“พวกเขาทำกันมานานแล้วครับ แต่ผมไม่มีหลักฐาน วิดีโอนี้ได้มาเมื่อวันก่อน ผมกับภีมพลแอบเข้าไปในห้องสินค้าแล้วถ่ายเก็บไว้เป็หลักฐานมัดตัวคนพวกนี้ แต่ผมไม่สามารถไว้ใจใครได้ เลยไม่ได้รายงานเื่นี้ให้ใครรู้ ที่ผมเข้าพบท่านประธานในวันนี้ก็เพราะเื่นี้ครับ” ธาวินพยักหน้า ก่อนจะให้คนนำตัวคนทำผิดทั้งหมดออกไป แล้วตัดสินใจดำเนินคดีทางกฎหมายโดยไม่มีข้อยกเว้น
“ขอบใจมากนะนายตั้ม” ธาวินเลื่อนสายตาไปหาภีมพล แม้เขาไม่ใคร่ชอบหน้านัก แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าเป็เพราะภีมพลที่ช่วยพิชญาไว้ อีกทั้งยังช่วยโรงงานเอาไว้ด้วย ความชอบพวกนี้เขาควรได้รับคำชมเช่นเดียวกัน
“นายด้วย ขอบใจ” ธาวินก้มหน้าพูดขอบใจเขาอย่างไม่เต็มปากนัก
“ท่านประธานพูดอะไรนะครับ ผมไม่ได้ยิน” ภีมพลแสร้งทำหูตึงขึ้นมาทันที ก่อนที่ท่านประธานจะเงยหน้ามอง
“ขอบใจ และผมอนุญาตให้คุณทำงานที่นี่ได้ต่อ ได้ยินชัดนะ ถ้าไม่ได้ยินก็ออกไปเซ็นใบลาออกซะ” ธาวินพูดเสียงแข็ง ก่อนที่ทั้งสองจะยกมือไหว้ แล้วออกมาจากห้องเย็นห้องนั้น
พายุชายหนุ่มรูปร่างดี ผิวสะอาด ขับรถหรูราคาแพงเข้าไปรับพิมพ์พาที่โรงแรม เป็วันแรกที่เขาและเธอนัดพบกัน หลังจากพิมพ์พาเดินทางมายังเมืองไทย ทั้งสองมุ่งหน้าตรงไปยังร้านกาแฟนมีชื่อร้านหนึ่งที่เป็ร้านประจำของพายุ
“คุณลองเล่าเื่ คุณวิน กับคุณวาให้ผมฟังอีกครั้งจะได้ไหม” พายุเป็ฝ่ายเริ่มการสนทนาก่อน หลังจากสั่งเครื่องดื่มไป
“ก็อย่างที่ฉันโทรบอกคุณในวันนั้นแหละค่ะ โลกกลมชะมัด ฉันไม่คิดเลยว่าสองคนนั้นจะเป็พี่น้องท้องเดียวกัน” พายุขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางทบทวน
“คุณวาไม่ได้เล่าเื่ส่วนตัวให้คุณฟังบ้างหรือ เช่น ที่บ้านทำงานอะไร พี่น้องเป็ใครบ้าง”
“ไม่ค่ะ เวลาคุณวาไปหาฉันที่อังกฤษ เขาดูเป็คนเรียบง่าย ติดดินอะไรก็ทานได้ ฉันไม่เคยรับรู้เลยว่าเขาเป็ถึงเ้าของโรงงานใหญ่โตขนาดนี้” หญิงสาวยกมือขึ้นมากอดอกพลางถอนหายใจ
“คุณเสียดายหรือไง” คนโดนถามตรงๆ ถึงกับไปไม่เป็ ก่อนจะเบี่ยงหน้าไปทางอื่น
ก่อนเครื่องดื่มที่ทั้งสองสั่งไปนั้น เดินเข้ามาเสิร์ฟพอดี พิมพ์พาวาดมือไปจับแก้วแล้วยกขึ้นดื่ม พลางทำหน้าตายู่ยี่แล้วรีบวางแก้วกาแฟนั้นลง
“คุณไม่ชอบหรือ” ชายหนุ่มถามด้วยความแปลกใจ ปกติร้านนี้ลูกค้าในแต่ละวันไม่น้อยทีเดียว เขาเลื่อนสายตามองแก้วของตัวเอง แล้วยกขึ้นชิมปรากฏว่ารสชาติไม่เหมือนที่เคยกิน
“รสชาติไม่เหมือนเดิม” พายุบอกเพื่อนสาว แล้วหันเรียกพนักงานเข้ามาสอบถาม ระหว่างนั้นพิชญาเดินเข้ามาเห็นเหตุการณ์พอดี จึงรีบมาทำความเข้าใจกับลูกค้าด้วยตัวเอง
“ต้องขอโทษคุณลูกค้าด้วยนะคะ พอดีพนักงานฝีมือดีของที่นี่ลางานไปน่ะค่ะ เอางี้ดีไหมคะ ดิฉันจะแถมเค้กวานิลาให้หนึ่งชิ้นเพื่อเป็การขอโทษ ที่รสชาติกาแฟไม่คงที่”
“ถ้ารสชาติเค้กยังห่วยแตกเหมือนเดิม แม่จะวีนให้ร้านพังไปเลย” พิมพ์พากระซิบกับพายุหลังจากพิชญาเดินกลับไปหยิบเค้กมาให้ หากแต่พอชิมเค้กวานิลาชิ้นนั้น เธอรู้สึกค่อนข้างพอใจจึงไม่ได้พูดอะไรที่รุนแรง
“ขอบคุณมากครับ เค้กอร่อยมาก” พายุกล่าวชมตามมารยาท ก่อนที่พิชญาจะเดินออกไป
“ปราย จับตามองดูลูกค้าทุกรายที่เข้ามาในร้านนะ ช่วยสังเกตถ้ารายไหนไม่พอใจ พี่อนุญาตให้ปรายนำเค้กในตู้ไปแถมให้เขา พวกเราต้องรับมือกับสถานการณ์พวกนี้ไปก่อน จนกว่าหลิวจะกลับมา จากนั้นพี่จะให้ปรายและทุกคนเรียนรู้จากหลิวอย่างจริงจัง ไม่เช่นนั้นร้านเราแย่แน่ เพราะลูกค้าเก่าจะหนีหมด” ปรายพยักหน้าเป็การตอบรับ ก่อนที่พิชญาจะเดินขึ้นชั้นสองไปเตรียมทำเค้กเพิ่ม
“สองวันมานี่คุณธาวินงานยุ่งมาก ฉันอาจจะต้องรบกวนคุณบ่อยหน่อยนะพายุ” ชายหนุ่มพยักหน้าเรียบๆ ไม่ได้กล่าวอะไรออกมา
570K
