ออเดรย์ตัดสินใจทิ้งตัวลงบนเตียงอีกครั้ง เธอใช้เวลาพักฟื้นอยู่เงียบๆ ถึงสามวันเต็มโดยไม่ยอมขยับไปไหน
พูดให้ถูกคือ เธอกำลังนอนแกล้งตายเพื่อหนีปัญหา
การได้นอนี้เีเป็ผักอยู่บนเตียงทั้งวันโดยไม่ต้องทำอะไรเลยช่างเป็์วิมาน เธอจำได้แม่นว่านี่คือความปรารถนาสูงสุดของตัวเธอในศตวรรษที่ 21 แต่ใครจะไปนึกว่าพอต้องมาทำจริงๆ มันกลับยากลำบากกว่าที่คิด
นอนเปื่อยอยู่ได้ไม่กี่วันความเบื่อหน่ายก็เข้าโจมตี มิหนำซ้ำยังได้อาการปวดเมื่อยตามเนื้อตัวมาเป็ของแถมเสียอย่างนั้น หากไม่มีผลข้างเคียงพวกนี้ ออเดรย์ก็คงเลือกจะนอนเป็ดักแด้ต่อไป เพราะนั่นเป็วิธีเดียวที่จะช่วยให้เธอไม่ต้องลุกขึ้นมาเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้าย
เธอต้องรวบรวมความกล้าอยู่นานกว่าจะตัดใจยอมลุกจากเตียงไปเผชิญหน้ากับชีวิตที่พังพินาศ แต่กลับกลายเป็ว่าแค่เริ่มขยับตัว เธอก็สร้างเื่วุ่นวายขึ้นมาอีกจนได้
“เซเรน่า... เธอไม่คิดว่าการปล่อยให้ฉันนอนแห้งตายอยู่ตรงนี้ มันเป็ทางเลือกที่ดีกว่าสำหรับทุกคนหรอกหรือ” ออเดรย์เอ่ยถามสาวใช้คนสนิทด้วยน้ำเสียงเนือยๆ ขณะนั่งหมดสภาพอยู่บนขอบเตียงในเช้าวันที่เธอต้องลุกมาแต่งตัว
ผลที่ได้คือเซเรน่าเข่าอ่อนทรุดลงกับพื้นทันที ไม่สิ... ดูท่าทางแล้วน่าจะเรียกว่าขาสั่นจนยืนไม่อยู่มากกว่า
“องค์หญิง!” เซเรน่าละล่ำละลัก ใบหน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัวยิ่งกว่าตอนเห็นเธอแผดร้องบนระเบียงเสียอีก “ได้โปรด อย่าตรัสเช่นนั้นอีกเลยเพคะ! นั่นมันคือการลบหลู่ศรัทธาต่อพระเ้า การป่าวประกาศรอความตายเช่นนั้นมัน...”
ออเดรย์สบถด่าตัวเองในใจทันควัน เธอลืมไปได้อย่างไร นี่คือยุคสมัยที่ผู้คนเปี่ยมไปด้วยความศรัทธาอันแรงกล้า ทั่วทั้งทวีปออสซิลิโอถูกปกคลุมด้วยอิทธิพลทางศาสนาอย่างเข้มงวด
นี่คือหลักฐานชั้นดีว่าตรรกะในหัวของเธอยังคงเป็สาวออฟฟิศจากศตวรรษที่ 21 ถึงได้เผลอหลุดปากพูดเื่ที่ตัวเองเห็นว่าขำๆ ออกไปโดยไม่คิดหน้าคิดหลัง เพราะต่อให้เป็องค์หญิงออเดรย์คนก่อนที่เอาแต่ใจแค่ไหน ก็คงไม่กล้าพูดจาท้าทายพระเ้าอย่างไม่แยแสเช่นนี้แน่ เธอกู้สถานการณ์ด้วยการแถว่าแค่พูดเกินจริงไปหน่อยและไม่ได้คิดสั้นจริงๆ จนในที่สุดเซเรน่าก็เริ่มสงบลง
ออเดรย์ลอบถอนหายใจกับตัวเอง ชีวิตใหม่นี่มันลำบากชะมัด จะอยู่ก็ยาก จะตายก็ลำบากแถมยังบาปง่ายอีก!
“องค์หญิง ข้าขอร้อง... อย่าตรัสเช่นนั้นอีกเลยนะเพคะ หากใครมาได้ยินเข้าเื่จะบานปลายเอาได้” เซเรน่าพึมพำพลางบรรจงหวีเส้นผมสีบลอนด์สว่างของออเดรย์ สายตาคอยลอบมองปฏิกิริยาของเ้านายผ่านกระจกเงาบานใหญ่
ทว่าออเดรย์กลับไม่ได้สนใจเงาสะท้อนนั้นเลย เธอเพียงแต่นั่งหมุนเครื่องประดับบนโต๊ะเล่นอย่างเหม่อลอย
“ยิ่ง่นี้มีเื่เกิดขึ้นมากมาย ทุกคนต่างก็เป็ห่วงท่าน...” ออเดรย์ขานรับส่งๆ ในลำคอ ใจความที่เซเรน่าพูดไม่ได้เข้าหูเธอเลยสักนิด เพราะสมองเธอมัวแต่จดจ่ออยู่กับเงาในกระจก
ต้องยอมรับว่าองค์หญิงออเดรย์งดงามอย่างไร้ที่ติ เธอมีเส้นผมสีบลอนด์หยักศกเป็ลอนยาวจนถึงบั้นเอวที่ ดวงตาคู่สวยมีสีน้ำตาลนุ่มนวลราวกับน้ำผึ้ง ผิวของเธอเนียนละเอียดั้แ่พวงแก้มไล่ลงไปจนถึงลำคอระหง
ความงามของเธอไม่ใช่ความงามแบบโฉบเฉี่ยวที่กระแทกตา แต่เป็ความงามที่ดูสะอาดสะอ้าน แฝงไว้ด้วยความสง่างามตามแบบฉบับขัตติยานี
เมื่อเซเรน่าหวีผมจนเรียบร้อยและเลิกบ่นพึมพำ เธอก็หยิบตลับชาดและผงแป้งที่เตรียมไว้หมายจะเริ่มประทินโฉมให้องค์หญิง ทว่าออเดรย์กลับยกมือห้ามไว้ทันที
“เดี๋ยวก่อนเซเรน่า” ออเดรย์รั้งข้อมือสาวใช้ไว้
“ั้แ่วันนี้ไป ไม่ต้องแต่งหน้าจัดเต็มให้ฉันแล้วนะ เอาแค่ลุคใสๆ ดูเป็ธรรมชาติก็พอ แค่ปัดแป้งบางๆ ก็พอแล้วมั้ง” พูดจบเธอก็เลื่อนบรรดาเครื่องสำอางบนโต๊ะออกห่างตัวให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
เมื่อครู่ตอนที่เธอกำลังพิจารณาใบหน้าตัวเองในกระจก สิ่งเดียวที่คิดคือ ‘หน้าสวยขนาดนี้ ออเดรย์คนก่อนจะโบ๊ะหน้าหนาเตอะเป็งิ้วไปทำไมกัน?’ ออเดรย์คนปัจจุบันเข้าไม่ถึงรสนิยมนั้นจริงๆ
มันคือการฆาตกรรมความงามตามธรรมชาติชัดๆ แถมความรู้สึกตอนมีปูนปลาสเตอร์หนาๆ พอกอยู่บนหน้า... แค่คิดเธอก็หายใจไม่ออกแล้ว
“ทราบแล้วเพคะองค์หญิง” แม้จะดูงุนงงกับคำขอที่ปุบปับ แต่เซเรน่าก็ยอมปฏิบัติตามคำสั่งแต่โดยดี
“ขอบใจจ้ะ” ออเดรย์ยิ้มจนตาหยี เธอไม่รู้เลยว่าหายนะที่องค์หญิงคนก่อนทิ้งไว้ให้ไม่ได้มีแค่นี้ นี่เป็เพียงจุดเริ่มต้นของความยุ่งยากระดับจิ๊บจ๊อยเท่านั้นเอง
222
