ใบหน้าของคนทั้งสองจากลัทธิมืดต่างใกับความจริงที่ปรากฏออกมาเบื้องหน้า ก่อนหน้านี้พวกมันทั้งคู่ต่างมั่นใจว่าลัทธิมืดของพวกมันต้องถูกใส่ร้าย
แต่พอมาเห็นด้วยตาตัวเองอย่างนี้แล้ว ความมั่นใจของพวกมันพลันสั่นคลอนขึ้นมาทันที ชาวเมืองทั้งหมดนี้ตายจากคำสาปจริงๆ!!!
และมันก็ไม่ใช่คำสาปปกติที่พวกมันเคยเห็นมาก่อนเลยด้วยซ้ำ ในความทรงจำของพวกมันไม่มีคำสาปใดสามารถผนึกิญญาที่เสียชีวิตแล้วได้ ยกเว้นแต่ว่า..
คนทั้งสองหันมองหน้ากันด้วยดวงตาเบิกกว้างก่อนจะะโเสียงดังออกมา"นะ-หนังสือคำสาปโบราณ!!!"
เมื่อะโคำนี้ออกมา ใบหน้าของคนทั้งสองได้แปรเปลี่ยนเป็ความตื่นเต้นทันที
สายตาของพวกมันทั้งสองมองร่างิญญาไหม้เกรียมของเหล่าชาวบ้าน ที่กำลังถูกมัดด้วยโซ่ขนาดใหญ่อย่างโหยหา เหมือนกับเห็นคนรักที่ถูกพัดพรากไปนานหลายปีกลับคืนมา!!
ในตอนนี้ภาพเบื้องหน้าของพวกมันไม่แตกต่างจากภาพประติมากรรมที่ถูกสรรสร้างขึ้นมาจาก์!!
"ฮ่าๆ..ต้องใช้แน่ๆ..มันต้องเป็ผลงานจากหนังสือคำสาปโบราณ มีแต่มันเท่านั้นที่สามารถผนึกิญญาที่เสียชีวิตไม่ให้กลับเข้าสู่วัฏจักรสังสารวัฏได้"
"แถมิญญาพวกนี้ถูกเผาทั้งหมด มันต้องเป็หนึ่งในคำสาปจากหนังสือโบราณอย่างคำสาปเพลิงโลกันต์แน่นอน"
"ในที่สุดหนังสือคำสาปโบราณที่หายไปหลายพันปีก็ปรากฏออกมาในยุทธภพอีกครั้ง ถ้าพวกเราได้มันมา พวกเราไม่จำเป็ต้องเกรงกลัวผลข้างเคียงอายุขัยจะลดลงอีกแล้ว!!!"
ขณะที่คนทั้งสองจากลัทธิมืดกำลังหัวเราะกันอย่างบ้าคลั่งอยู่นั้น ชายชราทั้งสองบนเรือบินก็ได้สังเกตเห็นร่างของพวกมันทั้งคู่
สายตาของชายชราทั้งสองต่างมองคนทั้งสองจากลัทธิมืดด้วยความโกรธแค้น มาถึงตอนนี้พวกเขาทั้งสองมั่นใจแล้วว่าเื่ทั้งหมดนี้เป็ฝีมือของพวกลัทธิมืดจริงๆ
สำหรับชายชราจีเฟิงแล้ว มันไม่ได้โกรธพวกลัทธิมืดจากเหตุการณ์สังหารชาวเมือง แต่มันโกรธเื่คำสาปของหลานมันมากกว่า
แต่เมื่อพวกเขาสังเกตร่างของคนทั้งสองจากลัทธิมืดดีๆแล้ว สายตาของพวกเขาก็หยุดลงบนชุดคลุมสีดำของพวกมันที่มีหมายเลขแปดกับเจ็ดเขียนสลักเอาไว้บนชุดคลุมของแต่ละคน
ซึ่งหมายเลขเหล่านี้จากพวกลัทธิมืดเป็ตัวแทนของแปดผู้นำลัทธิมืด!!
"ไม่น่าเชื่อจริงๆว่าสองในผู้นำทั้งแปดอย่างพวกเ้าจะเคลื่อนไหวมาด้วยตัวเอง"
"พวกเ้าทั้งแปดกำลังวางแผนบัดซบอะไรกันอยู่แน่? ทำไมต้องลงมือสังหารคนมากมายขนาดนี้ด้วย!"
ชายชราทั้งสองมองร่างของคนทั้งสองจากลัทธิมืดด้วยใบหน้าจริงจัง ปกติแล้วผู้นำทั้งแปดของลัทธิมืดจะหลบซ่อนตัวอยู่เงียบๆไม่ออกมาเลย
แต่ครั้งนี้พวกมันออกมาเคลื่อนไหวลงมือด้วยตัวเอง มันทำให้พวกเขาเข้าใจทันทีว่าเหตุการณ์ครั้งนี้คงไม่ใช่การสังหารหมู่ง่ายๆแล้ว มันต้องมีเหตุผลที่น่ากลัวบางอย่างอยู่ในเื้ัเื่นี้!!
แน่นอนว่าชายทั้งสองจากลัทธิมืดไม่รู้เลยว่าชายชราทั้งสองคิดกันไปไกลแล้ว
พวกมันยืนกอดอกมองชายชราทั้งสองด้วยรอยยิ้มอารมณ์ดี"ฮ่าๆ…ตอนนี้พวกเรามีเื่สำคัญต้องรีบกลับไปรายงาน ไม่อยากจะมาเสียเวลาเล่นกับพวกเ้าทั้งสองคน"
ชายชราจีเฟิงะโแทรกขึ้นมา"ข้าอนุญาตให้พวกเ้ากลับไปแล้วเรอะ?"
เพียงพริบตาร่างของจีเฟิงได้ปลดปล่อยกลิ่นอายของระดับแปดทัณฑ์์ออกมา..!
นี่เป็ครั้งแรกที่ผู้จัดการหอการค้าแสงจันทร์ของทวีปตะวันตกได้เปิดเผยความสามารถที่แท้จริงของตัวเองออกมา ระดับศักดิ์สิทธิ์ขั้น8!!
ภายใต้ขอบเขตเซียนในทวีปตะวันตกแห่งนี้ มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่สามารถต่อต้านเขาได้!!!
ไม่ว่าจะเป็ชายทั้งสองจากลัทธิมืด หรือว่าจะเป็ชายชราตงหยาง พวกเขาทั้งหมดต่างประหลาดใจที่เห็นชายชราจีเฟิงก้าวผ่านทัณฑ์์ครั้งที่แปดแล้ว
ก่อนหน้านี้เหล่าผู้เชี่ยวชาญส่วนใหญ่ในทวีปตะวันตกคิดกันว่าชายชราจีเฟิงยังอยู่ในระดับต่ำกว่าทัณฑ์์ครั้งที่เจ็ด!!!
"สมกับเป็ผู้จัดการสาขาของหอการค้าแสงจันทร์..ไม่สามารถประมาทได้จริงๆ"ชายชราตงหยางถอนหายใจด้วยความอิจฉา
แม้ว่าศาลายา์จะเป็ที่ยอมรับของยุทธภพเหมือนกัน แต่พวกเขาไม่ได้มุ่งเน้นเื่การบ่มเพาะเหมือนผู้ฝึกตนคนอื่นเลย
พวกเขาส่วนใหญ่สนใจแต่เพียงเื่ปรุงยาเท่านั้น ทำให้ตอนนี้เขายังติดอยู่ในระดับเทวะสูงสุดอยู่เลย
ถึงแม้จะเป็อย่างนั้น แต่ชายชราจีเฟิงก็ยังพูดคุยกับเขาเหมือนคนในระดับเดียวกัน สามารถเห็นได้ว่าศาลายา์มีตำแหน่งไม่ต่ำเลยในยุทธภพ!!
"ไอพวกนอกรีตอย่างพวกเ้า กล้าแตะต้องหลานชายคนเดียวของข้า พวกเ้าอย่าคิดว่าวันนี้จะมีชีวิตรอดกลับไปได้อีก!"
ชายชราจีเฟิงกัดฟันด้วยใบหน้าเ็าก่อนจะหายไปจากบนเรือบิน มาปรากฏอยู่เบื้องหน้าของคนจากลัทธิมืดทั้งสองโดยไม่ทันตั้งตัว
เื้ัของชายชราจีเฟิงยังได้ปรากฏกรงเล็บขนาดใหญ่คว้าร่างของพวกมันเอาไว้ ไม่ว่าพวกมันจะพยายามดิ้นรนเพียงใด ก็ไม่สามารถหลุดรอดออกจากกรงเล็บของเขาได้
ด้วยระดับบ่มเพาะทัน์ครั้งที่เจ็ดของชายจากลัทธิมืดทั้งสอง มันไม่มีทางเลยที่พวกเขาจะต่อต้านชายชราจีเฟิงได้ แม้ว่ามันจะห่างกันเพียงหนึ่งระดับทัณฑ์์เท่านั้น!!!
แต่ทว่าชายทั้งสองกลับหยุดนิ่งอยู่ในกรงเล็บของของชายชราจีเฟิง พวกมันไม่คิดจะดิ้นรนหลบหนีใดๆทั้งสิ้น
"โอ้..มันน่าใจริงๆที่เ้าผ่านทัณฑ์์ครั้งที่แปดแล้ว…"
"แต่พวกเ้าคิดว่าจะหยุดพวกเราได้จริงๆอย่างนั้นเรอะ?"
"ฮ่าๆ..แม้แต่เซียนก็ไม่มีทางจะจับพวกเราได้เหมือนกัน"
"อีกไม่นานทวีปตะวันตกแห่งนี้จะตกอยู่ภายใต้การควบคุมของพวกเรา ฮ่าๆ…"
เสียงหัวเราะของคนทั้งสองจากลัทธิมืดได้ดังก้องอยู่ในเมืองทุ่งหญ้าเขียว ก่อนจะค่อยๆเงียบหายไปอย่างช้าๆ
ร่างกายของพวกมันทั้งสองที่ถูกจับอยู่ในกรงเล็บของชายชราจีเฟิง มันก็เริ่มเกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่าง
จากร่างกายของิัเหมือนมนุษย์ปกติทุกอย่างได้กลายเป็ร่างกายของหุ่นไม้!! โดยไม่มีร่องรอยของพลังชีวิตใดๆทั้งสิ้น
การเปลี่ยนแปลงนี้ได้ทำให้ชายชราจีเฟิงกัดฟันอย่างไม่พอใจ ก่อนจะบีบหุ่นไม้ในมือกลายเป็ผุยผงละเอียด"หุ่นไม้คำสาป!!"
ชายชราตงหยางมองเหตุการณ์ทั้งหมดนี้จากบนเรืออย่างน่าเสียดาย
"เฮ้อ...ที่แท้พวกมันก็ส่งร่างโคลนหุ่นไม้คำสาปออกมา แต่ยังดีที่อย่างน้อยพวกเราก็ทำลายหุ่นคำสาปเจ็ดทัณฑ์์พวกมันไปได้สองตัวพร้อมกัน พวกมันคงไม่สามารถสร้างใหม่ได้ง่ายเร็วๆนี้"
ทักษะการสร้างหุ่นไม้คำสาปของเหล่าพวกลัทธิมืดนั้น พวกมันต้องใช้ศพของผู้ฝึกตนที่มีระดับบ่มเพาะเทียบเท่ากับตัวเองมาทำพิธี ยิ่งพวกมันมีระดับบ่มเพาะสูงมากเท่าไหร่ มันยิ่งยากที่พวกมันจะตามหาผู้เชี่ยวชาญเ่าั้มาได้ง่ายๆ
ชายชราจีเฟิงถอนหายใจเบาๆ"ถ้าอย่างนั้นพวกเรารีบไปรายงานเื่นี้ให้สมาคมพันธมิตรเซียนทราบกันเถอะ ผู้นำทั้งแปดของลัทธิมืดออกมาเคลื่อนไหวด้วยตัวเองอย่างนี้ คงไม่ใช่เื่ปกติแล้ว ต้องให้พวกนักบวชออกมาเคลื่อนไหวแล้ว ไม่อย่างนั้นคงมีคนอีกมากมายต้องเสียชีวิตไป แม้แต่ิญญาก็ยังไม่สามารถหลุดพ้นจากพวกมันได้"
….
ภายในสำนักไร้เทียมทาน
"อูวว..เพียงได้มองพี่สาวคนสวย เืในกายของข้าก็สูบฉีดขึ้นมาแล้ว..มีแต่พี่สาวบึ้มๆทั้งนั้นเลย"
"โชคดีที่เรายังสามารถติดตามผลงานของพวกพี่สาวจากร้านค้าได้ ไม่อย่างนั้นเราคงไม่มีใครคอยช่วยปลอมประโลมในวันที่เงียบเหงาแน่ๆ"หลงเทียนนอนกลิ้งอยู่บนเตียงด้วยใบหน้าแดงก่ำ
รอบๆเตียงของเขาได้เต็มไปด้วยหนังสือภาพสีแปลกๆวางกระจายอยู่บนพื้น อย่างเช่น รักสวาทพี่สาวข้างห้อง อาจารย์สาวร้อนรัก รถไฟราคะ พิชิตสาวงาม108ท่า เป็ต้น!!
หนังสือภาพสีเหล่านี้เป็หนังสือที่เขาพึ่งซื้อมาจากร้านค้าของระบบ นอกจากหนังสือประเภทนี้แล้วที่เขาเก็บไว้อ่านคนเดียว ยังมีหนังสือประเภทอื่นๆอีกมากมายที่เขาเก็บเอาไว้ให้คนในสำนักได้อ่านเพื่อคลายเครียดในห้องสมุดของสำนัก เช่นหนังสือนิยาย หนังสือมังงะ หนังสือสารคดี
ซึ่งทั้งหมดนี้เขาได้ใช้แต้มชื่อเสียงฟรีจากระบบก่อนหน้านี้หมดไปมากถึง10000แต้ม ทำให้ตอนนี้เขาเหลือแต้มเพียง2หมื่นกว่าเท่านั้น
"อะ-อาจารย์เอาหนังสือเหล่านี้มากจากไหนกันแน่? หนังสือพวกนี้ไม่แตกต่างจากรูปภาพเจตจำนงค์เต๋าบนกำแพงเลย!!"หยุนหลี่ยืนมองหนังสือมากมายที่วางเรียงแถวด้วยความตกตะลึง
เจียงไป่ยืนมองหนังสือวิธีฝึกสอนสุนัขด้วยสายตาเปร่งประกาย"ขะ-ข้าไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับหนังสือเหล่านี้มาก่อนเลย บางทีนายท่านอาจจะนำพวกมันติดตัวมาจากดินแดน์ในตำนาน!!!"
"แม้แต่การบ่มเพาะในหนังสือก็แตกต่างจากสิ่งที่ข้าเคยฝึกมาเลย พวกมันดูเหมือนเป็สิ่งธรรมดาอย่างเช่นการยืนสองข้า แต่การยืนของมันในหนังสือกลับดูสง่างามเกินกว่าข้าจะเทียบได้ ท่าทางของมันก็ดูน่าเกรงขามเหมือนเซียนจุติลลงมา!"
นอกจากพวกเขาทั้งสองแล้ว ในห้องสมุดยังมีร่างของเหล่าชาวบ้านกำลังนั่งอ่านหนังสือนิยายอยู่เหมือนกัน บางครั้งพวกเขาก็ยกมือขึ้นมาปาดน้ำตาเบาๆ
"หืม!..หนังสือเหล่านี้กำลังบันทึกประสบการณ์ของเหล่ายอดฝีมือมากมายเอาไว้ พวกเขาแต่ละคนมีชีวิตลำบากกว่าพวกเราเสียอีก บางคนต้องมาสูญเสียพ่อแม่ บางคนยังต้องมาถูกลอบสังหารั้แ่ยังเป็ทารก ไม่น่าเชื่อจริงๆว่าพวกเขาจะสามารถกลับมายิ่งใหญ่ได้"
"หนังสือบันทึกโชคชะตาเหล่านี้ไม่ใช่หนังสือที่หามาได้ง่ายๆเลย คงมีแต่นายท่านเท่านั้นที่สามารถนำหนังสือเหล่านี้ออกมาได้ เหล่าเซียนด้านนอกคงไม่สามารถััประสบการณ์ยิ่งใหญ่เหมือนกับพวกเราได้"
"ใช่..ข้ารู้สึกได้เลยว่าระดับบ่มเพาะของข้ากำลังพัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็ว มันทำให้พวกเราเรียนรู้เส้นทางบ่มเพาะได้ง่ายขึ้นมากกว่าเดิมหลายเท่า"
…
ในที่แห่งหนึ่งบนท้องฟ้าไม่ห่างไกลจากเขตัฟ้ามากนัก ได้ปรากฏร่างของชายหนุ่มธรรมดาสามคนกำลังยืนอยู่บนดอกบัวขนาดใหญ่
ใบหน้าของพวกเขาทั้งสามต่างสงบใจดีไม่มีพิษภัยอาฆาตร้าย หรือท่าทางเสแสร้งใดๆอยู่เลย แม้แต่เหล่านกน้อยที่บินผ่านพวกเขาต่างส่งเสียงโห่ร้องดีใจอย่างไม่เคยเป็มาก่อน
"พวกเราใกล้จะไปถึงเขตัฟ้าแล้ว.."
"ก่อนจะเข้าไปในที่เกิดเหตุ เพื่อความปลอดภัยของเหล่าชาวบ้านรอบๆ พวกเราจะลงไปช่วยวางค่ายกลปกป้องคำสาปให้กับพวกเขาก่อน"
2K
