DAVERSORD : ผมไม่ได้อยากเกิดใหม่เป็นปิศาจ [ RATE R ]

ตอนที่ 14 : ปะทะกับฝูงแกะปิศาจ! #2

บนทุ่งหญ้าขนาดใหญ่ ความอลหม่านกำลังเกิดขึ้นรอบทิศ เอลฟาเริ่มล้าจากการร่ายเวทไฟโจมตีฝูงเเกะปิศาจ เลเซียที่คอยระวังรอบเนินหินอันเป็นที่ปักหลักของพวกเธอก็หอบแฮ่กจนหน้าอกพองโตถี่รัวตามจังหวะหายใจของเธอ
“นาเทียร์ระวัง!”เอลฟาที่อยู่บนที่สูงตะโกนเตือน เมื่อเห็นเเกะปิศาจตัวหนึ่งวิ่งพุ่งเข้าใส่จากมุมอับขณะนาเทียร์รับมือกับเเกะตรงหน้าเธออยู่
เเคว่กก––!! เขาเเหลมของมันพุ่งเฉี่ยวเข้าสีข้างของนาเทียร์ ชุดผจญภัยสีน้ำตาลขาดเป็นรอยยาวเผยเนื้อหนังของเธอที่มีรอยเลือดผุดขึ้นมาตามรอยยาวนั้น นาเทียร์กัดฟันกรอด ถ้าเอลฟาไม่ตะโกนบอกเธอคงโดนเข้าเต็มๆ
“ถอยกลับมาสิยัยบื้อเอ้ย!”เลเซียตะโกน ก่อนวิ่งไปหานาเทียร์
นักดาบสาวทั้งสองเเกว่งดาบยาวในมือสู้กับเเกะปิศาจที่วิ่งปราดเข้าหา ทั้งสองหันเเผ่นหลังชนกันเพื่อป้องกันการโจมตีทีเผลอ ฝูงเเกะบางส่วนเริ่มเเตกฮือหนีออกไปบ้างเเล้ว เเต่ถึงอย่างนั้นพวกเธอเองก็จัดการจนมีเเสงเเห่งจิตวิญญาณกว่ายี่สิบอันสว่างเรืองไปทั่วทุ่งหญ้ากว้างเเห่งนี้
“ถึงจะไม่โหดเเต่เยอะแบบนี้ก็ใช่ว่าจะไหวนะ!”เลเซียบ่นเมื่อเริ่มเหนื่อยจนเเทบจะยกดาบรับการพุ่งเข้าชนของพวกมันไม่ไหว
ฉึกก––!!
จังหวะที่เลเซียกำลังเพลี้ยงพล้ำ อยู่ๆ ลูกธนูก็พุ่งฝ่าระยะทางหลายร้อยเมตรปักเข้ากลางหัวของแกะปิศาจ และช่วยเธอได้ทันหวุดหวิด
“ไปรวมกันที่เนินหิน ขึ้นไปอยู่ด้านบนกับเอลฟา!”ผมตะโกนบอกพวกเธอ หลังคอยมองเป็นพักๆ พวกเธอทำได้เท่านี้ก็ถือว่าโหดเเล้ว
ผมกระโจนตีลังกากลับหลัง ขณะลอยตัวอยู่กลางอากาศก็ง้างคันธนูเเละปล่อยลูกธนูเวทเข้าใส่หมียักษ์ที่ตอนนี้มันอ่อนเเรงลงมาก
ผมสลับใช้ดาบเเละธนูอย่างคล่องเเคล่ว รู้สึกสนุกกับการโยนคันธนูให้หายไปในอากาศเเละคว้าดาบที่โผล่ออกมาเเทน รู้สึกว่าตัวเองโคตรเท่อย่างบอกไม่ถูก
“พวกฉันไม่ไหวกันเเล้ว คงต้องขอปิดฉากล่ะนะ!”ผมบอกหมียักษ์ที่คำรามลั่น ขนหนาสีน้ำตาลของมันชุ่มไปด้วยเลือด
ก่อนหน้านี้ผมคลุกวงในเเละฟันฉับไปมาสร้างรอยแผลจำนวนมากบนร่างใหญ่ที่เป็นเป้าอย่างดีของมัน ที่ต้องระวังคือท่าตะปบเเละกระทืบเท้าของที่มีพลังสูงมาก ที่เหลือผมว่าก็ไม่เท่าไร
“ย้าก!!”ผมวิ่งเข้าไปสุดฝีเท้า เมื่อถึงระยะโจมตีของมันก็ย่อตัวลงหลบกรงเล็บที่วาดตะปบ เเละหมุนตัวเปลี่ยนทิศพร้อมกับฟันเข้าที่เท้าหนาของมัน ก่อนกระโจนออกมาสร้างระยะห่างเเละเรียกคันธนูออกมายิงศรเวทปักเข้าที่เท้าซ้ำอีกรอบ
หมียักษ์คำรามโฮกใหญ่ เหมือนเป็นเสียงครวญทรมานมากกว่าขู่ขวัญ ร่างยักษ์ล้มตึงลงกลับมาอยู่ในท่าสี่ขา
จังหวะนี้แหละ! ผมทะยานเข้าไปในท่าเเทงดาบ คมดาบแหลมเเทงเข้าดังสึบ!ตรงช่วงคอ ผมชักออกเเละเเทงซ้ำ พอมันคิดจะตะปบขา ผมก็รีบฉากออกพร้อมกับฟันปาดที่ขา ก่อนพุ่งเข้าเเทงอีกครั้งเเละอีกครั้งจนในที่สุดร่างยักษ์ก็นอนเเน่นิ่งก่อนระเบิดสลายเหลือเพียงเเสงเเห่งจิตวิญญาณ
“ครั้งหน้าคงต้องซื้อผลึกมาเก็บเเสงสักหน่อยมั้งเนี่ย น่าจะได้เงินเยอะน่าดู”พอหันกลับมามองผมก็เห็นเเสงเเห่งจิตวิญญาณกองเกลื่อนอยู่เต็มไปหมด
ผมจัดการยื่นมือออกไปดูดเเสงบริเวณๆ ของมอนสเตอร์ที่ผมจัดการไป รู้สึกได้ถึงพลังงานที่ไหลเข้ามาในร่าง ก่อนเห็นว่าสามสาวไม่มีใครดูดแสงแห่งจิตวิญญาณเก็บไว้เลย
“นี่! ทำไมไม่ดูดวิญญาณกัน! ดูดเก็บไว้สิ!”ผมตะโกนบอกเนื่องจากอยู่ไกลออกมา ขณะกำลังเดินกลับไปรวมกลุ่มกับพวกเธอ
“ทาสไม่มีสิทธิเก็บของของเจ้านายหรอกนะบาร็อค นอกจากเจ้านายจะอนุญาต”นาเทียร์กล่าว ถึงอย่างนั้นพวกเธอก็กำลังยื่นมือออกไปดูดเเสงเเห่งจิตวิญญาณเข้าตัว คงเพราะเมื่อกี้ถือเป็นคำสั่งของผมแล้ว เลเซียกับเอลฟาเองก็ทำตาม
“พวกเราไม่มีมิติเก็บของแบบนายหรอกนะ ที่เหลือไงซะก็เป็นของนาย”เอลฟาว่า เมื่อเห็นผมยืนมองพวกเธอที่ดูดได้ไม่เท่าไรก็พากันหยุด
“เอาไปให้หมดเลย นายจะได้เก่งๆ!”เลเซียบอก ก่อนทิ้งตัวลงนั่งพักเหนื่อยเมื่อฝูงแกะวิ่งหนีไปกันหมดเเล้ว
ผมยกมือขึ้นเหนือหัว นึกถึงแสงเเห่งจิตวิญญาณที่อยู่รอบๆ ก่อนวินาทีต่อมาพวกมันจะวิ่งเป็นริ้วเเสงหลายสิบสายดูสวยงามพุ่งเข้ามาในมือที่ผมยกขึ้น
ผมอดอ้าปากค้างด้วยความตื่นตาตื่นใจไม่ได้ สามสาวเองยังร้องว้าวขึ้นมา ช่างเป็นภาพที่สวยงามจริงๆ
“กลับกันเถอะ พวกเธอคงเหนื่อยเเย่เเล้ว”ผมว่า มองสภาพเเต่ละคนที่โรยเเรงเต็มที
“ภารกิจสำเร็จ!”เลเซียร้องดีใจพร้อมกับเด้งตัวลุกขึ้นยืน
“ใครบอก เเค่ครึ่งเดียวของภารกิจเอง พรุ่งนี้เราก็ต้องมากันอีก”ผมตอบขณะเดินนำหน้าพวกเธอกลับไปจุดตั้งค่ายพักเเรม แสงแดดเริ่มอ่อนลงเมื่อคล้อยบ่าย อีกไม่กี่ชั่วโมงพระอาทิตย์ก็จะตกดินแล้ว
“มะ ไม่จริงน่า––!! ฉันอยากกลับบ้านแล้ว ฮือ––”เลเซียถึงกับหน้าเจื่อนลงทันทีเมื่อได้ยิน ก่อนเดินคอตกโดยมีเอลฟาคอยปลอบอยู่ข้างๆ ไปตลอดทาง
“เดี๋ยวเย็นนี้ฉันจะทำเนื้อแกะปิศาจให้พวกเธอกินเอง” นาเทียร์ว่า ก่อนจะเห็นเธอชูถุงหนังที่ด้านในคงมีเนื้อแกะอยู่ ไปแล่เนื้อตอนไหนกันนะแม่คนนี้ แต่เอาเถอะ เธอถือเป็นแม่ครัวเอกของผมเลยล่ะ
“เย้!”เลเซียร้องดีใจ ดูท่าเรื่องกินจะสำคัญสุดสำหรับเธอสินะ

(จบตอน)

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 14 : ปะทะกับฝูงแกะปิศาจ! #2

นิยายแนะนำ

DAVERSORD : ผมไม่ได้อยากเกิดใหม่เป็นปิศาจ [ RATE R ]

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 14 : ปะทะกับฝูงแกะปิศาจ! #2

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้