แสงแดดอ่อนยามบ่ายสาดส่องลอดผ้าม่านสีขาวบางเบา ปะทะผิวกายเปลือยเปล่าของมิ้นท์ที่นอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียงกว้าง
ลมทะเลพัดโชยมาเบาๆ พร้อมเสียงคลื่นซัดสาดกระทบฝั่งดังแว่วมาจากภายนอกห้อง กลิ่นไอทะเลผสมกับกลิ่นหอมอ่อนๆ
ของดอกไม้ป่าที่ปักอยู่ในแจกันข้างเตียง สร้างบรรยากาศที่แตกต่างจากห้องพักแคบๆ ในคอนโดกลางกรุงเทพฯ ราวฟ้ากับดิน
มิ้นท์พลิกตัวนอนหงาย แขนเรียวยกขึ้นบดบังแสงที่แยงตา ดวงตากลมโตสีน้ำตาลอ่อนค่อยๆ ปรือขึ้นมองเพดานห้องที่ไม่คุ้นเคย
ความทรงจำเมื่อคืนไหลบ่าเข้ามาในสมอง ความร้อนรุ่มที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง ความรู้สึกวาบหวามที่ยังคงติดตรึงอยู่ในทุกอณูผิว
เมื่อคืน… เธอได้มอบกายและใจให้กับผู้ชายที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่นาน ผู้ชายที่ชื่อเพิ่ม นายหัวเ้าของอู่ต่อเรือรูปร่างสูงใหญ่ ผิวสีแทน
จากการตากแดด ใบหน้าคมสันที่แฝงไปด้วยความอบอุ่นและดุดันในคราวเดียวกัน รอยยิ้มที่มุมปากและแววตาที่มองมายังเธออย่างลุ่ม
หลง ทำให้หัวใจของมิ้นท์เต้นระรัวอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน
มิ้นท์จำได้ถึงััหยาบกร้านแต่หนักแน่นของมือใหญ่ที่ลูบไล้ไปทั่วร่าง เสียงทุ้มต่ำที่กระซิบข้างหูคำหวานที่ทำให้เธอใจสั่นระรัว
จูบแรกที่แสนเร่าร้อนและดูดดื่ม ราวกับจะกลืนกินิญญาของเธอเข้าไปทั้งตัว
และััสุดท้าย… ััที่ทำให้เธอรู้ว่าความสุขสมทางกายนั้นเป็เช่นไร ััที่ทำให้เธอหลงลืมความเศร้า ความผิดหวัง
และความเหงาที่เกาะกินหัวใจมาตลอดสัปดาห์
มิ้นท์ลุกขึ้นนั่ง พาดผ้าห่มผืนบางคลุมกายลวกๆ มองไปรอบห้องพักที่เรียบง่ายแต่สะอาดสะอ้าน เฟอร์นิเจอร์ไม้สีอ่อนให้ความรู้สึก
อบอุ่นสบายตา หน้าต่างบานใหญ่เปิดรับลมทะเลและแสงแดดอย่างเต็มที่
เธอเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปเห็นทะเลสีครามกว้างสุดลูกหูลูกตา เรือประมงลำน้อยใหญ่ลอยลำอยู่กลางทะเล ท้องฟ้าสีฟ้า
สดใสไร้เมฆฝน
หัวหิน… เมืองชายทะเลที่เธอไม่เคยคิดว่าจะได้มาใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ เมืองที่เธอถูกส่งตัวมาทำงานอย่างไม่เต็มใจนัก เมืองที่ทำให้
เธอต้องทิ้งทุกอย่างไว้เื้ั ทั้งงานที่เคยทำ เพื่อนฝูง และ… คนรัก
“คนรักเก่า” มิ้นท์กระตุกยิ้มเยาะให้กับคำนั้น คำที่แทนความสัมพันธ์ที่จบลงอย่างไม่สวยงามนัก ความสัมพันธ์ที่เธอทุ่มเทให้
หมดใจ แต่สุดท้ายก็ถูกทิ้งอย่างไร้เยื่อใย
เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นขัดจังหวะความคิด มิ้นท์เดินกลับไปหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง มองดูชื่อที่ปรากฏบน
หน้าจอ “พี่เพิ่ม…” หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้
“สวัสดีค่ะ พี่เพิ่ม” มิ้นท์กรอกเสียงลงไปในโทรศัพท์ พยายามควบคุมน้ำเสียงให้เป็ปกติที่สุด
“มิ้นท์… ตื่นแล้วเหรอครับ” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังมาจากปลายสาย น้ำเสียงอบอุ่นอ่อนโยนจนมิ้นท์รู้สึกอบอุ่นไปทั้งหัวใจ
“ค่ะ เพิ่งตื่นค่ะ”
“เมื่อคืน… มิ้นท์สบายดีไหมครับ” คำถามนั้นทำให้ใบหน้าของมิ้นท์ร้อนผ่าวขึ้นมาทันที ความทรงจำเมื่อคืนไหลบ่าเข้ามาใน
สมองอีกครั้ง ความรู้สึกวาบหวามยังคงอยู่ตราตรึงชัดเจน…
241
