เขานั่งอยู่ท่ามกลางความมืดเหงื่อไหลโซมกาย ลมหายใจหอบกระชั้น เขาปรับลมหายใจอยู่นานกว่าจะเป็ปกติ
อัคนีหรืออาร์มตื่นขึ้นมากลางดึกเขาฝันร้าย เขาฝันเห็นเด็กสาวคนนั้น คนที่ทำให้เขาอยู่ไม่เป็สุขมาหลายวันแล้วธารทิพย์ ลูกสาวของเพื่อนแม่ และยังเป็เพื่อนเล่นสมัยเด็กของเขา
เมื่อก่อนตอนยังเด็กเขาและเธอสนิทกันได้เจอกันบ่อยๆ แต่พอโตขึ้น ต่างคนต่างมีเื่ต้องทำและอาจจะเพราะว่าพวกเขาไม่ใช่เพศเดียวกัน ความสนใจก็ต่างกันนานวันเข้าระยะห่างระหว่างพวกเขาเลยเพิ่มมากขึ้น นานๆ ทีถึงจะได้เจอกันสักครั้ง
สำหรับเขา เธอเป็เด็กหน้าตาน่ารักนิสัยยังเรียบร้อย อยู่ด้วยแล้วสบายใจ เธอเป็แบบนั้นมาตลอด
แต่เมื่อไม่นานมานี้ที่เขาได้พบเธออีกครั้งเื่วุ่นวายทั้งหลายทั้งปวงเกิดขึ้น จนทำให้เขารู้สึกหวาดผวา
เด็กผู้หญิงน่ารักเรียบร้อยทำให้เขารู้สึกหวาดผวาได้ยังไงน่ะเหรอ อืม บางทีเขาอาจจะไม่ได้หวาดผวาเธอ หรือไม่เขาอาจจะกำลังหวาดผวาตัวเองอยู่ก็ได้
เื่มันเป็อย่างนี้
เย็นวันหนึ่งตอนเขากำลังจะกลับหอพักมหาวิทยาลัยแม่บอกให้เขาเอาข้าวไปส่งให้เธอ เพราะพ่อแม่ของเธอไม่อยู่บ้าน เธออยู่คนเดียวเขาก็ทำตามโดยไม่คิดอะไร ก็แค่เอาข้าวไปส่งให้เธอแล้วก็กลับ ทักทายเป็พิธีนิดๆหน่อยๆ แล้วขอตัวกลับก็คงจะพอแล้ว
แต่ที่ไหนได้เธอขอให้เขาอยู่เป็เพื่อนจนกว่าเธอจะอาบน้ำเสร็จเขาอุตส่าห์ใจดียอมอยู่เป็เพื่อนเธอ เด็กผู้หญิงอยู่คนเดียวใกล้ค่ำจะอาบน้ำอาจจะรู้สึกกลัว เขาจิตใจดีและใจกว้างแบบเขาย่อมเข้าใจความรู้สึกของเธออยู่แล้ว
ใครจะไปคิดว่าเธอช่างรักสะอาดอาบน้ำนานเหลือเกินถ้าเขาเป็คนไม่ดีสักหน่อยคงจะคิดว่าเธอกำลังแกล้งเขาอยู่แน่ๆแต่เพราะเขาเป็คนดีจึงไม่ได้คิดแบบนั้น
เขารออยู่ตั้งนานกว่าเธอจะอาบน้ำเสร็จพอเธอออกมา ให้ตายเถอะ เธอดันไม่ใส่เสื้อชั้นใน เขายังคิดแบบคนจิตใจดีว่าเธอคงจะลืมเลยไม่ได้พูดถึงเื่นี้ต่อหน้าเธอ เขาก็เป็สุภาพบุรุษคนหนึ่ง ในเมื่อเธออาบน้ำเสร็จเขาก็จะกลับแล้วไม่จำเป็ต้องไปพูดอะไรให้เธอรู้สึกอับอาย เื่ไหนควรพูดหรือไม่ควรพูดเขาแยกแยะได้
แต่พอเขาจะกลับ กุญแจรถก็ดันมาหาย ทั้งๆที่ก่อนเธอจะออกมา เขาจำได้แท้ๆ ว่ามันยังวางอยู่ตรงนั้นตรงที่เธอยืนบังไว้นั่นแหละ
คนจิตใจดีแบบเขาจะไปคิดโทษเธอได้ยังไงเขาแค่คิดว่าพอเธอเดินออกมาอาจจะเผลอเอามือไปปัดโดนกุญแจตก เื่มันก็เป็ไปได้เธออาจไม่ได้ตั้งใจ เขาจึงไม่โกรธหรือคิดตำหนิเธอ เขาก็แค่หากุญแจเพื่อจะได้กลับหอพักซะที
ยังหากุญแจไม่ทันจะเจอฝนดันตกลงมาอีก แล้วตกหนักซะด้วย เขาไม่มีทางขับรถฝ่าฝนที่ตกหนักขนาดนั้นกลับหอพักได้แน่นอนเธอทำท่าทางเห็นใจและบอกให้เขาพักที่บ้านเธอในคืนนั้น เขาจะทำยังไงได้ในเมื่อไปไหนไม่ได้ก็ต้องค้างที่บ้านเธอ
พอตกลงเื่ทุกอย่างเสร็จกุญแจรถเ้ากรรมที่เขาหาอยู่ตั้งนานก็ไม่เจอดันโผล่ออกมาซะได้ นั่นก็ช่างเถอะเื่ผีบังตาหาของไม่เจอแบบนี้ชีวิตนึงอาจจะต้องเคยพบเจออยู่บ้าง มันไม่ใช่ความผิดของเธอที่สำคัญเธอยังช่วยหากุญแจรถจนเจอด้วย
เื่พวกนั้นไม่ใช่ปัญหาปัญหามันอยู่ที่เธอโวยวายว่ามีตัวอะไรไต่ แล้วะโโถมมาหาเขาจนเขาล้มลงไม่รู้ว่าล้มอีท่าไหนเธอถึงมานั่งคร่อมอยู่บนตักเขาซะได้ เขาก็เป็ผู้ชายคนหนึ่งโดยััตรงๆ แบบนั้นร่างกายต้องมีปฏิกิริยาอยู่แล้ว เขารีบกลบเกลื่อนกลัวว่าเธอจะอายเธอดันถามจี้เขาว่าสิ่งที่เป็แท่งๆ ในกางเกงของเขาคืออะไร
เท่านั้นยังไม่พอ ฝนตกอยู่ดีๆฟ้าก็ผ่าลงมา ไฟฟ้าก็ดันมาดับ รอบตัวมืดไปหมด เธอบอกว่ากลัวความมืดเขาก็อาสาจะคลำทางไปหาเธอ แต่คำไปคลำมาดันไปคลำโดนหน้าอกของเธอเข้าแทนที่เธอจะร้องโวยวายหรือส่งเสียงใสักนิด เธอกลับเงียบ ในเมื่อเธอเงียบ เขาก็เลยเงียบคลำหาทางพาเธอไปนอน ทำหน้าที่สุภาพบุรุษดูแลผู้ที่อ่อนแอกว่า
พอไปถึงห้องนอนเธอขอให้เขานอนห้องเดียวกันเพราะว่ากลัว เขาไม่อยากอยู่ใกล้เธออีกแล้วแต่ก็ทนเห็นเธอร้องไห้ไม่ได้ สุดท้ายเขาจึงยอมนอนบนพื้นแข็งๆเพื่ออยู่เป็เพื่อนเธอ แต่คืนนั้นทั้งคืนใจเขากระวนกระวายความเป็ชายไม่อ่อนตัวเลยแทบทั้งคืน ทรมานซะจริง
ตอนนี้พอมานึกถึงเื่ราวต่างๆมันจะเป็ไปได้เหรอที่ทุกอย่างบังเอิญขนาดนั้น เขาไม่อยากคิดว่าเธอจงใจแต่เื่มันก็ประจวบเหมาะเกินไปสุดท้ายเขาได้แต่บอกตัวเองว่าอย่าได้ไปพบเจอกับเธอสองต่อสองอีกเด็ดขาดถ้าไม่อยากโดนข้อหาพรากผู้เยาว์
พอคิดมาถึงตรงนี้เขาก็ใจนชาไปทั้งตัว พรากผู้เยาว์?นี่เขาคิดว่าตัวเองอาจจะไปทำมิดีมิร้ายกับเด็กผู้หญิงงั้นเหรอ เธออายุแค่สิบสี่ปียังใช้คำนำหน้าว่าเด็กหญิงอยู่เลยนะ เขาเป็เดนมนุษย์หรือไงถึงได้จะไปมีอารมณ์แบบนั้นกับเด็ก
เขาคิดวนเวียนอยู่กับเื่นี้จนนอนไม่หลับเครียดและวิตกกังวล สุดท้ายเขาต้องแอบพ่อแม่ไปพบจิตแพทย์จิตแพทย์ทดสอบทางจิตวิทยาให้เขา ลงความเห็นว่าเขาปกติ เขาไม่ได้รู้สึกมีอารมณ์ใคร่กับเด็กผู้หญิงคนอื่นๆเขานึกดีใจ จนความเครียดความกังวลพวกนั้นหายไป เขากลับมามีชีวิตปกติสุขอีกครั้ง
จนวันปีใหม่มาถึงแม่บอกให้เขาไปร่วมงานปีใหม่ที่บ้านของเธอ ความจริงแล้วเขาไม่อยากไปเลย แต่อีกใจหนึ่งก็อยากทดลองว่าหากเขาเจอเธออีกครั้งเขาจะยังมีอาการแบบนั้นอีกหรือเปล่า
โชคร้ายจริงๆ แค่เขาเจอหน้าเธออาการเดิมๆ ก็กลับมาอีก เธอเป็แม่มดใช่ไหมทุกครั้งที่เขาเจอเธอเขาต้องโดนคำสาปของเธออยู่เรื่อยไป ในหัวเขามีแต่เื่คืนนั้นร่างกายมีปฏิกิริยาตอบสนอง เขาต้องดึงหน้าบึ้งตึงเพื่อจะได้ไม่เผยพิรุธให้ใครเห็น ปีนี้เธออายุสิบห้าถึงจะไม่ได้ใช้คำนำหน้าว่าเด็กสาวแล้วแต่เธอก็ยังคงเป็เยาวชนอยู่ เธอยังเป็แค่เด็กม.ต้น
คนโรคจิตสารเลวเช่นเขายังคงเกิดความ้าเมื่อเห็นหน้าเธอ
ปีนั้นเธอเอาหน้าด้วยการซื้อของขวัญปีใหม่ให้แม่ของเขาทุกคนเบิกบานมีความสุข เขารู้สึกขัดใจเหลือเกิน เธอทำให้เขาทุกข์ใจขนาดนี้ยังจะมีหน้ามาเอาอกเอาใจแม่เขาอีกพอกลับมาถึงบ้าน เขาเลยจัดการยึดของขวัญที่เธอซื้อให้แม่มาเป็ของตัวเองซะ แบบนี้ถึงจะรู้สึกดีขึ้นมาหน่อย