จื่อเหลียง智良

ในวันหนึ่งในขณะที่อี้เถ้าจื่อเหลียงเดินในตลาดกำลังจะซื้อผ้าก็มีคุณชายคนหนึ่ง

ดูท่าทางร่ำรวย แต่หน้าตารูปร่างอัปลักษณ์

อ้วนท้วมเดินมากับบ่าวรับใช้ 2-3 คนพูดจาก้าวร้าวใส่พ่อค้าแม่ค้าและชาวบ้านที่เดินผ่านไปมาในตลาดสักพักก็มาหยุดยืนอยู่ข้างๆ

จื่อเหลียง แล้วพูดขึ้นมาว่าแม่นาง เจ้าใช่

แม่นางที่กำลังค้าชาโด่งดังในเมืองหลวงนี้หรือเปล่าข้าก็เป็นพ่อค้าเจ้าสนใจมาเป็นเมียข้าไหมแล้วมาร่วมทำการค้ากับข้ารับรองว่าเจ้าจะสบายทั้งชาติแล้วดึงแขนจื่อเหลียงไป

อี้เถาร้องตะโกนขอความช่วยเหลือ  ช่วยด้วย ช่วยด้วยใครก็ได้ช่วยคุณหนูข้าที

แถวนี้ไม่มีใครช่วยเจ้าได้หรอก เจ้าไม่รู้หรอว่าข้าเป็นใคร ข้าคือคุณชายเมิ่งไงแม่นาง

จากนั้นสั่งบ่าวรับใช้จับอี้เถาด้วยแล้วพูดขึ้นมาว่า เจ้าทั้งสองอีกคนหนึ่งคุณหนูอีกคนหนึ่งบ่าว บ่าวเจ้าเนี่ยน่าตาดีใช้ได้ เป็นเมียรองข้าได้เลย เอาตัวสองคนนี้ไป คนที่เห็นในตลาดต่างตื่นตระหนก มามุมดู และชาวบ้านในตลาดคนหนึ่งจึงรีบไปหาคนช่วยและเข้ามายังโรงเตี๊ยมจื่อเหลียง  เถ้าแก่ แม่นางจื่อเหลียง แม่นางอี้เถาถูกคุณชายเมิ่งจับตัวไป

เฉินเฉินจึงยอกไป๋เหยา เจ้าไปบอกคุณชายเว่ยเฉินด่วนข้าตามไปก่อน

ไป๋เหยาที่กำลังวิ่งจะไปหาคุณชายเว่ยเจอคุณชายเว่ยและท่านแม่ทัพกำลังขี่ม้าพูดคุยกันกำลังจะออกไปขี่ม้าเล่นก็รีบควบม้ามายังตลาด เสียงท่านแม่ทัพตะโกนดังขึ้น หยุดนะ

ไม่ว่าเจ้าจะเป็นใคร บ้านเมืองมีกฏหมายเจ้าจะฉุดสตรีเช่นนี้ไม่ได้ คุณชายเมิ่งจึงพูดขึ้นมาว่า ท่านแม่ทัพ ท่านมายุ่งเรื่องสามีภรรยากันทำไม อี้เถาจึงพูดขึ้นมาว่า ใครเป็นภรรยาท่าน คุณหนูกับข้ายังไม่รู้จักเจ้าเลย

อยู่ๆเจ้ามาจับคุณหนูกับข้าทำไม  เว่ยเฉินลงจากม้ามาดึงตัวจื่อเหลียง แลัวอี้เถาออกมา

เจ้าสองคนไปก่อนนะ ที่เหลือ ข้กับท่านแม่ทัพจัดการเอง  ขอบคุณคุณชายที่เข้ามาช่วย  ข้าทำให้ท่านทั้งสองเดือดร้อนแล้ว  ไม่เป็นรัยข้าเต็มใจ จากนั้นจื่อเหลียง อี้เถาไป๋เหยาและเฉินเฉินก็กลับมา ไป๋เหยาเจ้านะเจ้าไปหาคุณชายเว่ยทำไม  คุณหนูหากเป็นอะไรไป ไป๋เหยาไม่รู้จะหาใครแล้วจริงๆเจ้าคะดีนะที่คุณชายกับท่านแม่ทัพยังไม่ออกไปขี่ม้า ไป๋เหยาตอนนั้นวิ่งสุดแรงเลยทันกำลังออกจากจวน  ยังงัยก็ขอบคุณพวกเจ้านะ

คุณหนูอี้เถากลัว อี้เถาบ่นขึ้นมาว่า

ทำไมคนในเมืองหลวงแห่งนี้ พอเป็นผู้มากมีตระกูลดี แค่ร่ำรวย ก็ทำเป็นใหญ่ไมาห็นกฏหมายบ้านเมือง คุณหนู ต่อไปอย่าออกไปข้างนอกเลยนะเจ้าคะ มีอะไรสั่งบ่าวไปก็ได้นะ

ว่าแต่คุณหนูหากเรื่องนี้นายท่านรู้เข้าคุณหนูคงได้กลับบ้านไหมเจ้าคะ  ข้าเองก็ไม่รู้

คุณหนูเจ้าคะ อี้เถาเป็นห่วงคุณหนูนะเจ้าคะ

ดีแล้วที่ปลอดภัยกลับมา  ข้าขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าบนห้องก่อนนะ เสื้อที่แขนขาดเล็กน้อยจากนั้นจื่อเหลียงก็เข้าห้องไป