‘ติ้ง กรุณาสุ่มอาชีพของท่าน ท่านสามารถสุ่มอาชีพได้ 3 ครั้ง’
เฟยเทียนสะดุ้งตื่นกลางดึก พร้อมมีเสียงที่ดังขึ้นในหัว สุ่มอาชีพ สุ่มอาชีพมาแล้ว เฟยเทียนค่อยๆยิ้ม ะโโลดเต้นดีใจ ทุกคนจะมีอาชีพเพียงอย่างเดียวเท่านั้นและเมื่อเด็กคนไหนอายุครบ 18 ปี จะถือว่าเป็ผู้ใหญ่เต็มตัวและสามารถสุ่มอาชีพของตัวเองได้ทั้งหมด 3 ครั้ง อาชีพถือเป็ปัจจัยหลักของการเติบโต เส้นทางการเงิน การทำงาน เป็ตัวกำหนดชีวิตได้เลย พ่อแม่หลายๆคนจะฝึกฝนลูกตัวเองพร้อมทั้งให้สารอาหารดีๆ เพื่อที่จะเพิ่มโอกาศสุ่มอาชีพให้ใกล้เคียงกับสายเืของพวกเขา ตระกูลดาบจะฝึกดาบแต่เด็ก อาชีพที่สุ่มออกมาจึงเกี่ยวข้องกับดาบ ตระกูลนักเวทย์จะฝึกมานาแต่เด็กแน่นอนว่าอาชีพก็เกี่ยวข้องกับมานา
ส่วนเฟยเทียนนั้นเป็เด็กของครอบครัวค้าขาย ตั้งแผงลอยขายเนื้อสัตว์เป็กิจการเล็กๆ พ่อมีอาชีพล่าสัตว์ แม่มีอาชีพแล่เนื้อ ส่วนเฟยเทียนเป็ลูกของทั้งสอง เฟยเทียนได้แต่หวังว่าอาชีพที่ได้จะไม่เกี่ยวกับเนื้อสัตว์..หรอกใช่มั้ย
เฟยเทียนตั้งสติสูดหายใจเข้าลึกๆพร้อมเรียกหน้าต่างระบบออกมา สิ่งนี้ไม่มีใครรู้ว่ามาจากไหน แต่ระบบนั้นมีมานานมาก บางคนบอกว่ามันคือพลังที่พระเ้ามอบให้แต่บางคนบอกว่ามันคือพลังของปีศาจยิ่งใช้ระบบมากเท่าไหร่ ยิ่งแข็งแกร่ง ยิ่งชอบฆ่าฟันแต่ก็ยังไม่มีใครมาอธิบายที่มาของระบบได้อยู่ดี
ที่หน้าต่างระบบมีแค่ ชื่อ เผ่าพันธุ์ และอาชีพเท่านั้น ตอนนี้ที่ช่องอาชีพมีตัวอักษรขึ้นมาว่า ‘กรุณาสุ่มอาชีพ’ เฟยเทียนจึงกดสุ่มอาชีพ ทันใดนั้นเหมือนโลกทั้งใบเปลี่ยนไป เฟยเทียนยืนอยู่การห้วงจักรวาลตรงหน้ามีวงล้ออาชีพขนาดใหญ่คิดว่าขนาดน่าจะเท่าดาวเคราะห์ดวงนึงได้เลย เฟยเทียนกำมือแน่นเพราะอาชีพคือตัวกำหนดโชคชะตา
“ระบบสุ่มได้เลย” เฟยเทียนะโร้องลั่น สายตาจ้องที่วงล้ออาชีพไม่วางตา ‘ระบบจะทำการสุ่มอาชีพเดี๋ยวนี้’ มีเสียงแจ้งเตือนดังขึ้นในหัวเฟยเทียน ทันใดนั้นวงล้ออาชีพเริ่มเรืองแสงเปลี่ยนสีไปมา ฟ้า เขียว แดง ม่วง เขียว ทอง หลากหลายสีสลับกันไปมา จนแสงค่อยๆจางหายไป แล้วมีแสงสีส้มสว่างขึ้นมายาวๆไม่สลับสีอีก ‘ติ้ง ทำการสุ่มอาชีพท่านเสร็จแล้ว กรุณาเช็คอาชีพได้ที่ช่องอาชีพของท่าน’
เฟยเทียนเรียกหน้าต่างระบบมองไปยังอาชีพที่ตนเองได้ ‘เพาะพันธุ์สัตว์’ วอทเดอะฟั… อาชีพเชี่ยไรเนี่ยยย เฟยเทียนสูดหายใจเข้าลึกๆอีกครั้ง “ระบบสุ่มอาชีพอีกครั้งเดี๋ยวนี้เลย” เฟยเทียนมองวงล้ออาชีพอีกครั้ง แล้วแสงสุดท้ายที่สว่างคือม่วง เฟยเทียนใจเต้นตุบๆ ‘ติ้ง ทำการสุ่มอาชีพท่านเสร็จแล้ว กรุณาเช็คอาชีพได้ที่ช่องอาชีพของท่าน’ เฟยเทียนรีบเช็คอาชีพของตนอีกครั้ง ‘นักจับสัตว์’ หืมมม อันนี้ไม่แย่เลยนะถ้าข้าจับสัตว์หายากไปขายละก็เกิดรวยขึ้นมาก็แย่นะสิ ฮิฮิฮิ เฟยเทียนยิ้มด้วยความปิติ
“แต่ว่ายังเหลืออีก 1 ครั้งที่สามารถสุ่มได้นิ ข้าจะลองสุ่มดีมั้ยนะ เผื่อได้อันที่ดีกว่าบางทีอาจจะเป็ นักฝึกสัตว์ก็ได้” ข้าจะสุ่มดีมั้ยหรือไม่สุ่มดีแต่เหมือนโชคจะเข้าข้างข้านะ ตอนแรกได้ เพาะพันธุ์สัตว์ ตามมาด้วย นักจับสัตว์ อืมบางทีอาจจะดีก็ได้ “ระบบทำการสุ่มอีกครั้ง” เฟยเทียนะโให้ระบบทำการสุ่มอีกครั้ง ขอร้องละ ขอให้ได้อันดีๆด้วยเถอะ สาธุ สาธุ หากข้าน้อยได้สิ่งที่ใช่ สิ่งที่ชอบ ข้าน้อยจะงดกินเนื้อสัตว์สามวัน ท่านเทพช่วยข้าน้อยด้วยยยยย
‘ติ้ง ทำการสุ่มอาชีพท่านเสร็จแล้ว กรุณาเช็คอาชีพได้ที่ช่องอาชีพของท่านและท่านใช้สิทธิ์สุ่มอาชีพครบตามเงื่อนไขแล้ว ระบบจะทำการส่งท่านกลับไป’ เฟยเทียนรู้สึกเวียนหัวนิดหน่อยแล้วภาพตรงหน้าก็กลับมาที่ห้องนอนของตัวเองอีกครั้ง เฟยเทียนนั่งจ้องหน้าต่างระบบเพื่อรอดูอาชีพของตน
ชื่อ : เฟยเทียน
เผ่าพันธุ์ : มนุษย์
อาชีพ : สัตว์จำแลง
เฟยเทียนนั่งจ้องอยู่นานก็ยังไม่คุ้นชื่อ อาชีพแบบนี้หรือจะเป็อาชีพหายากกัน แล้วมันทำอะไรได้บ้าง
“ระบบแล้วข้าได้สกิลอะไรมางั้นรึ”
‘สกิลท่านต้องสุ่มเพื่อได้รับมา ปัจจุบันแต้มพ้อยของท่านคือ 0 ไม่สามารถสุ่มสกิลได้’
“แต้มสกิลงั้นรึ มันคืออะไรมีของแบบนั้นด้วยหรอ” เฟยเทียนเอียงหัวงุมงง โดยปกติแล้ว ทุกคนที่เลือกอาชีพแล้วนั้นจะมีสกิลติดตัวมาให้หนึ่งสกิล ส่วนสกิลที่เหลือต้องฝึกฝนเพื่อให้ได้มาเท่านั้น แต้มสกิลจึงเป็อะไรที่แปลกมากสำหรับเฟยเทียนนะตอนนี้
‘อาชีพบางจำพวกจะต้องใช้แต้มพ้อยเพื่อสุ่มสกิลและอัพเกรดสกิล ไม่สามารถฝึกฝนเพื่อพัฒนาสกิลได้ แต้มพ้อยได้จากการทำภารกิจที่ระบบมอบให้หรือฝึกฝนเท่านั้น’
“ฝึกฝนงั้นหรอ ภารกิจงั้นรึ แล้วข้าต้องฝึกยังไงกัน”
‘ภารกิจจะสุ่มให้ในโอกาศที่เหมาะสมเท่านั้น ส่วนฝึกฝนท่านต้องเรียนรู้ด้วยตัวเอง’
“ห๊ะ นี่มันไม่ต่างกับข้าไม่มีอาชีพนะสิ เวรละ บักปอบเอ้ยยย ภารกิจก็สุ่ม แถมต้องหาวิธีฝึกฝนเองอีก อ๊ากกกก”
เฟยเทียนทิ้งตัวลงนอนอีกครั้ง เผื่อพรุ้งนี้จะตื่นขึ้นมาแล้วทุกอย่างเป็ความฝัน…
รุ่งเช้าแสงแดดส่องผ่านจากหน้าต่างกระทบหน้าเฟยเทียนที่หลับสนิท
“เฟยเทียนตื่นยังลูกวันนี้ต้องไปช่วยแม่ขายของนะ ตื่นได้แล้วนะ” มีเสียงะโดังขึ้น นั่นคือแม่ของเฟยเทียนมีนามว่าเฟยเจียวเหมย ประตูห้องถูกเปิดออกมีหญิงสาววัยกลางคนผมสีดำ เดินเข้ามาในห้องมองเฟยเทียนแล้วส่ายหัวไปมา
“เฟยเทียนตื่นได้แล้วนะเดี๋ยวก็สายกันพอดี”
“‘งืม งืม ข้าเข้าใจแล้วท่านแม่ เดี๋ยวข้าจะไปเดี๋ยวนี้แหละ แต่ขอนอนอีกหน่อยนะ”
“วันนี้พ่อของเ้าไปล่าหมูวิงแมนนะ จะตื่นสายจริงๆหรอ”
เฟยเทียนสะดุ้งตื่นทันที ‘หมูวิงแมน’ คือเนื้อหมูที่อร่อยมากอร่อยพอๆกับสัตว์อสูรแต่มีราคาที่ถูกกว่ามากเลยเป็ที่นิยมในหมู่นักชิม
“วันนี้ข้าจะได้กินเนื้อแสนอร่อยสินะ ฮิฮิ ข้าไปเตรียมของก่อนนะท่านแม่” เฟยเทียนรีบวิ่งออกนอกห้องทันที
ที่นี่เป็หมู่บ้านเล็กๆ ห่างจากตัวเมือง เดินทางหลายกิโลก็จะถึงกับตัวเมือง แต่ด้วยราคาค่าเช่าที่ที่แสนแพงทำให้คนส่วนใหญ่มาอาศัยอยู่บนเขา ไม่ห่างจากตัวเมืองมากนัก เฟยเทียนตั้งร้านขายเสร็จแล้ว เนื้อหมู เนื้อวัว ก็แขวนเรียบร้อยจึงรีบเตรียมน้ำล้างอุปกรณ์มีดเขียงต่อทันที แปดโมงเช้าพ่อของเฟยเทียนก็กลับมาจากการล่าหมูวิงแมน มันคือหมูป่าที่เคลื่อนที่ได้รวดเร็วมากและล่ายากมาก แต่ด้วยอาชีพล่าสัตว์จึงสามารถเข้าใจพฤติกรรมของมันนี่คือความวิเศษของอาชีพ แต่อาชีพอื่นก็ล่าได้เช่นกันถ้าแข็งแกร่งมากพอ
“เทียนเอ๋อเ้าไปเรียกเจียวเหมยมาแล่หมูตัวนี้ที”เฟยเจินพ่อของเฟยเทียน เดินมาหาเฟยเทียนที่ร้านพร้อมนำหมูวิงแมนที่อยู่บนรถเข็นด้านหลังตามมาด้วย
“คร้าบๆ เข้าใจแล้วเดี๋ยวข้าจะไปบอกท่านแม่ให้เอง”เฟยเทียนพูดไปหาวไป สายตามองไปที่หมูวิงแมน ที่ตอนนี้ถูกมัดมือมัดเท้ามีาแทั่วทั้งตัว นอนร้องอู๊ดๆอยู่บนรถเข็น
“อู๊ดๆ เ้าอู๊ดๆร้องหาเขียงรึจ๊ะ”เฟยเทียนมองเ้าหมูอ้วนพร้อมทำท่าทำทางแลบลิ้นไปมา
‘ติ้ง ท่านได้รับพ้อย 1 แต้ม’
ห๊ะ อะเด๊ะ เมื่อกี้เหมือนข้าได้รับแต้มพ้อย เฟยเทียนรีบเช็คหน้าต่างระบบทันที
ชื่อ : เฟยเทียน
เผ่าพันธุ์ : มนุษย์
อาชีพ : สัตว์จำแลง
พ้อย : 1
มีพ้อยเพิ่มขึ้นมาหนึ่งแต้มเฟยเทียนรู้สึกแปลกๆ หวังว่าคงไม่ใช่ที่ข้าคิดหรอกนะลองร้องอีกสักครั้งแล้วกัน
“อู๊ดๆ อู๊ดๆ อู๊ดๆ”
‘ติ้ง ท่านได้รับพ้อย 2 แต้ม’
มีเสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นมาในหัวอีกครั้งคราวนี้เฟยเทียนเริ่มแน่ใจแล้วว่าฝึกฝนเพื่อรับแต้มพ้อยหมายถึงอะไร
“อู๊ด อู๊ด อู๊ด อู๊ด อู๊ด อู๊ด …” เฟยเทียนร้องอู๊ดๆรัวๆแล้วมองไปยังหมูวิงแมนเหมือนตัวนำโชคเ้านี้ให้ทั้งความอร่อยและแต้มพ้อยข้าเชียวนะ
โป๊ก !!!
“โอ๊ย ใครมาตีหัวข้ากัน” เฟยเทียนหันไปหาพ่อของตนที่ตอนนี้ยืนกำหมัดอยู่
“เมื่อไหร่เ้าจะไปเรียกแม่ของเ้า ยังจะมาร้องเล่นอู๊ดๆ เพื่อกวนโอ๊ยเ้าหมูตอนนี่อีก”เฟยเจินเริ่มรู้สึกท้อแท้ที่ลูกของตนเริ่มไม่เอาไหนมากขึ้นทุกวัน
เฟยเทียนรีบวิ่งเข้าบ้านเพราะกลัวพ่อของตนจะโมโหไปมากกว่านี้
………..
ตกเย็นหลังจากปิดร้านเสร็จเฟยเจียวเหมยได้เริ่มทำกับข้าวต่อด้วยเนื้อหมูวิงแมนที่แบ่งเอาไว้ไม่ได้ขาย ส่วนเฟยเจินก็พักผ่อนและเตรียมอุปกรณ์เพื่อออกล่าสัตว์ในวันพรุ้งนี้ และแน่นอนว่าเฟยเทียนนั้นยังคงร้องอู๊ดๆั้แ่ขายจนปิดร้านแม้จะโดนเฟยเจินไล่เข้าบ้าน ก็ยังคงมานั่งร้องในห้องไม่หยุด ตอนนี้แต้มพ้อยที่เฟยเทียนมีจากการพยายามร้องจนเสียงแหบแห้งมาทั้งวันก็มีมากกว่าร้อยแต้มเข้าไปแล้ว
ชื่อ : เฟยเทียน
เผ่าพันธุ์ : มนุษย์
อาชีพ : สัตว์จำแลง
พ้อย : 128
“แฮกๆ เท่านี้น่าจะพอได้แล้วมั้ง ข้ายังไม่รู้เลยว่าสุ่มสกิลใช้กี่แต้ม”เฟยเทียนนั่งพึมพัมบนเก้าอี้กำลังมองหน้าต่างระบบ
“ระบบสุ่มสกิลให้ข้าที”
‘ติ้ง ระบบทำการหักพ้อย 100 แต้มเพื่อสุ่มสกิล’
‘ติ้ง ยินดีด้วยท่านได้รับสกิล หนูเริงระบำ’
วอทเดอะฟั..นี่มันสกิลประเภทไหนกัน เฟยเทียนทำหน้าไม่อยากจะเชื่อสายตา..อาชีพนี้มันได้สกิลอะไรแบบนี้งั้นรึ เฟยเทียนหายใจเข้าลึกๆบางทีมันอาจเป็แค่ชื่อสกิลก็ได้ลองอ่านคำอธิบายมันก่อนดีที่สุด
สกิลหนูเริงระบำ : หากผู้ใช้เต้นประกอบจังหวะเพลงท่าอะไรก็ได้ ขอแค่ผู้ใช้ร้องเสียงหนูจิ๊ดๆไปด้วย จะทำการฝึกฝนพลังเสียงของท่านให้แข็งแกร่งมากขึ้น ยิ่งฝึกฝนมากพลังเสียงยิ่งแข็งแกร่ง
ห๊าาาา เฟยเทียนอ่านซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบหากอยากมีพลังเสียงที่แข็งแกร่งก็ต้องทำเพื่อฝึกฝนงั้นรึ แล้วอาชีพบ้านี่ดันใช้เสียงเพื่อฝึกฝนและรับแต้มพ้อยซะด้วยสิ เวรละ นี่ตูต้องมาทำอะไรบ้าๆแบบนี้งั้นรึ
เฟินเจินเห็นเฟยเทียนนั่งทำหน้า ยิ้ม โกรธ เหม่อ สลับกันไปมาคล้ายคนบ้าเข้าไปทุกที จึงเดินเข้าไปเขกหัวอีกรอบนึง
โอ๊ย!!
“นี่แกจะเป็บ้าแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่หรือแกจะเป็บ้าจริงๆ นี่ข้ามีลูกชายติ๊งต๊องงั้นรึเนี่ย”
“ท่านพ่อข้ายังปกติดีแล้วก็เลิกมาตีหัวข้าสักทีจะได้ไหม หากข้าสมองทำงานผิดปกติขึ้นมาจะทำไงเล่า”
“ตอนนี้แกก็กำลังผิดปกติข้าต้องตีบ่อยๆซะแล้ว”เฟยเจินเตรียมฝ่ามือขึ้นมาอีกครั้ง เฟยเจียวเหมยก็เดินเข้าห้องมาพอดี พร้อมกับข้าวในมือที่โชยกลิ่นหอมออกมา
“ท่านแม่วันนี้ท่านทำอะไรมารึ เหตุใดกลิ่นถึงได้หอมเพียงนี้” เฟยเทียนรีบลุกวิ่งมาช่วยแม่ของตนถือกับข้าว
“เทียนเอ๋อั้แ่วันพรุ้งนี้พ่อกับแม่ของเ้าจะไปทำงานในเมืองแทนแล้วนะ”
เฟยเทียนที่กำลังจะกินข้าวหยุดนิ่งค้างกลางอากาศ พร้อมมองไปยังพ่อและแม่ของตน
“เหตุใดถึงไปทำงานในตัวเมืองละ ท่านพ่อ ท่านแม่ ทุกวันนี้ครอบครัวของเราก็กินดีอยู่ดีมิใช่รึ แล้วทำไมกันพวกท่านถึง…”
“แม่ของเ้าได้คิดดีแล้วละ ทุกวันนี้มีสัตว์อสูรมากขึ้นทุกวัน การอาศัยอยู่บนเขาที่ไม่ได้รับการคุ้มครองของอัศวินก็มีแต่รอวันตายเท่านั้น แม่เลยตัดสินใจหางานทำในเมืองกับพ่อของเ้า”เฟยเจียวเหมยมองลูกชายของตนพร้อมค่อยๆอธิบายอยากให้ลูกชายคนนี้เข้าใจ
เฟยเทียนหันไปมองพ่อที่ตอนนี้กำลังก้มหน้ากินข้าวคล้ายไม่สนใจอะไร
“แล้วข้าละข้าจะทำอะไร หากข้าไม่ได้ทำงานกับท่านพ่อท่านแม่ แล้วที่อยู่ที่กินละ ไหนจะค่าของใช้ต่างๆอีก”
“แน่นอนว่าไปอยู่ในเมืองนั้นปลอดภัยกว่ามาก แต่ค่าแรงที่ได้ก็ช่างน้อยนิดไม่พอให้จับจ่ายใช้สอย แม่และพ่อของเ้าเลยจะไปอาศัยอยู่กับขุนนางในนั้น พ่อเ้าจะเป็คนตัดหญ้า ส่วนแม่จะเป็คนใช้ในห้องครัว เ้าก็ไปพักอาศัยอยู่ในนั้นสักพัก จนกว่าเ้าจะเจองานที่ตัวเองชอบนะเทียนเอ๋อลูกแม่”
“อยู่กับขุนนางแต่มีสถานะเป็ข้ารับใช้งั้นรึ”เฟยเทียนกำหมัดแน่น เข้าใจชีวิตตัวเองดี ไม่มีฐานะ ไม่มีเงินทอง ไม่มีความแข็งแกร่ง ก็เป็ได้แค่คนใช้เท่านั้น อยู่ด้านนอกก็ตาย อยู่ในเมืองก็ลำบาก
“ข้ามีอาชีพแล้วนะ ท่านพ่อท่านแม่”
เฟยเจินที่กำลังนั่งกินข้าวได้หยุดมือทันที พร้อมหันไปหาเฟยเทียนด้วยสีหน้าตื่นเต้น
“เ้าลูกโง่ แกได้อาชีพอะไรงั้นรึ”
ตูม ตึง อ๊ากกกกกกก
เฟยเทียนกำลังจะตอบได้มีเสียงดังเอะอะโวยวายมาจากนอกบ้าน เฟยเจินรีบลุกออกไปดูทันที
“เทียนเอ๋อเ้าทานข้าวก่อนนะ เดี๋ยวแม่จะตามพ่อไปดูสักหน่อย” เฟยเจียวเหมยพูดเสร็จก็ลุกเดินตามเฟยเจินไปทันที ส่วนเฟยเทียนรีบตักเนื้อหมูเข้าปากก่อนที่ทั้งสองคนจะกลับมาแย่งหมูกิน....
………..
“หนีๆ ทุกคนหนีเร็ว มีสัตว์อสูรหลายตัวมาที่หมู่บ้านของเรา” มีเสียงะโที่ดังจากหน้าหมู่บ้าน ลอยมาตามสายลมเพื่อเตือนคนอื่นๆ
เฟยเจินที่ออกมาดูเหตุการณ์ข้างนอกรีบวิ่งไปหยิบธนูและวิ่งไปทางเข้าหน้าหมู่บ้านทันที ด้วยอาชีพล่าสัตว์ถือว่าเป็อาชีพสายต่อสู้ในหมูบ้านนี้คนที่มีอาชีพสายต่อสู้มีแค่ไม่กี่คนเท่านั้น ถ้าไม่ไปหยุดสัตว์อสูร ทุกๆคนในหมู่บ้านนี้จะตายกันหมดนั่นรวมถึงเฟยเทียนด้วยเช่นกัน เฟยเจียวเหมยที่ตามออกมาเห็นสามีของตนวิ่งหน้าตั้งออกไปทันทีหลังได้ยินเสียง ด้วยความใเหตุการณ์แบบนี้ไม่คิดว่าจะเกิดขึ้นไวขนาดนี้ เฟยเจียวเหมยรีบวิ่งไปบอกทุกคนในระแวกนั้น บางคนกำลังตากผ้าหรืออยู่ในบ้านทำให้ไม่ได้ยินเสียงะโเตือนภัยของคนเฝ้ายาม เฟยเจียวเหมยจึงรับ่ต่อ รีบไปบอกทุกๆคนให้หนีทันที
เฟยเทียนที่กินข้าวเสร็จตอนนี้กำลังนอนหลับในห้องนอน เมื่อคืนตื่นกลางดึงมิหนําซ้ําตอนเช้าไปช่วยท่านแม่ทำงานจนถึงเย็น สภาพเฟยเทียนตอนนี้อ่อนล้าไปทั้งตัว ได้แต่นอนพักรอทั้งสองคนกลับมา
246
![วิศวะร้ายกับยัยคู่หมั้น [อ่านฟรี]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1778701758_50727255.webp)
