริงแล้วหลัวฟางนั้นไม่ได้มีคนที่หมายปองหรือถูกตาต้องใจใครไว้หรอกแต่เขาก็ไม่ได้คิดที่จะแต่งงานเร็วขนาดนี้ เมื่อเหตุมันเกิดขึ้นหลัวฟางในฐานะลูกผู้ชายก็ต้องรับผิดชอบในสิ่งที่ทำลงไปถึงจะไม่รักแต่ก็ต้องรักษาเกียรติให้กับอีกฝ่ายหลังแต่งงานได้ไม่นานไป๋หลินก็ตั้งท้องและคลอดลูกชายแฝดออกมาให้หลัวฟางปีต่อมาเข้าก็ได้ตั้งท้องลูกแฝดอีกครั้งและเป็ลูกชายทั้งคู่ ทำให้พ่อแม่สามีและพ่อแม่ของไป๋หลินดีใจมากคลอดลูกเพียงสองครั้งได้หลานชายถึงสี่คน
ใคร ๆ ในหมู่บ้านต่างก็อิจฉาไป๋หลินแต่พอนึกถึงเื่ที่สามีไม่รักแถมยังพลาดจากคนที่แอบรักอีกก็ยังแอบสมน้ำหน้าไป๋หลินและสะใจที่ไม่สมหวังในความรักพอคลอดลูกไป๋หลินก็ไม่ได้ใส่ใจหรือดูแลลูก ๆ เหมือนแม่ทั่วไปเขากับเมินเฉยไม่สนใจคิดแค่เพียงว่าลูก ๆ เป็เครื่องมือใช้หาเงินเท่านั้นเขาเห็นว่า่ที่ท้องสามีมักจะให้เงินใช้ไม่ขาดมือหรือเป็เพราะท้องอยู่จึงไม่กล้าขัดใจคนท้อง เพราะจะส่งผลเสียต่อเด็กในครรภ์แต่พอคลอดลูกออกมาสามีกลับหันไปสนใจลูกมากกว่า พอแฝดคู่พี่ได้ 1 ขวบไป๋หลินก็คิดแผนเรียกร้องความสนใจเพื่อเอาเงินจากหลัวฟางเขาจึงใช้แผนเดิมวางยาสามีจนทำให้ท้องลูกชายแฝดคู่น้องอีกคู่แต่ทุกอย่างกลับไปเป็เหมือนเดิมสามีก็สนใจเพียงแค่ลูกพอคลอดลูกสามีก็เมินเฉยต่อเขาเหมือนเดิมเงินก็ให้ใช้น้อยลง
"ท่านพ่อ ท่านแม่จะฟื้นขึ้นมาไหมขอรับ" ลู่เซียน
"ถ้าท่านแม่ฟื้นขึ้นมาจะดุด่าพวกข้าอีกไหม" ลู่ตง
"ข้ากลัวท่านพ่อ แต่ข้าก็อยากให้ทันแม่ฟื้นขึ้นมานะ" ลู่ฉิน
"ท่านพ่อข้าอยากเข้าไปดูท่านแม่" ลู่ถิง
เสียงเด็กน้อยที่เอ่ยออกมาด้วยความเป็ห่วงแม่ ทำให้ภัสกรในร่างของไป๋หลินตื่นจากภวังค์ความคิดถึงแม่จะร้ายกาจดุด่าพวกเขาเพียงใดเด็กก็คือเด็กยังรักและห่วงใยมารดาของตัวเองเสมอคิดมาแล้วอยากจิกหัวตบกระบาลไอ้เกอผีไป๋หลินคนเก่าเสียจริง ๆ เห็นแก่เงินเหลือเกิน
"อืม ลองเขาไปดูสิเผื่อเข้าฟื้นแล้ว แต่อย่าไปกวนแม่พวกเ้ามากนะให้เขาได้พักผ่อน" หลัวฟาง
ในความทรงจำสามีของเขาเองก็แสนดีจริง ๆหาเงินมาได้เท่าไหร่ก็ให้เมียใช้ตลอดไม่ขาดมือแต่ถ้าพูดถึงเื่ความรักนั้นบอกตรง ๆ นึกสงสารไป๋หลินในเื่นี้อยู่นะอยากได้อีกคนเป็สามีแต่กลับได้เพื่อนเขามาแทน ถึงจะมีเงินมากมายให้ใช้จ่ายไม่ขาดมือแต่ไป๋หลินยัง้าความรักจากสามีอยู่ดีกับคนที่แอบรักก็ไม่เคยได้เช่นกัน
เพราะตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันมาถึงจะมีลูกด้วยกันสี่คนทั้งสองไม่เคยแสดงความรักต่อกันเลย แถมไป๋หลินยังชอบแอบไปดูเว่ยชุนที่บ้านลี่บ่อยๆ จนคนบ้านลี่รำคาญ เนื่องจากลี่เว่ยชุนก็ได้แต่งงานย้ายไปอยู่บ้านภรรยาแล้วแต่ไป๋หลินก็ยังมักจะไปคอยเฝ้าเว่ยชุนเกือบทุกวันเผื่อว่าเว่ยชุนกลับมาเยี่ยมพ่อแม่จนพ่อของเว่ยชุนจึงฝากหลัวฟางตักเตือนไป๋หลินหลายครั้งแต่พอเตือนทีไรก็ทะเลาะกันทุกที ไป๋หลินก็ไม่ยอมเลิกพฤติกรรมบ้า ๆ นั้นสักทีหากสามีเตือนอีกก็ขู่ว่าจะพาลูกหนีให้หลัวฟางตามหาไม่เจอ
ถึงบ้านเดิมของไป๋หลินจะรักและตามใจไป๋หลินมากแค่ไหนแต่ถ้าทำผิดพวกเขาก็ตักเตือน ไป๋หลินก็รับปากบอกว่าจะปรับปรุงตัวไม่ทำอีกแต่ไม่ก็ยอมทำสักทีเอาแต่ไปเฝ้าคนบ้านลี่เหมือนเดิม
ท่านแม่จางก็สงสารหลานชายทั้งสี่ที่มารดาไม่ใส่ใจแต่ก็ได้แค่คอยให้ลูกชายคนโตแอบเอาขนมเอาอาหารไปให้หลาน ๆในวันที่ไป๋หลินไม่อยู่บ้านเท่านั้น ทางแม่สามีอย่างท่านแม่ถานเองก็สงสารหลาน ๆจับใจแต่ก็ไม่สามารถเอาหลาน ๆ มาเลี้ยงเองได้เพราะสะใภ้เล็กอย่างไป๋หลินขู่เอาไว้ว่าจะพาหลานทั้งสี่หนีแน่ละก็เครื่องมือหาเงินชั้นดีมีหรือไป๋หลินจะยอมให้แม่สามีเอาไปเลี้ยง
เมื่อหลายวันก่อนหลัวฟางได้เข้าเมืองไปส่งสินค้างานไม้ที่ลูกค้าสั่งทำแต่พอขากลับเกิดพายุฝนตกหนักทำให้หลัวฟางตากฝนจนป่วยหนักติดเตียงจนไม่สามารถลุกออกไปทำงานหรือออกล่าสัตว์ก็ไม่ได้ ทำให้ที่บ้านขาดแคลนอาหารและเงินส่วนเงินก้อนสุดท้ายได้จากการขายงานไม้ให้ร้านในเมืองกะไว้ว่าจะเอาให้พี่ชายไปจ้างหมอจากเมืองหลวงมารักษาก็ถูกไป๋หลินขโมยไปซื้อของสดมาทำอาหารไปฝากบ้านลี่และเอาไปเล่นการพนันจนหมดจึงทำไม่มีเงินรักษาทำได้แค่อาศัยยาสมุนไพรพื้นบ้านจากท่านแม่ต้มกินบรรเทาอาการไปก่อน
ที่จริงทางบ้านเดินของภรรยารู้เื่ก็ออกปากช่วยแต่ด้วยความเกรงใจจึงได้ปฏิเสธไปแต่ท่านแม่ยายก็รู้สึกไม่สบายใจอยู่ดีจึงทำได้เพียงคอยหาอาหารหาสมุนไพรมาช่วยลูกเขยเท่านั้น
เหตุผลที่ไป๋หลินคนเก่าตายก็มาจากที่เขาเข้าเมืองไปบ่อนการพนันก่อนเข้าเมืองเขาได้ข่าวว่าเว่ยชุนกลับมาเยี่ยมบ้านไป๋หลินจึงรีบทำน้ำแกงไปฝากและเพื่อหวังจะได้พูดคุยกับเว่ยชุนแต่พอเจอเว่ยชุนจูงมือภรรยาเข้าบ้านไป๋หลินถึงกับร้องไห้เสียใจจึงไปบ่อนการพนันเพื่อคล้ายความเศร้าแต่เล่นแล้วเสียเงินไปมากจึงโมโหระหว่างทางเดินกลับบ้านดันหน้ามืดเดินสะดุดล้มหัวฟาดเข้ากับก้อนหินสลบไปหลายชั่วยามก่อนที่จะมีคนมาพบนำตัวกลับที่บ้านก็สายไปแล้วไป๋หลินได้จากโลกนี้ไปแล้ว
พอทางฝั่งบ้านเดิมทราบข่าวก็รีบพาหมอรักษาให้ยาตามอาการแล้วก็กลับไปแต่มันก็ไม่ทันการณ์เสียแล้วเพราะจางไป๋หลินได้จากโลกนี้ไปแล้วมีเพียงภัสกรมาอยู่ในร่างนี้แทน
"ท ท่านแม่ฟื้นแล้ว ย ยังเจ็บอยู่ไหมขอรับ" ลู่เซียน
ลู่เซียนพี่คนโตของแฝดคู่พี่เอ่ยถามผู้เป็มารดาด้วยควากล้า ๆ กลัว ๆเพราะกลัวว่าไปจะทำให้ท่านแม่อารมณ์เสีย แล้วลุกขึ้นมาดุด่าตนกับน้องอีกสามคน
"ม แม่ขอน้ำหน่อยได้ไหม" ไป๋หลิน
เด็กน้อยทั้งสี่ถึงกับใเมื่อไป๋หลินแทนตัวเองว่าแม่เพราะปกติไป๋หลินจะแทนตัวเองว่าข้ากับลูกตลอดที่สำคัญพี่ใหญ่ถามท่านแม่อีกครั้งก็ไม่โดนดุด่าแถมยังพูดดีด้วยอีกทำให้เด็ก ๆตื่นเต้นมากจึงอยากลองคุยกับท่านแม่อีก
"ด เดี๋ยวข้าไปเอามาให้เอง" ลู่ตง
ลู่ตงแฝดพี่คนรองอาสาไปเอาน้ำมาให้แม่แต่มาถึงเขากลับทำน้ำหกเพราะสั่นกลัวจึงให้ถ้วยน้ำในมือหล่นหกใส่ที่นอนของแม่ลู่ตงเอ่ยขอโทษด้วยความตื่นกลัวพร้อมหลับตาเตรียมรับฝ่ามือเพราะคิดว่าแม่ต้องตีเขาแน่แต่เปล่าเลยมือท่านแม่ยกขึ้นมาลูบหัวเขาแล้วเอ่ยปลอบว่าไม่เป็ไรเขาจึงรีบเอาน้ำมาให้ท่านแม่ใหม่
"ท่านแม่หายดีแล้วเหรอขอรับ" ลู่ฉิน
ลู่ฉินลูกชายคนที่สามแฝดพี่ของลู่ถิงที่เห็นเหตุการณ์ต่อหน้าตอนแรกก็ตื่นกลัวว่าพี่รองจะถูกท่านแม่ตี แต่พอเห็นว่าพี่รองไม่โดนตีแถมท่านแม่ยังลูบหัวอีกด้วยเขาจึงกล้าที่จะถามและเข้าหา
"ดีขึ้นแล้วละ แล้วนี่ยามไหนกันแล้ว กินข้าวกันหรือยังเด็ก ๆ" ไป๋หลิน
"กินแล้วขอรับ ท่านย่าเอามาให้" ลู่ถิง
ลู่ถิงน้องเล็กสุดของบ้านเอ่ยตอบท่านแม่ด้วยท่าทางน่ารัก จนไป๋หลินอดใจไม่ไหวเอื้อมไปลูบหัวเบาๆ ตอนแรกลู่ถิงก็ในึกว่าแม่จะตีจึงหลับตาลงแต่พอรู้ว่าแม่ไม่ได้ตีจึงขยับเข้าไปใกล้ ๆ ให้ท่านแม่ลูบหัว
"เด็ก ๆ แม่คิดถึงจัง มาให้แม่กอดหน่อยได้ไหม" ไป๋หลิน
เมื่อได้ยินคำว่าคิดถึงออกจากปากแม่เด็กก็ไม่รอช้ารีบเข้าไปหาให้แม่กอดพร้อมร้องไห้น้ำตาไหลนี่เป็ครั้งแรกที่ท่านแม่บอกคิดถึงพวกเขาและกอดพวกเขาสี่พี่น้องปกติท่านแม่ไม่เคยพูดดีด้วย ไม่เคยบอกคิดถึง ไม่เคยกอดพวกเขาเลยสี่พี่น้องเคยขอกอดท่านแม่นะแต่กลับโดนดุต่อว่าทำตัวน่าอึดอัดขอบคุณ์ที่รับฟังคำอธิษฐานของพวกเขาสี่พี่น้องที่เคยขอไว้อยากให้ท่านแม่ใจดีแล้วหันมารักพวกเขาบ้างเท่านั้น
"ไม่ร้องนะเด็กดี แม่ขอโทษนะต่อไปแม่จะไม่ด่าไม่ดุด่าพวกเ้าอีกแล้ว ให้อภัยแม่ด้วยนะต่อไปเรามาเริ่มต้นกันใหม่นะ" ไป๋หลิน
แม่ลูกทั้งห้าก็กอดกันร้องไห้จนผู้เป็พ่อถึงกับน้ำตาซึม ถึงเขาจะไม่ได้รักไป๋หลินแต่ก็ไม่ได้เกลียดจนถึงขั้นอยู่ร่วมกันไม่ได้พอได้ยินที่ไป๋หลินพูดกับลูกเขาเองก็ใและดีใจกับลูก ๆแต่อย่างไรก็ต้องคอยดูต่อไปว่าไป๋หลินจะทำตัวเป็แม่ที่ดีได้กี่วัน
ไป่หลินคนใหม่เองก็ได้แต่ก่นด่าร่างเดิมในใจ มีลูกชายน่ารัก ๆ ถึงสี่คนทำไมไม่ใส่ใจบ้างนะมันน่าตามไปตบกระบาลถึงโลกิญญาจริง ๆ
ระหว่างที่ทานข้าวอยู่เขานึกได้ว่าไป๋หลินคนเดิมมีความรู้เื่สมุนไพรพื้นฐานอยู่บ้างก็น่าจะพอให้ขึ้นเขาไปหาสมุนไพรมาขายหาเงินเข้าบ้านได้อยู่แล้วส่วนอาการของสามีทานข้าวเสร็จค่อยเข้าไปตรวจดูสักหน่อยถ้ารักษาได้เข้าจะรักษาให้เอง
ยังไงก่อนจะตายมาอยู่โลกนี้เขาคือ เรือเอกนายแพทย์ภัสกร นพวรรณ อายุ35 ปี เป็แพทย์มือหนึ่งของกรมทหารเรือเลยทีเดียวอีกทั้งยังได้มีโอกาสได้ทุนศึกษาต่อด้านแพทย์แผนจีนอีกด้วยถึงแม้จบมาจะไม่ค่อยได้ใช้รักษาใครเท่าไหร่ แต่เขาก็ยังศึกษาหาความรู้เพิ่มเติมให้ตัวเองเสมอและเคยมีประสบการณ์ฝังเข็มให้ลูกน้องในหน่วยอยู่บ้างเวลาปวดเมื่อยตามร่างกายพี่น้องในหน่วยมักมาให้เขาช่วยฝังเข็มคลายกล้ามเนื้ออยู่บ่อยๆ ส่วนเื่รักษาอาการป่วยของสามีแค่นี้สบายมาก
เมื่อทานข้าวเสร็จเขาก็เข้าไปดูอาการสามีทันที เขาจับชีพจรต่าง ๆและสอบถามอาการดูก็พบว่าสามีป่วยเป็ไข้หวัดใหญ่จึงทำให้ร่างกายปวดไปทั้งตัวจนไม่สามารถลุกไปทำงานได้เขาจึงจะขึ้นเขาไปหาสมุนไพรมารักษาและจะนำบางส่วนไปขายหาเงินเข้าบ้านเงินบางส่วนก็จะนำไปหาซื้อเข็มมาใช้ในการรักษาอาการป่วยให้สามีร้านยาในเมืองจะมีขายไหมนะถ้ารักษาสามีหายแล้วจะสงสัยหรือเปล่าว่าเขาไม่ใช่ไป๋หลินคนเดิมคิดมาแล้วก็กลุ้มใจว่าจะหาข้ออ้างยังไงดีตัวเขาเองก็ตัดสินใจแล้วว่าจะใช้ชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ก็คงต้องปรับตัวให้เข้ากับโลกนี้ให้ได้ ไม่ต้องห่วงนะจางไป๋หลินฉันจะทำหน้าที่ภรรยาและมารดาที่ดีแทนนายเองนายจะได้หมดห่วงไปสู่ภพภูมิที่ดีนะ
"เด็ก ๆ แม่ว่าจะขึ้นเขาสักหน่อย พวกลูกก็อยู่กับพ่อไปก่อนนะแม่ไปไม่นานก็กลับมา เดี๋ยวแม่หาผลไม้ป่ามาฝากถ้าโชคดีได้สัตว์ป่าวันนี้แม่จะทำอาหารจานเนื้อให้กินดีไหม" ไป๋หลิน
"ขอรับ/ขอรับ/ขอรับ/ขอรับ"
หลัวฟางได้ยินแบบนั้นก็ถึงกลับขมวดคิ้วด้วยความสงสัยที่จริงก็สงสัยั้แ่ไป๋หลินฟื้นขึ้นมาก็เปลี่ยนไปราวกับไม่ใช่ไป๋หลินคนเดิมหรือเพราะหัวฟาดก้อนหินจนสมองกลับไม่ก็มีแผนอะไรบางอย่างหรือหลอกให้ตายใจแล้วกลับไปตามตื๊อเว่ยชุนอีก
"เ้าดีขึ้นแล้วรึถึงจะขึ้นเขาอีกอย่างเ้าไม่ไปเฝ้าเว่ยชุนแล้วรึ" หลัวฟาง
"เอาเป็ว่าข้ารู้แล้วกันเดี๋ยวขึ้นเขาเสร็จกลับมาข้ามีเื่จะเล่าพูดคุยกับเ้าและลูกด้วยข้าไปก่อนนะฝากดูลูก ๆ ด้วย อ้อ อีกอย่างข้าไม่ไปตามเฝ้าคนที่มีลูกมีเมียหรอกเสียเวลาทำมาหากิน"ไป๋หลิน
"หึ ทำมาเป็พูดดีเ้าจะทำได้กี่วันไม่ใช่คืนนี้พอข้าหลับก็แอบออกจากบ้านไปเฝ้าบ้านลี่อีกละส่วนเ้าไม่ฝากก็ดูแลเองอยู่แล้วประจำ" หลัวฟาง
เชอะไอ้ผัวคนนี้วาจาร้ายกาจน่าตบกระบาลเสียจริงแต่ช่างเถอะข้าี้เีเถียงด้วยแล้วเตรียมของขึ้นเขาดีกว่า
โลกที่อยู่ตอนนี้อากาศไม่ค่อยร้อนเหมือนโลกเดิมเลยขนาดเดินขึ้นเขามาหลายกิโลยังไม่รู้สึกร้อนเลยบรรยากาศดีอากาศเย็นสบายธรรมชาติก็ร่มรื่นเหมือนได้ชาร์จแบตให้ร่างกายเลยถึงว่าตอนที่อยู่โลกก่อนสงสัยทำไมคนในเมืองจึงชอบไปเที่ยวต่างจังหวัดที่มีธรรมชาติต้นไม้ป่าเขาเพราะได้เติมความสดชื่นให้กับร่างกายแบบนี้นี่เอง
ตอนเริ่มเดินเข้ามาในป่าชั้นนอกไป๋หลินก็ได้สมุนไพรไปหลายอย่างเลยยังมีพืชที่กินได้อย่างพวกหัวมันหัวเผือก ได้ผลไม้ป่าพวกเฉาเหมยป่า โปหลัวโชคดีที่เจอต้นผิงกั่วด้วย ไป๋หลินจึงเก็บผลไม้ป่าที่เจอใส่ตะกร้าใบใหญ่ที่สะพายอยู่ด้านหลัง
เหมือน์จะเข้าข้างไป๋หลิน ให้ได้เจอกับโสมป่าห้ารากรากใหญ่สามรากอายุราวพันปี รากเล็กอีกสองราก อายุราว 400 ปีจากความจำร่างเดิมถ้าเอาไปขายจะได้อยู่ที่ราว 300 ถึง 1000 ตำลึงทองเลยทีเดียว แต่เขาคิดไว้ว่าจะไม่เอาไปขายหมดหรอกเก็บไว้ทำยาบำรุงให้สามีด้วยดีกว่า
พอได้โชคก้อนใหญ่แล้วไป๋หลินก็สำรวจป่าไปเรื่อย ๆจนสามารถล่าไก่ป่าได้ตัวหนึ่งด้วยพร้อมกระต่ายอีกสองตัวที่จริงบ้านเขาก็ไม่ขาดแคลนอาหารอะไรหรอกนะเพราะถึงจะสามีป่วยแต่แม่สามีและแม่จางก็เอาของสดที่ซื้อหรือคนในบ้านล่ามาได้แบ่งมาให้บ้านเขาบ่อยครั้ง กลัวหลาน ๆ จะหิว เผื่อไป๋หลินได้ทำอาหารให้ลูก ๆ ทานบางครั้งก็ทำกับข้าวใส่ปิ่นโตมาให้ แต่ก็โดนเกอตัวร้ายอย่างไป๋หลินแย่งกินเกือบหมดส่วนของสดพวกเนื้อสัตว์ก็จะแอบเอาไปขายแลกเงินเพื่อไปเล่นพนัน ไม่ก็แอบเอามาทำอาหารไปฝากบ้านลี่แต่ไม่ทำให้ลูกกับสามีกินพักหลัง ๆ มาบ้านเดิมและบ้านใหญ่จึงไม่ค่อยเอาของสดมาแบ่งให้แต่ทำเป็กับข้าวใส่ปิ่นโตมาให้แทน
ภัสกรในร่างของไป๋หลินได้แต่คิดว่าลี่เว่ยชุนนั้นมีอะไรดีทำไมไป๋หลินคนเดินถึงหลงได้จนโงหัวไม่ขึ้นแบบนี้ ผู้ชายเขาแต่งงานมีเมียไปแล้วส่วนตัวเองก็มีลูกมีผัวแล้วยังจะตามตื๊ออีกเอาสมองส่วนไหนคิดเนี่ยว่าเว่ยชุนจะหันมาสนใจสู้ทำตัวดี ๆ ดูแลลูกที่น่ารักทั้งสี่ดีกว่าและคอยเอาใจสามีเผื่อวันหนึ่งเขาจะหันมารักยังมีความหวังกว่าอีก
"คิดมาแล้วอยากหยุมหัวไป๋หลินจริง ๆ หลงผู้ชายจนไม่สนใจลูกสี่แฝดออกจะน่ารักขนาดนี้ คอยดูนะข้าเนี่ยแหละจะเลี้ยงลูกให้ดีขุนให้ทั้งสี่จนแก้มป่อง ส่วนหลัวฟางข้าก็จะรักษาให้หายเผื่อสามีปากร้ายบ้านั้นจะหันมารักข้าบ้าง" ไป๋หลิน
เมื่อหาสมุนไพรที่อยากได้ครบไป๋หลินจึงเดินลงเขาเพื่อกลับบ้านระหว่างเขาก็แวะพักที่ลำธารตีนเขาเพื่อล้างหน้าสักหน่อยแต่พอชะโงกลงไปในแม่น้ำเขาก็ต้องตะลึงกับใบหน้าของตัวเองในน้ำเพราะไป๋หลินมีใบหน้าที่สวยปนน่ารักแต่มีความเ้าเล่ห์แบบนางร้ายสวย ๆ ในละครถ้าเปรียบก็เหมือนกับปีศาจจิ้งจอกที่แปลงกายมาหลอกล่อชายหนุ่มมนุษย์เหมือนในภาพยนตร์จีนหลายๆ เื่นั่นแหละไม่น่าละทำไมพี่ชายทั้งสามบ้านจางกับท่านพ่อจางถึงหวงและตามใจทุกอย่าง
พอพักจนพอใจไป๋หลินก็แบกตะกร้าผลไม้กับตะกร้าสมุนไพรกลับบ้านในหัวก็คิดหาขนมที่พอจะทำได้ให้ลูก ๆ ทานดีกว่าจากความทรงจำไป๋หลินไม่เคยทำขนมหรือแม้แต่อาหารก็ยังไม่เคยทำให้ลูกทานเลยขนาดงานบ้านง่าย ๆ ยังไม่ทำเลย ได้แต่บังคับลูกทั้งสี่ทำแทนส่วนอาหารเขาก็ทำกินเองคนเดียวไม่เผื่อลูกแต่กลับทำไปให้บ้านลี่แทนยิ่งตอนที่เว่ยชุนยังไม่แต่งงานทำไปฝากเกือบทุกวันเพราะคิดว่ายังไงสามีก็กลับมาหาให้ลูกกินอยู่ดี เขาจึงไม่สนใจว่าระหว่างรอพ่อกลับมาสี่พี่น้องจะหิวแค่ไหนสมกับเป็จางไป๋หลินเกอร้ายกาจจอมี้เีและบ้าผู้ชายแห่งหมู่บ้านถงหยางจริง ๆ
5K
![[อ่านฟรี]มาเฟียสุดร้ายกาจ - love of grey](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1714415345_75923872.webp)
