รถม้าวิ่งเพียงสองเค่อก็ถึงตลาดใหญ่ของเมืองใหญ่
"ฮูหยินถึงแล้วขอรับ"
พ่อบ้านบอกเซี่ยเสี่ยวหลาน
พอลงจากรถม้าเรียบร้อย พ่อบ้านก็พาเซี่ยเสี่ยวหลานเดินดูตลาดและร้านค้าที่เซี่ยเสี่ยวหลาน้า
"พ่อบ้านมีตึกที่ว่างอยู่สักสองสามคูหาหรือไม่เ้าคะ ถ้ามีข้าขอไปดูก่อน ถ้าไม่ถูกใจเราค่อยไปที่หลวงประกาศขายก็ได้เ้าคะ"
เซี่ยเสี่ยวหลานถามพ่อบ้านเธอไม่อยากเดินแบบไม่มีจุดหมาย
"มีขอรับ เดี๋ยวข้าจะพาฮูหยินไปดูก่อนขอรับ"
จากนั้นพ่อบ้านก็ตรงไปตึกของแม่ทัพโจวหลี่เฉิงทันที
เดินแค่หนึ่งเคอ ก็ถึงร้านค้าสี่คูหาตรงกลางชุมชนพึ่งจะสร้างใหม่ใกล้จะเสร็จ
"รอแค่เก็บงานอีกไม่มากก็จะเสร็จแล้วขอรับฮูหยินตรงนี้เมื่อก่อนเป็ที่ดินเปล่าขอรับ ท่านแม่ทัพได้มาจากมรดกของนายท่าน เห็นว่าอยู่ใกล้ตลาดและแหล่งค้าขายจึงบอกให้ข้ามาสร้างตึกไว้สำหรับเช่านะขอรับฮูหยิน"
คนโบราณนี้เก่งยิ่งนัก
เซี่ยเสี่ยวหลานคิดในใจ
"สร้างตึกได้ด้วยสามชั้นด้วย นี้มันช่างน่าทึ่งจริงๆถึงจะเป็แบบโบราณก็เถอะ ถือว่าเจ๋งสุดๆไปเลย"
เซี่ยเสี่ยวหลานคิดในใจเงียบๆอย่างชื่นชมฝีมือคนรุ่นหลังมิหน้าละเขาถึงสร้างพระราชวังได้ใหญ่โตยิ่งนัก
"พ่อบ้านจี้ ข้าสนใจทั้งสี่คูหานี้เลย"
"ท่านแม่ทัพจะคิดค่าเช่าปีละเท่าไหร่เ้าคะ"
เซี่ยเสี่ยวหลานถาม
"หรือจะขาย ข้าก็จะซื้อทั้งสี่คูหาเลยเ้าคะ
"เอ่อ ท่านแม่ทัพสั่งเอาไว้ว่าถ้าฮูหยินถูกใจก็ให้ยกเป็ของฮูหยินและโอนให้เป็ชื่อของฮูหยินเลยขอรับ"
พ่อบ้านจี้ตอบทันที
"หา!!!ท่านว่าเขาจะยกให้ข้าหรือเ้าคะ"
เซี่ยเสี่ยวหลานร้องถามเสียงดังอย่างใ
"ขอรับ ถ้าฮูหยินชอบข้าจะเอาโฉนดเข้าไปให้อีกสามวันขอรับและถ้าฮูหยินพร้อมที่จะเปิดขายวันไหน หรือ้าคนงานกี่คน ได้โปรดบอกข้าจะได้หาคนมาให้ฮูหยินจนครบขอรับ"
พ่อบ้านจี้ตอบ
"นี้ก็ใกล้จะเสร็จแล้วขอรับอูหยิน จะแต่งร้านขายอะไรหรือขอรับ จะได้บอกช่างทำให้เสร็จทีเดียวเลยขอรับ"
"ได้สิงั้นข้าไม่เกรงใจท่านแล้วนะพ่อบ้านจี้ วันที่ท่านเข้าไปที่จวนข้าจะวาดแบบร้านให้ท่านอีกที ฝากด้วยนะเ้าคะ พ่อบ้านจี้"
เซี่ยเสี่ยวหลานตอบ
"ได้ขอรับฮูหยิน"
"ตอนนี้ข้าอยากไปเที่ยวในตลาด ถ้าท่านรีบก็กลับไปก่อนได้ ข้าขอไปซื้อของนิดหน่อยไหนๆก็ได้ออกมาทั้งที พี่ฟางพี่มู่ไปวันนี้ข้าจะเลี้ยงพวกท่านเอง"
"เ้าค่ะคุณหนู" สองสาวใช้ตอบพร้อมกัน
"ไม่รีบขอรับข้าจะเดินตลาดพร้อมฮูหยินขอรับ"
พ่อบ้านจี้ตอบ จากนั้นทุกคนก็เดินตามหลังเซี่ยเสี่ยวหลานไป นางเข้าร้านนี้ออกร้านนั้นคนที่ถือของตามหลังขนกลับไปที่รถม้าหลายรอบแล้ว
ส่วนของกินก็เต็มมือไปหมด อยากกินของแปลกๆ พอเห็นอะไรแปลกน่ากิน ก็ซื้อหมด
ได้ตึกอีกสี่คูหาถือว่าค่าตอบแทนเมื่อคืนก็แล้วกัน กว่าจะปล่อยเรานอนก็จนถึงยามเหมาแม่ทัพนี้ก็หื่นใช่ย่อย ตักตวงความสุขจากร่างสาวงามจนหลับคาอกเลยทีเดียวคิดมาก็อายเหมือนกันนะเรา อยากลองอดีตสามีตอนไม่เมาก็ยังแซ่บถึงใจถือว่าวินๆทั้งสองฝ่าย ไม่ต้องคิดอะไรมากสำหรับสาวรุ่นใหม่ที่ข้ามภพมาอย่างเธอ ผู้ชายไม่ใช่แผ่นฟ้าสำหรับเธออยู่แล้วมีสองมือ สองขาทำมาหากินเองได้
หลังจากเดินจนเหนื่อย จึงพาทุกคนมาแวะโรงเตี้ยมเซี่ยเสี่ยวหลานเลี้ยงอาหารและขนมกับทุกคน
"ถือว่ามาเที่ยวกินอาหารนอกจวนนะวันนี้ข้าเลี้ยงเอง พวกพี่ๆสั่งกันได้เต็มที่ท่านด้วยนะพ่อบ้าน ไม่ต้องเกรงใจข้าหรอกทำตัวตามสบาย อยู่กับข้าไม่ต้องทำเหมือนกับพวกท่านไม่ใช่คน ทุกคนมีค่าของความเป็คนเท่าๆกันไม่มีบ่าวข้าจะนับพวกท่านเป็พี่ก็แล้วกัน" เซี่ยเสี่ยวหลานบอก
หลังจากอิ่มกันถ้วนหน้าก็เดินออกมาจากโรงเตี้ยมจะกลับจวนก็มาปะนางมารสองแม่ลูกพอดีตรงชั้นล่าง
"หึ นึกว่าใครอดีตลูกเลี้ยงของข้านี้เอง เป็ไงละแต่งงานกับคนที่เขาไม่ได้รักโดนด่าว่าวางยาแม่ทัพใหญ่จนไม่รู้ว่าแต่งเข้าไปที่จวนแม่ทัพแล้วชีวิตเ้าคงตกนรกดีๆสมน้ำหน้า สาแก่ใจข้านักที่พ่อของแกตระหนี่ดีนักอะไรก็เก็บไว้ให้แต่ลูกสาว เป็อย่างไรละลูกสาวทำงามหน้าวางยาแม่ทัพใหญ่จนได้แต่งงานเข้าจวน"
"อ้อ นึกว่าใครที่แท้เสียงเปรตที่โหยหวย เอ๋อดีตแม่เลี้ยงใจหมานี้เอง ที่หลอกลูกเลี้ยงไปวางยาในจวนแม่ทัพเพราะว่าไม่อยากแต่งกับแม่ทัพที่ยศน้อยจนไม่สามารถหาอะไรที่ใหญ่ๆให้ได้มากมาย จึงวางแผนวางยาลูกเลี้ยงเพราะหวังสูงอยากเป็หงส์ เป็ไงละได้ตบแต่งหรือยังละซือเหลียนเม่ย หรือให้เขากินฟรีได้เป็แค่อนุที่ต่ำต้อย ช่วยไม่ได้มีของดีไม่เอาอยากกินน้ำใต้ศอกคนอื่นเขาต้องแย่งชิงหน่อยนะ ฝีมือนะต้องแสดงให้มากๆนะกว่าจะวนลูปมาถึงตาของเ้าไม่เหี่ยวพอดีหรือจ้ะ ช่างหน้าสงสารยิ่งนักหึๆ และข้าคงต้องขอบใจเ้าสองคนแม่ลูกจริงๆนะ ที่ทำให้ข้าได้สามีที่ดีและเปย์ข้ายิ่งนัก วันนี้หรือก็ยกร้านค้าให้ข้าตั้งสี่คูหาแนะเมื่อวานนี้ก็เพิ่มสินสอดเป็ร้อยๆหีบ แถมวันนี้ยังให้พ่อบ้านจี้พามาดูร้านที่ยกให้อีก ไม่ว่าข้าอยากจะขายอะไรก็จะให้เงินทุนทุกตำลึง ไม่ต้องควักเนื้อตัวเองสักอีแปะชีวิตดีๆจะบอกให้นะว่า แม่ทัพแซ่บมากนะซือเหลียนเม่ยเสียดายไหมจ้ะ แต่คงไม่ทันแล้วละถ้าอยากมาเป็เมียรองต้องรอแม่ทัพกลับจากชายแดนก่อนนะและก็ไม่รู้ว่าจะกลับเมื่อไร"
สองแม่ลูกได้แต่เจ็บใจที่เซี่ยเสี่ยวหลานไม่เป็ไปตามที่นางสองคนวางแผนเอาไว้
มิน่าละไปที่จวนบ่าวที่จวนบอกว่าท่านแม่ทัพกลับไปที่ชายแดนด่วน ส่วนพ่อบ้านก็ไม่อยู่ที่แท้ก็พานังเซี่ยเสี่ยวหลานมาเที่ยวนี้เอง วันนี้คิดว่าจะไปเป่าหูให้แม่ทัพให้เกลียดชังน้ำหน้ามันยังถูกมันเยาะเย้ยอีกเจ็บใจนัก
ตอนนี้ได้เป็แค่อนุองค์รัชทายาทได้เรือนเล็กหนึ่งหลัง ต้องแย่งความโปรดปานกับบรรดาสนมและอนุอีกมากมาย
ตำแหน่งชายาเอกก็ยังไม่แต่งตั้งสักคนและบอกจะยกให้เป็ชายารองแต่ต้องรอให้ได้ขึ้นไปเป็ฮ้องเต้เสียก่อน ตอนนี้จึงได้แต่รอคอยเงียบๆและบอกขันทีว่าจะมาหาซื้อของและจะแอบไปขอเงินแม่ทัพเพิ่มสักหน่อย
"ยังไงแม่ทัพก็รักข้าและเชื่อฟังข้าทุกอย่างคอยดูถ้าเขากลับมาข้าจะบอกให้เขาหย่ากับแกนังเซี่ยเสี่ยวหลาน"
ซือเหลียนกระซิบบอกเซี่ยเสี่ยวหลานอย่างมั่นใจในมารยาของตัวเอง
"อะไรนะเ้าพูดว่าจะให้แม่ทัพหย่ากับข้านะหรือ ซือเหลียนเม่ยระวังละเดี๋ยวมีคนได้ยิน จะไม่ได้เป็พระชายานะ " เซี่ยเสี่ยวหลานพูดเสียงดังให้ทุกคนได้ยิน
"เ้าอยากไปเป็เมียรองของสามีข้าหรือ"
นางซือให่ถงรีบดึงแขนบุตรสาวออกไปทันทีที่เซี่ยเสี่ยวหลานะโเสียงดัง จนคนในโรงเตี้ยมมองมาที่พวกนางหมด
ถ้ามีคนขององค์รัชทายาทอยู่แถวนี้และไปฟ้ององค์รัชทายาทขึ้นมาจะลำบาก นางจึงรีบจูงมือลูกเดินหนีไปอย่างรวดเร็ว
เซี่ยเสี่ยวหลานยังร้องตามเสียงดัง
"จะรีบไปไหนละยังพูดกันไม่รู้เื่เลยนะ มีที่ไหนเป็อนุอยู่แล้ว ยังอยากมาเป็เมียรองของสามีข้าอีก แน่จริงอย่าหนีสิ รู้จักข้าน้อยไปซะแล้วแม่จะเปิดโปงให้หมดเลยคอยดู" สองสาวหลิวฟางกับหลิวมู่ตานเอามือปิดปากหัวเราะอย่างถูกใจ
ที่คุณหนูของเธอสู้คน รวมทั้งพ่อบ้านจี้เองก็ขำและกลั้นยิ้มที่เห็นฮูหยินเอาคืนสองแม่ลูกดอกบัวขาว
เวลาไปที่จวนเวลาที่อยู่ต่อหน้าท่านแม่ทัพก็ทำเป็พูดจาอ่อนหวาน พูดดีพอลับหลังพูดดูถูกบ่าวในจวนจึงไม่มีใครชอบนางสองแม่ลูก
แต่ก็น้ำท่วมปากบอกไปท่านแม่ทัพก็ไม่เชื่อ จนได้เห็นธาตุแท้ของสองแม่ลูกด้วยตัวเอง พ่อบ้านจึงโล่งอกไปที่ท่านแม่ทัพหลุดพ้นจากปลิงสองคนนี้ที่คอยไปเสแสร้งว่าถูกที่จวนของคุณหนูเซี่ยวเสี่ยวหลานรังแกมาโดยตลอด
98
