EP : 73 กำจัดเหล่าขุนนางปีศาจ
“ไปจัดการให้หมด” ร่างสูงใหญ่ที่นั่งกับเก้าอี้มองไปที่ลูกน้องของตัวเองก่อนจะเอ่ยบอกเสียงราบเรียบ ก่อนจะลุกขึ้นไปยังห้องนอนของตัวเอง
ซิวเหวยหลงมองร่างบางที่นอนอ่านหนังสืออยู่ แผนที่จะพานางไปทานของหวานต้องพับเก็บเอาไว้ เนื่องจากนางบ่นว่าเหม็นกลิ่นสาบปีศาจทำให้เขาต้องพานางกลับมาที่ห้องนอน
เนื่องจากจมูกของซีเหลียนฮวานั้นไวต่อกลิ่นสาบของปีศาจมาก ขนาดพ่อบ้านฉางซีเหลียนฮวายังบอกว่าเหม็นเลย
“คงต้องพาไปที่สำนักเมฆาสวรรค์พรุ่งนี้แล้ว” ซิวเหวยหลงพึมพำพลางมองร่างบางที่นั่งอยู่บนเตียงโดยมีหนังสือสมุนไพรว่างอยู่ข้างกายของนาง
“นอนเถิด” ซิวเหวยหลงบอกวันนี้เห็นนางทานอาหารได้น้อยแล้วเขาไม่สบายใจเลย
“อื้อ” ซีเหลียนฮวาตอบก่อนจะเก็บหนังสือสมุนไพรใส่ช่องมิติก่อนจะล้มตัวลงนอน พอซิวเหวยหลงจะนอนกอดเธอร้องบอกเขา
“ตัวท่านเหม็น” ซีเหลียนฮวาร้องบอกแม้มันจะนิดเดียวก็ตามเธอทนไม่ไหวหรอก
“เดี๋ยวไปอาบน้ำก่อน” ซิวเหวยหลงกล่าวบอกก่อนจะไปอาบน้ำแล้วกลับออกมาเมื่อคิดว่ากลิ่นหายเหม็นแล้ว สงสัยกลิ่นติดมาจากลูกน้องของเขาเมื่อครู่เป็นแน่
ซิวเหวยหลงกลับมาก็พบว่าซีเหลียนฮวาหลับไปแล้ว เขาล้มตัวนอนลงข้างนางก่อนจะดึงนางมาก่อนจากนั้นก็หลับไปด้วยกัน
รุ่งเช้าซิวเหวยหลงตื่นขึ้นมาก่อนจะซีเหลียนฮวาไม่นานนักนางก็ตื่นขึ้นมาก่อนจะมองเขาเหมือนจะลืมไม่เต็มตาดีนัก
เขาไม่ได้กล่าวอะไรมากมายนอกจากอุ้มนางเข้าไปอาบน้ำด้วยกัน จากนั้นก็พากันไปที่ห้องทำงานของเขา
“รอนี่ก่อนเดี๋ยวข้าไปทำอาหารมาให้” ซิวเหวยหลงบอกเพราะถ้าให้พ่อบ้านฉางทำให้นางคงไม่ทานเป็นแน่
“ท่านอ๋องข้าอยากดื่มนมแพะ” ซีเหลียนฮวาที่เห็นว่าซิวเหวยหลงกำลังเดินออกมาไปก่อนพูดบอกทันที
“อืม” ซิวเหวยหลงตอบพลางรีบหาตามที่นางต้องการทันที
เขาใช้เวลาในการทำอาหารไม่นานนักก็ไปหานมแพะมาให้กับนางโดยต้องเดินทางไปยังแคว้นซิงหนานเพราะที่นั่นมีนมแพะชั้นดีแถมไม่มีกลิ่นปีศาจอีกด้วย ใช้เวลาไม่นานเขาก็กลับมาที่เชียงลา
“ลำบากท่านแล้ว” ซีเหลียนฮวาพึมพำก่อนที่เธอจะได้กลิ่นเหม็นสาบของปีศาจมันเหม็นจนทำให้เธอมึนหัวไปหมด เธอเรียกสัตว์อสูรของตัวเองออกมาทันที
“พาเจ้านายไปหลบมุมนั้นก่อน” ยิวฉี่บอกไป๋ฉีทันที พวกปีศาจพากันมาเป็นกลุ่มใหญ่มุ่งหน้ามาที่ห้องทำงานของซิวเหวยหลง
“ท่านจอมมาร พวกข้าน้อยมาขอคำอธิบายขอรับ” เรื่องขุนนางกั่วหลานถูกฆ่าตายนั้นทำให้พวกปีศาจบางตนไม่พอใจและยอมรับไม่ได้
เสียงร้องบอกจากพวกขุนนางปีศาจดังเข้ามาด้านในห้องเหมือนไม่เกรงใจคนในห้อง
“ฆ่าพวกมันที่นี่เลยหรือไม่” ไป๋หลงเอ่ยถามยิวฉี
“ฆ่าพวกมันที่นี่ไม่ได้เดี๋ยวเจ้านายได้กลิ่นเลือด” ยิวฉี่เอ่ยบอกก่อนจะเดินออกไปด้านนอก
“พ่อแม่ของพวกเจ้าไม่เคยสั่งสอนเรื่องการเคารพเจ้านายหรือไง” ยิวฉี่เดินไปที่หน้าประตูก่อนจะเปิดประตูห้องออกไปก็กล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบทันที
“พวกเจ้าเป็นใคร!” พวกขุนนางปีศาจร้องถามทันทีพลางเอาอาวุธออกมาเตรียมพร้อมที่จะสู้ พวกขุนนางปีศาจมองผู้บุกรุกทั้งสองที่ออกมาจากห้องของท่านจอมมาร
“เป็นใครไม่สำคัญ” ยิวฉี่เอ่ยตอบก่อนจะตวัดดาบไปมาเบาๆ ก็พลันมีแรงกดดันมหาศาลทำให้เหล่าขุนนางปีศาจเหงื่อซึมเมื่อรู้ผู้บุกรุกนั้นไม่ธรรมดา
“พวกเจ้ากล้ามากที่คิดจะกำจัดเจ้านายของข้า” ไป๋หลงกล่าวบอกไม่นานก็มีลมพัดรอบตัวของไป๋หลงมันคือลมร้อนที่สามารถเผาเหล่าขุนนางปีศาจได้ง่ายๆ เพราะตอนนี้ชุดของพวกปีศาจเริ่มไหม้ไปอย่างช้าๆ
“มาทำอะไรที่นี่” ซิวเหวยหลงมาถึงก็เอ่ยถามทันที เมื่อเห็นว่าเหล่าขุนนางปีศาจพากันมาอ้ออยู่หน้าห้องทำงานของเขา เขาเคยสั่งไปแล้วนี่ว่าไม่ให้ใครเข้ามาที่นี่ เมื่อคิดได้เช่นนั้นพลันอากาศเย็นยะเยือกก็ลุกลามไปบริเวณรอบๆ ทันที
“กล้าดียังไงถึงได้ขัดคำสั่งของข้า” ซิวเหวยหลงเอ่ยขึ้นพลางกวาดสายมองพวกปีศาจนิ่ง ถ้าไม่ใช่ว่าซีเหลียนฮวามีอาการแปลกๆ เขาจะไม่หงุดหงิดโมโหเช่นนี้เลย
“ขะ…ข้าน้อยไม่ได้จะขัดคำสั่งของทานจอมมารนะขอรับ พวกข้าน้อยเพียงแต่อยากได้คำอธิบายกับเรื่องที่เกิดขึ้นขอรับ” ขุนนางปีศาจเฒ่าตนหนึ่งทำใจกล้าเอ่ยถาม
“เจ้ากล้าขัดคำสั่งข้า” ซิวเหวยหลงกล่าวช้าๆ ความเย็นแผ่ออกมาเป็นไอเย็นสีดำต่างมุ่งตรงไปที่พวกขุนนางปีศาจที่ไม่ยอมเชื่อฟังเขา
“จนสำนึกผิดในน้ำแข็งราตรีเสีย” ซิวเหวยหลงกล่าวบอกพร้อมกับที่น้ำแข็งสีดำของเขากลืนตัวพวกขุนนางปีศาจเหล่านั้นไปทันที
“เจ้านายอาการหนักแล้ว” เสียงร้องของไป๋ฉีทำให้ซิวเหวยหลงรีบพุ่งตัวเขาไปข้างใจทันที
“ตัวนางซีดมาก” ซิวเหวยหลงเอ่ยเมื่อเห็นร่างเล็กซีดไปทั่วทั้งร่าง ทำให้เขาใจไม่ดี
“ต้องพาเจ้านายไปที่สำนักเมฆาสวรรค์” ยิวฉี่ร้องบอกทันทีเพราะที่นั่นมีของวิเศษมากมายที่จะช่วยซีเหลียนฮวาได้
“ใช่เราต้องไปเดี๋ยวเลย” ซิวเหวยหลงเอ่ยก่อนจะอุ้มซีเหลียนฮวาที่หลับไม่ได้สติก่อนจะออกไปด้านนอกแล้ว
จากนั้นก็ให้ยิวฉี่เปลี่ยนรูปร่างเป็นมังกรเพื่อให้เขาขึ้นไปด้านบนถ้าเดินทางโดยยิวฉี่มันจะเร็วกว่าเรือเหาะของเขา และอาจจะไปถึงสำนักเมฆาสวรรค์ได้ง่ายๆ
ร่างมังกรใหญ่โตพุ่งทะยานขึ้นบนฟ้าอย่างรวดเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ การเดินทางครั้งนี้ของเขามันกดดันมาก
เพราะมันทำให้เขานึกถึงเจ้านายเก่าของเขาที่ตายไปโดยที่เขาช่วยเหลือเจ้านายของเขาไม่ได้เลยแม้แต่น้อย และครั้งนี้เขาจะไม่ปล่อยให้เจ้านายของเขาต้องเป็นอะไรไปแน่