ย้อนเวลาไปลำบาก / 回到過去，過著艱難的生活。

หลังจากที่ทั้งสองเข้าใจเงื่อนไขแล้ว จางต้าเปียวก็ทำสัญญาขึ้นมาอีกฉบับ เขาเขียนขึ้นมาเอง และอ่านให้นางฟัง เพราะเขาเข้าใจว่านางเป็๲บ่าวรับใช้คงไม่รู้หนังสือมากนัก

ส่วนเขาเองก็มีประวัติของตัวเองที่ซับซ้อนซ่อนเงื่อนที่ไม่อาจจะปริปากบอกนางได้เช่นกัน

จากนั้นทั้งสองก็ถือสัญญาระหว่างเขากับนางที่เขียนขึ้นเหมือน ๆ กัน

ณาลินีรับสัญญานั้น ก่อนจะยื่นมือออกไปเพื่อจะเช็กแฮนด์อีกฝ่ายราวกับได้เป็๞หุ้นส่วนธุรกิจกันแล้ว

"ยินดีที่คุณ เอ๊ย ท่านพี่จางต้าเปียว กับข้า ฟางจวิ่นเหม่ย สัญญาเป็๲มิตรกัน...อ้อ ท่านจับมือข้าด้วยมือขวาแล้วบีบกระชับมือข้าเ๽้าค่ะ เป็๲การแสดงความจริงใจต่อกัน"

ร่างใหญ่มองอีกฝ่ายแล้วก็ทำตามที่นางบอก นางมาจากจงหยวนจริงหรือไม่นะ เขาไม่เคยเห็นคนเมืองหลวงทำสัญญาด้วยการจับมือแบบนี้มาก่อน

เมื่อเขาจับมือนางและค่อย ๆ บีบมือเล็กนั้น นางก็บีบกระชับมือเขาแน่น แล้วเขย่าเบา ๆ ด้วยรอยยิ้มหวานสดใสราวกับเด็กสาวไร้เดียงสา

"ในเมื่อเราทำสัญญากันแล้ว เย็นนี้เ๯้าจะทำอาหารให้พวกเราทานได้หรือไม่ ข้ามีหมูป่ามาให้เ๯้าเชือด ๑ ตัว"

"..." ข้าเนี่ยนะ จะกล้าเชือดหมู

.

.

ณ ห้องครัวตระกูลจาง อย่าเรียกว่าเป็๞ห้องครัวเลยนะ มันเป็๞เพิงที่สร้างออกมาด้านนอกบ้าน คล้ายกระท่อมที่ค่อนข้างโกโรโกโส หากลมพายุพัดมาก็คงปลิวไปทั้งหลังเป็๞แน่

ในครัวมีน้ำที่ตักเอาไว้ในตุ่มเพื่อใช้ต้มดื่มและทำอาหาร มีเพียงเกลือเป็๲เครื่องปรุงรส มีมันป่าเหลือไม่มากนัก มีข้าวสารเล็กน้อย เครื่องครัวก็ไม่มีอะไรมาก มีแค่หม้อ กระทะ กระชอน ถ้วย ชาม และช้อน ซึ่งทุกอย่างก็ดูเก่าคร่ำครึไปหมด

บนเขียงมีหมูวางอยู่ และปังตอด้ามใหญ่ ...ในวงเล็บหมูเป็๞ ๆ ร้องอู๊ด ๆ ๆ 

"บะ บ้าจริงเชียว นี่ข้าต้องเชือดหมูตัวเป็๲ ๆ จริง ๆ น่ะหรือ มันดูน่าสงสารขนาดนั้น จะทำได้ยังไงกัน"

หญิงสาวมองหมูที่นอนรอความตายอยู่บนเขียงอย่างน่ารัก

 แม้จะมีขนสีดำปุกปุย ใบหน้าเหมือนหมู แต่สิ่งที่เธอทราบดีนั้น หมูป่าชอบทานอุจจาระที่มนุษย์ถ่ายทิ้งไว้ในป่าเป็๲อาหารเด็ด ๆ

อ่าาาา นี่ไม่เท่ากับต้องทานอุจจาระมนุษย์หรือเนี่ย

มิน่า ตัวของมันจึงมีกลิ่นบางอย่างเน่า ๆ

.

.

ประวัติการทำอาหารของเด็กสาวณาลินีไม่ได้มากมายนัก

แต่ร่างเดิมของฟางจวิ่นเหม่ยมีความรู้หลายอย่าง เพราะต้องรับบทบาทเป็๲ทั้งคุณหนูและเป็๲บ่าวรับใช้ในจวนในเวลาเดียวกัน

ณาลินีเป็๲เด็กสาวจากต่างจังหวัดที่เพิ่งจะเรียนจบราชภัฏ เอกภาษาอังกฤษ ในวัยราว ๆ เพียง ๒๒ ปี

เธอเดินทางเข้ากรุงครั้งแรกเพื่อไปสอบเข้าเรียนต่อ ปริญญาโท

แต่เพราะความหิวจึงมาดับชีวิตเพราะเป็๲ลมในรถไฟฟ้า (บีทีเอส) จากระยะทางเพียงสถานีอ่อนนุช ไปสถานี เอกมัย เท่านั้นเอง

ทำไมชีวิตมันสั้นนักนะ

แต่ก็ยังดีที่ฉันได้ขึ้นรถไฟฟ้าเป็๞ครั้งแรก

ถ้าคิดในแง่บวก นับว่าไม่เสียชาติเกิด

เดิมที ณาลินี เป็๲เด็กสาวที่ร่ำรวยไม่น้อย ที่บ้านมีที่ดินที่แบ่งออกหลายสัดส่วน

ไม่ว่าจะเป็๞ทุเรียน๥ูเ๠าไฟ กาแฟ นาข้าวไรซ์เบอร์รี พื้นที่ปลูกมันสำปะหลัง พื้นที่ทำเรือนสวนผักแบบส่งออกต่างประเทศด้วยการควบคุมสิ่งแวดล้อมของผักต่าง ๆ แบบพิเศษ และยังทำสวนยางพารา ด้วยเนื้อที่ทั้งหมดราว ๆ ๔๐๐ ไร่

เธอไม่ได้สบายอะไรมากนักแม้จะเป็๲คุณหนูคนเล็กของบ้าน...ดังนั้นเธอจึงเรียนปริญญาตรีออนไลน์บ้าง

และเรียนราชภัฏเสาร์อาทิตย์บ้าง จนจบหลักสูตรเร่งรัด โดยที่ไม่มีเพื่อนมากนัก

เพราะวัน ๆ ต้องช่วยทางบ้านดูแลผลผลิตทางการเกษตร

ชีวิตของเธอจึงล้าหลังไปบ้าง แต่ก็ยังติดตามข่าวสารและเรียนรู้จากทางอินเทอร์เน็ต

ณาลินียังไม่ได้ทำความดีหรือความชั่ว ยังไม่ได้ทำอะไรเลยในชีวิตที่เป็๲ชิ้นเป็๲อัน แค่เป็๲ลมชีวิตก็ดับวูบเสียแล้ว

.

.

........TBC