จอมโจรวังบุปผา

            หลังจากคุยกับว่านเฟยเสร็จรุ่งเช้ามู่หยางก็ส่งคนออกค้นหาโจรสวมรอยคนนั้นโดยเน้นที่ลำธารที่เขาใช้หลบหนีเมื่อครั้งก่อน ตามหากันนานถึงสองวัน...ก็พบร่างไร้วิญญาณลอยอยู่กลางน้ำโชคดีที่มีกิ่งไม้ขวางไว้ ศพเขาจึงไม่ไหลไปสู่แม่น้ำใหญ่มู่หยางสั่งให้เจ้าหน้าที่นำร่างนั้นขึ้นมาแต่ทว่า....ใบหน้านั้นกลับถูกมีดกรีดจนไม่เหลือสิ่งให้จดจำได้มู่หยางรีบถกแขนเสื้อร่างไร้วิญญาณนั้นดู ก็พบว่ามีรอยฟันที่แขน

“ไม่ผิดแน่...คนผู้นี้คือโจรสวมรอย”

แต่ทว่า....อาจไม่มีประโยชน์แล้วที่จะใช้เขาเป็นหลักฐาน มู่หยางได้แต่ถอนหายใจ

“ท่านจะทำอย่างไรต่อจากนี้....ใต้เท้าลู่”

...............................................................

        หลังจากเรื่องวันนั้นทำให้ว่านเฟยถูกพักงานและนำตัวไปคุมขัง วังบุปผาก็กลับมาเปิดอีกครั้ง แม้เสียงดนตรีจะยังดัง โคมแดงยังส่องสว่าง และแขกยังคงเดินเข้าออกเช่นเดิม แต่สำหรับ
จูอัน... ทุกอย่างกลับเงียบงันกว่าที่เคย นางนั่งอยู่ใต้ต้นเหมยเพียงลำพัง ปลายนิ้วลูบกลีบดอกไม้ที่ร่วงลงบนฝ่ามือ ภาพของว่านเฟยในวันที่ถูกทหารพาตัวไป ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว

        เขาถูกขังเพราะปกป้องนางอีกครั้งที่ความรู้สึกผิดวนกลับไปกลับมาซ้ำซากหลายครั้ง ทุกครั้งที่นางคิดจะแก้ไขแต่สุดท้ายเรื่องก็บานปลายขึ้นตลอด ทั้งเรื่องของแม่ที่ล้มลงต่อหน้าคำขู่ของคนจากจวนหัวหน้าคลัง การถูกใส่ร้าย รวมถึงทุกสิ่งที่ใต้เท้าโจวทำเพื่อปกปิดความผิดของตน ล้วนสะสมอยู่ในใจ ราวกับเปลวไฟที่ถูกกดทับมานาน จนพร้อมจะลุกโชนขึ้นทุกเมื่อ

        กระทั่งคืนหนึ่ง...เสียงฝีเท้าเร็วและหนักก็วิ่งเข้ามาที่ครัวจูอันและคนในนั้นต่างหันไปมองด้วยความสงสัยประตูเปิดออกพร้อมกับคำพูดที่ทำให้ทุกคนตกใจ

"ใต้เท้าโจว......มาที่วังบุปผาอีกแล้ว"

มือของนางหยุดนิ่งสาวใช้อีกคนทำฝาหม้อหล่น ส่วนคนครัวก็ลมแทบใส่เพราะพวกเขาต่างรู้ดีว่า....ชายคนนี้...มาเพื่ออะไร

"จูอัน....เขาบอกว่า...ต้องการให้เจ้าไปปรนนิบัติตามสัญญาครั้งก่อน"

จูอันนิ่งแววตาคมราวกับมีดที่พร้อมจะเชือดเฉือน

"เขาอยู่ที่ใด"

"ห้องรับรองด้านใน"

            จูอันมาถึงภายในไม่กี่อึดใจหลังจากนั้นในห้องรับรอง ใต้เท้าโจวนั่งอยู่ข้างโต๊ะมีขวดเหล้าหลายใบวางกระจัดกระจายอยู่ เมื่อประตูเปิดออกเขาก็เงยหน้าขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มที่น่าเกลียดนั่น

"ในที่สุดก็มาสักที...ขอรอเจ้าอยู่นานแล้วนะ....จูอัน"

จูอันโค้งกายลงเล็กน้อย

"ใต้เท้าเรียกหา...มีอะไรงั้นหรือเจ้าค่ะ"

ชายร่างใหญ่มองนางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าพร้อมกับแสยะยิ้มออกมา

"คืนนี้...ข้าไม่อยากเพียงดื่มสุรา"

จูอันนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนยิ้มออกมาอย่างใจเย็น

“ย่อมได้อยู่แล้วเจ้าค่ะ....ข้ายินดีทำตามที่ใต้เท้าต้องการ”

คำตอบนั้นทำให้ใต้เท้าโจวพอใจ เขาหัวเราะ ก่อนยื่นมือไปจับมือนาง

"มานั่งใกล้ๆ ข้าสิ"

จูอันเดินเข้าไป นั่งลงข้างเขาและรินเหล้าใส่จอกให้เขาเอื้อมมือมาจับต้นขานางและลูบไปมา จูอันแสร้งทำเป็นเขินอายเมื่อถูกชายสัมผัส จากนั้นเขาก็ดึงนางเข้าไปหวังจะหอมแก้มขาวนวลนั้นแต่นางแกล้งเอามือขึ้นแตะริมฝีปากเขาไว้และเหลือบมองเหล่าคนรับใช้ที่ยืนดูอยู่

“แม้ข้าจะเป็นแค่สาวรับใช้....แต่ข้าก็มียางอายอยู่นะเจ้าค่ะ..จะทำเช่นนั้นต่อหน้าคนมากมายได้อย่างไร”

ใต้เท้าโจวยิ้มตาที่แดงก่ำเพราะฤทธิ์เหล้า ผสมกับความต้องการหญิงสาว ทำให้เขาไม่ได้เอะใจ

“พวกเจ้าออกไปให้หมด”

เขาสั่งให้พวกทหารและบ่าวรับใช้ที่คอยติดตามออกไปอยู่ด้านนอก จูอันลุกขึ้นเดินไปปิดประตู ก่อนลงกลอนอย่างแน่นหนา

"ดี.....ข้าชอบหญิงที่รู้หน้าที่"

จูอันหันกลับมา นางเดินเข้าหาเขาช้าๆ ก่อนจะนั่งลงข้างๆเมื่อใต้เท้าโจวได้อยู่กับจูอันสองต่อสอง เขาก็เริ่มลวนลามนางทันทีเขาเอื้อมมือไปจับหน้าอกของนางและบีบมันเหมือนชายแก่ตัณหากลับ ภาพของแม่เริ่มปรากฏขึ้นในความทรงจำ ภาพว่านเฟยถูกนำตัวไป ภาพตนเองถูกใส่ร้าย ทุกอย่างไหลเข้ามาในหัวไม่หยุด
จูอันได้แต่นั่งนิ่งไม่พูดหรือปฏิเสธที่โดนกระทำ

        กระทั่ง....ใต้เท้าโจวหยุดมือจูอันมองไปที่เขา รอยยิ้มยังคงอยู่บนใบหน้าครู่หนึ่ง ก่อนมันจะค่อยๆ จางหาย เมื่อเขาดึงมือกลับ

“เจ้า.......นิเจ้า....เป็นอะไร"

เขาลุกขึ้นและกระชากเสื้อนางออกทันทีจูอันนั่งนิ่งไม่ตอบโต้ เสื้อถูกเปิดออกจนเห็นด้านในผลส้มที่ถูกผ้าพันไว้หลายรอบหลุดออกมา จูอันมองเขานิ่ง

“เจ้า......หรือว่าเจ้า....”

ใต้เท้าโจวยังคงตกใจกับสิ่งที่เห็นจนไม่ทันระวังตัว จูอันจึงหยิบมีดสั้นที่พกไว้ขึ้นมาบาดคอเขาจนเลือดกระเซ็นแววตาที่มองชายที่แสนจะแค้นกำลังนอนดิ้นอยู่บนพื้นตรงหน้ามันช่างเย็นชาราวกับน้ำแข็ง

“ใช่แล้ว....ข้าคือคนที่เจ้าตามหามาตลอดยังไงล่ะ....จูจื้ออัน”

ใต้เท้าโจวดิ้นทุรนทุรายแม้จะแผดเสียงออกมาก็ทำไม่ได้ มีดนั้นบาดลึกจนถึงเส้นเลือดใหญ่และหลอดลมจนขาดไม่นานหลังจากนั้นเขาก็สิ้นใจ ทุกอย่างเงียบลง ภายในห้องเหลือเพียงเสียงลมหายใจที่สั่นไหวของจูอัน

            ทั้งที่เพิ่งจะฆ่าคนตายแต่จูอันกลับนิ่งเสียจนน่ากลัว นางเช็ดเลือดตามตัวก่อนถอดเสื้อนอกของใต้เท้าโจวและตนเองออก เปิดเสื้อออกโชว์ไหล่เล็กน้อยก่อนจะเปิดประตูออกไปด้านหน้า

"นายท่าน....คืนนี้ใต้เท้าโจวจะค้างกับข้าที่นี่ใต้เท้าให้ข้าออกมาบอก"

จูอันแสร้งทำเป็นเขินอายเล็กน้อยพวกทหารที่เฝ้าอยู่ด้านหน้าไม่กล้ามองตรงเพราะนางไม่ได้ใส่เสื้อนอก พวกเขาพยายามเหลือบเข้าไปมองด้านในแต่จูอันกลับเอาตัวบังไว้ พวกเขามองหน้ากันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้กัน

“ถ้าเช่นนั้นเรียนใต้เท้าว่าพวกข้าจะมารับในตอนเช้า”

จูอันยิ้ม..หลบตาเล็กน้อย ก่อนปิดประตู

............................................    

        เสียงนกร้องในยามเช้าฟังแล้วช่างไพเราะยิ่งนัก ว่านเฟยนั่งพิงกำแพงห้องคุมเหม่อลอยออกไปด้านนอก ตลอดทั้งคืนเขาแทบไม่ได้นอน ความคิดยังคงวนเวียนอยู่กับคดีของใต้เท้าโจว กับจูอัน...เขากลัวว่านางจะทำเรื่องเสี่ยงลงไปจนทำให้ตัวเองต้องตกอยู่ในอันตรายขณะที่กำลังกระวนกระวายอยู่ เสียงไขกุญแจก็ดังขึ้น

แกร๊ก....

ผู้คุมเดินเข้ามา ก่อนปลดกลอนเหล็ก

"ใต้เท้าลู่....."

ว่านเฟยเงยหน้า

"มีอะไรงั้นหรือ...."

"ท่านโหวซ่านเต๋อมีคำสั่งให้ปล่อยตัวท่านทันที"

ว่านเฟยมองผู้คุมอย่างไม่เข้าใจ เหตุใดเขาจึงถูกปล่อยตัวในเวลาเพียงคืนเดียวว่านเฟยลุกขึ้น เดินออกจากห้องคุม แต่เมื่อมาถึงด้านนอก ก็พบมู่หยางยืนรออยู่ สีหน้าของอีกฝ่ายเคร่งเครียดผิดปกติ

"มู่หยาง.......เกิดอะไรขึ้น"

มู่หยางยืนเงียบก่อนจะหยิบดาบและเดินออกไป

"ข้าจะอธิบายให้ฟังระหว่างทาง...รีบเข้าเถอะ"

“จะไปที่ใดกัน?”

ว่านเฟยยังคงสงสัยแต่ในใจกลับนึกกลัวคำตอบที่จะได้ยิน

“เราจะไปที่วังบุปผา”