ตอนที่ 21 คำสัญญากับเสือ
ลูกเสือขดตัวกลมดูเหมือนแมวขี้อ้อนและเชื่องตัวหนึ่งแต่หลังจากที่ลูกเสือรู้สึกตัว มันก็กรีดร้องและดิ้นรนอย่างสิ้นหวัง มันถูกหิ้วหลังคอเอาไว้ต่อให้ดิ้นรนเพียงใดก็ไร้ค่า
เมื่อแม่เสือเห็นว่าลูกของมันถูกจับ มันจึงตื่นตระหนกจนอยากจะพุ่งเข้ามากัดหลินหร่วน
แต่น่าเสียดายที่มันได้รับาเ็สาหัสและมิมีกำลังมากพอมันทำได้เพียงร้องคำรามอย่างโกรธเคือง
หลินหร่วนถอยหลังไปสองก้าวพร้อมกับลูกเสือ"มิต้องกังวลไป ข้าจะมิทำร้ายลูกของเ้า"
เดิมทีหลินหร่วนก็แค่สนทนากับตนเอง แต่นางมิคาดคิดเลยว่าเสือตัวใหญ่จะหยุดกรีดร้องทั้งยังจ้องมาที่หลินหร่วนตาเขม็ง
“เ้าฟังข้ารู้เื่ด้วยหรือ? ”
สายตาของหลินหร่วนเต็มไปด้วยความประหลาดใจเสือตัวใหญ่พยักหน้าเบา ๆ
หัวใจของหลินหร่วนเต้นแรงสองสามครา ทว่าใบหน้าของนางยังคงเรียบนิ่งมิได้แสดงสีหน้าใดออกมาเลย
“ในเมื่อเ้าเข้าใจสิ่งที่ข้าเอ่ยข้าก็จะเอ่ยความจริงกับเ้า เ้าเห็นหมาป่าเ่าั้หรือไม่ ?ข้ามีวิธีทำให้เ้ารู้สึกดีขึ้นได้ ทว่าข้ามีเงื่อนไขบางอย่าง”
คำเอ่ยของหลินหร่วนฟังดูซับซ้อนเล็กน้อยแม่เสือพยักหน้าหลังจากตกตะลึงอยู่ชั่วครู่
หลินหร่วนพอใจเป็อย่างมาก เมื่อทราบว่าตนเองสามารถสื่อสารกับแม่เสือได้
“ข้าสามารถรักษาเ้าได้แต่เ้าต้องไล่หมาป่าเ่าั้ออกไป และเพื่อเป็ตัวประกันว่าเ้าจะมิกลับมาแก้แค้นดังนั้นปล่อยให้ลูกของเ้าอยู่ในมือของข้าไปก่อน มิต้องกังวลไปหรอก ข้าสัญญาว่าข้าจะมิทำร้ายลูกของเ้าและข้าจะคืนลูกให้แก่เ้าหลังจากที่ข้าแน่ใจว่าข้าปลอดภัยแล้ว”
แม่เสือครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ มันเข้าใจความหมายของประโยคนี้
ทันใดนั้นมันก็คำรามออกมาอย่างโกรธเคือง
หลินหร่วนหิ้วลูกเสือถอยหลังไปสองสามก้าว
“มิมีประโยชน์ที่จะโกรธอาการาเ็ของเ้าค่อนข้างรุนแรง หากเ้ามิตกลงตามเงื่อนไขของข้า เ้าเองก็มิมีทางเลือกอื่นนอกจากตายหากเ้าตายแล้วหมาป่าเ่าั้บุกเข้ามา ลูกของเ้าก็ต้องตายด้วยเช่นกันหากเ้ายอมรับเงื่อนไขของข้า อาการาเ็ของเ้าจะหายทันที เ้าและลูกของเ้าก็จะปลอดภัย”
แม่เสือจ้องไปที่ลูกของมันครู่หนึ่ง ในที่สุดก็ยอมเลือกเส้นทางที่ดีที่สุดสำหรับตอนนี้มันหมอบลงกับพื้นอย่างจำยอม
หลินหร่วนถอนหายใจด้วยความโล่งอก
“นับว่าเ้าเลือกได้ฉลาดดี !เ้ารอข้าสักประเดี๋ยว”
หลังจากเอ่ยจบหลินหร่วนอุ้มลูกเสือเข้ามาในห้องนางวิ่งไปยังตู้ที่หลินหานกับหลินซิ่วซ่อนตัวอยู่ จากนั้นก็ปลดล็อกแล้วเปิดประตูออก
หลินหานและหลินซิ่วนั่งยองอยู่ในตู้ด้วยร่างที่สั่นเทิ้มนางถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาด้วยเสียงคำรามของเสือ เมื่อได้ยินเสียงเปิดตู้ นางจึงอ้าปากเตรียมเรียกหลินหร่วนแต่กลับมีเ้าขนปุกปุยสีขาวถูกยื่นเข้ามาเสียก่อน
“อุ้มแมวตัวนี้เอาไว้และจงซ่อนอยู่กับมันในนี้"
หลังจากเอ่ยจบหลินหร่วนก็ปิดประตูล็อคตู้เสียงดังปัง
เมื่อเดินกลับไปที่ลาน แม่เสือพบว่าลูกของมันหายไปจึงคำรามออกมาอย่างโกรธเคืองอีกครา
เสียงคำรามของเสือมิใช่เื่ตลก หลินหร่วนรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาทันใด
“เ้ามิต้องกังวลไปหรอกลูกของเ้าปลอดภัยแล้ว ตราบใดที่เ้าทำตามที่ข้าเอ่ย ข้าสัญญาว่าจะมิทำร้ายเขาแม้แต่เส้นขน”
อาจเป็เพราะมันถูกหมาป่ารุมกัดจนาเ็สาหัส ดังนั้นย่อมทำอันใดมิได้
หลินหร่วนมิกล้าเข้าใกล้มากจนเกินไป “เ้าาเ็ตรงที่ใดมาให้ข้าดู”
แม่เสือลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ขยับร่างอย่างแรงเผยให้เห็นาแที่ชุ่มไปด้วยเื ทั้งยังลึกเข้าไปในกระดูก
หลินหร่วนอดมิได้ที่จะหายใจเข้าลึก ๆเมื่อเห็นาแ
พลังอันน้อยนิดของนางจะสามารถรักษาอาการาเ็นี้ได้จริงๆ หรือ ?
“บัดนี้ข้าต้องจับาแของเ้าเ้าห้ามใช้โอกาสนี้กัดข้าเด็ดขาด มิเช่นนั้นเ้ากับลูกของเ้าจะต้องตายที่นี่เข้าใจหรือไม่ ? ”
แม่เสือเหลือบมองหลินหร่วนอย่างเกียจคร้าน มิทราบว่ามันี้เีเกินกว่าจะระวังตัวหรือว่ามันทนมิไหวอีกต่อไปแล้ว
หลินหร่วนจับกริชที่เหน็บอยู่บริเวณเอวของนางเอาไว้รู้สึกมั่นใจขึ้นมาเล็กน้อย จากนั้นก็ค่อย ๆ เดินเข้าไปหาแม่เสือ
แม่เสือนอนนิ่งอยู่บนพื้น
หลินหร่วนโน้มกายไปข้างหน้า จากนั้นก็ค่อย ๆนั่งลงอย่างระมัดระวัง นางเหยียดมือซ้ายออกไปจับแม่เสือ ส่วนมือขวาของนางจับกริชที่เอวอย่างระมัดระวัง
เมื่อเห็นว่าแม่เสือรักษาสัญญา มิมีเจตนาฉวยโอกาสสังหารนางหลินหร่วนจึงวางใจลงเล็กน้อย นางเริ่มนึกภาพการรักษาาแของเสือในศีรษะ
เพียงมินานแม่เสือก็สังเกตเห็นถึงความแปลกประหลาดที่มาจากาแเมื่อหันไปมอง มันเห็นหลินหร่วนหลับตาลงภายใต้แสงจันทรา เผยให้เห็นถึงความทุ่มเทอย่างหาที่เปรียบมิได้นางกดมือข้างหนึ่งไว้บนาแของมัน แผลฟื้นตัวอย่างรวดเร็วภายในพริบตาเดียว
หลินหร่วนรู้ว่าพลังของนางถูกใช้ไปอย่างรวดเร็วทำให้นางรู้สึกเหนื่อยเล็กน้อย
พลังของนางยังมิแข็งแกร่ง นางสามารถควบคุมการเติบโตได้เพียง่ระยะเวลาสั้นๆ เท่านั้น ส่วนการควบคุมการเคลื่อนไหวของสัตว์ นางสามารถควบคุมได้รอบละสองคราเท่านั้น
หากสัตว์เ่าั้มีขนาดใหญ่ นางก็อาจจะควบคุมได้เพียงตัวเดียว
ขนาดของเสือตัวนี้ใหญ่กว่ากวางมากนัก การรักษาาแของมันมิใช่เื่ง่าย
เมื่อหมดแรง หลินหร่วนจึงลืมตาขึ้นมาพร้อมกับกุมขมับจากนั้นก็จดจ้องไปยังาแของแม่เสือ
ควรค่าแก่การรักษา
หลินหร่วนถอยหลังไปสองสามก้าว ดึงกริชออกมา จ้องมองแม่เสือด้วยสายตาระแวดระวัง
“อาการาเ็ของเ้าหายแล้วตามข้อตกลงของพวกเรา เ้าไปจัดการกับหมาป่าเ่าั้ได้แล้ว”
แม่เสือลุกขึ้นยืน เดินวนไปมาสองสามรอบเพื่อตรวจดูให้แน่ใจว่าอาการาเ็ของมันหายดีแล้วจากนั้นมันก็คำรามออกมา แล้วะโออกไปจากกำแพง
ในมิช้าเสียงหอนของหมาป่าก็ดังขึ้นมา ตามมาด้วยเสียงคำรามของเสือ
หลินหร่วนซุกตัวอยู่ที่มุมห้องเพื่อรอให้พลังฟื้นตัว
หากมิเติมพลังงานลงไปความเร็วในการฟื้นคืนพลังจะช้าเป็อย่างมาก หลินหร่วนรู้สึกกังวลเล็กน้อยกลัวว่าหลังจากที่เสือจัดการกับหมาป่าข้างนอกเสร็จแล้วมันจะหันกลับมาจัดการตนเอง
ในสถานการณ์เช่นนี้ อย่าเอ่ยถึงเสือเลย แม้แต่สัตว์ป่าตัวเล็กๆ นางก็คงมิอาจจัดการได้
ในมิช้าการต่อสู้ด้านนอกก็จบลง
หลินหร่วนลืมตาขึ้นมา บัดนี้นางยืนพิงกำแพงเพื่อประคองร่างเอาไว้สายตาจดจ้องไปยังแม่เสือที่ะโเข้ามาจากกำแพงและแสร้งทำเป็มองมันราวกับมิมีสิ่งใดผิดปกติ
คนหนึ่งคนกับเสือหนึ่งตัวยืนอยู่ในลานพลางจ้องหน้ากัน
ทันใดนั้นหลินหร่วนก็เอ่ยขึ้นมาว่า“เ้าออกไปจากหมู่บ้านก่อน พรุ่งนี้ยามเช้าข้าจะไปส่งลูกของเ้าที่เชิงเขาเฉินวู”
แม่เสือมิค่อยเต็มใจ มันจึงส่งเสียงคำรามออกมา
“ลูกของเ้ายังเล็ก เสียงการต่อสู้เมื่อครู่ดังจนเกินไปชาวบ้านต้องทราบอย่างแน่นอน หากเ้ามิรีบหนีไป เ้าต้องถูกค้นพบอย่างแน่นอนแม้ว่าเ้าจะแข็งแกร่ง แต่ต่อให้แข็งแกร่งเพียงใด เ้าจะสามารถต้านทานดาบและขวานของมนุษย์ได้เยี่ยงนั้นหรือ? ”
แม่เสือลังเลอยู่เนิ่นนาน สุดท้ายก็คำรามออกมาอย่างมิเต็มใจหลังจากที่หลินหร่วนเอ่ยเตือน มันก็หันหลังแล้วเดินออกไป ทั้งยังมิวายฆ่ากวางที่ใกลัวด้วยการกัดเพียงคราเดียวจากนั้นก็ะโออกจากรั้วไป
หลินหร่วนฟังเสียงฝีเท้าที่วิ่งเข้าไปในป่าจากนั้นปล่อยร่างตนเองไหลลงไปนั่งบนพื้น
แม่เสือกลัวว่านางจะมิรักษาสัญญา มันจึงข่มขู่นางด้วยกวางตัวนั้น!
นางใช้ความพยายามอย่างหนักในการนำกวางลงมาจากูเาถ้าหากนางรู้ว่าเสือจะเอาไป เช่นนั้นนางคงจะฆ่าและกินเนื้อของมันไปั้แ่ตอนเย็นแล้ว
เมื่อนึกถึงกวางตัวนั้น หลินหร่วนก็พลันรู้สึกปวดใจขึ้นมาทันใด
199
