คุณหนูหงส์เอาแต่ใจกับัจอมเ็า
“น่ารำคาญดี” คำพูดนั้นยังคงวนอยู่ในหัวของเหว่ยหยาง ตลอดทางที่กลับจากชายหาด ชายหนุ่มนั่งอยู่เบาะหลังของรถด้วยสีหน้าเรียบเฉย
ขณะที่คนขับรถไม่กล้าพูดอะไรสักคำ แต่คนที่นั่งข้างๆ กลับอดไม่ได้ “คุณชาย”
“อะไร?” เหว่ยหยางปรายตามองลูกน้องครู่หนึ่งก็หันกลับ
“คุณกำลังยิ้มอยู่หรือเปล่าครับ?”
เหว่ยหยางเงยหน้าขึ้น “เปล่า”
“แต่เมื่อกี้...ผม...เห็น...” ลูกน้องพูดอย่างกล้าๆ กลัวๆ แต่ก็อยากรุู้
“ตาฝาด” เหว่ยหยางพูดหน้านิ่ง
“ครับ” ลูกน้องรีบหันกลับไปมองถนนทันที
ไม่มีใครกล้าพูดต่อ เพราะชายที่ขึ้นชื่อว่าเ็าที่สุดในแก๊งั... กำลังนั่งมองภาพของหญิงสาวคนหนึ่งบนโทรศัพท์ และทุกสายตายืนยันได้ว่าเขายิ้ม
" 'จางเยว่ซิน' อายุ 23 ปี ไม่มีพี่น้อง นิสัยไม่ดี เอาแต่ใจ แม่เสียชีวิตั้แ่เด็ก เป็คนที่หัวหน้าแก๊งหงส์รักมากที่สุด นี่แหละจุดอ่อนของมัน จาง ต้า เซิ่น!"
เหว่ยหยางเลื่อนดูข้อมูลอย่างเงียบๆ “คนรัก?” นิ้วของเขาหยุดตรงข้อมูลนี้ “ไม่มี” สายตาเป็ประกาย “เป็ไปตามแผน” เหว่ยหยางเงยหน้า ยิ้มมุมปากอย่างเ็า
เสียงโทรศัพท์เข้า ปลายสายคือ 'ลูกน้อง' "ว่าไง" เหว่ยหยางรับสาย
"จับคุณหนูเยว่ซินเรียบร้อยแล้วครับ" ปลายสายรายงาน
"รู้แล้ว... บอกทุกคนเตรียมรถ"
~ โกดังร้าง ~
"ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ พวกแกเป็ใคร" เยว่ซินโวยวาย หลังจากตื่นขึ้นมา แล้วพบว่าตัวเองถูกมัดติดอยู่กับเก้าอี้ ในที่ที่เธอไม่คุ้นเคย รู้สึกได้ถึงความอันตราย ตอนนี้เริ่มคิดได้แล้วว่าบอดี้การ์ดของพ่อสำคัญ
"ยัยนั่นมันพูดอะไรวะพี่" ชายคนที่อยู่ตรงนั้น พูดกับชายอีกคนที่อยู่ด้วยกัน (ความคิดผู้เขียน : ยัยคุณหนูพูดจีน ตา 2 คนนี้พูดไทย จะคุยกันรู้เื่ไหมเนี่ย)
"ช่างมันเหอะ เดี๋ยวแฟนเขาก็มาแล้ว เรามีหน้าที่แค่เฝ้า"
"คนสมัยนี้เล่นกันแรงจริงๆเนาะ แค่จะเซอร์ไพรส์ ต้องแกล้งให้มีคนไปลักพาตัว แล้วตัวเองค่อยมาช่วย รับบทฮีโร่... พี่จะเอาไปเล่นกับเมียพี่ไหม" สองคนคุยกันสนุกสนาน
ทางฝั่งเยว่ซินก็แหกปากโวยวาย รู้แล้วว่าพูดไป 2 คนนั้นก็ฟังไม่รู้เื่ แต่ที่เธอไม่เข้าใจคือ จับเธอมาทำไม จับมาแล้วก็ไม่ได้มีท่าทีจะทำร้าย แถมบางครั้ง ยังหันมายิ้มให้เธออย่างเป็มิตร บ้าไปแล้ว นี่มันอะไรกัน
"ปึ้ง!!" ประตูโกดังเปิดขึ้น ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ เดินเข้ามาอย่างไม่กลัวใคร
"นาย!!" ทันทีที่เห็นคนคุ้นเคยเดินเข้ามา เยว่ซินดีใจอย่างบอกไม่ถูก
"พี่ๆ... เขามาแล้วๆ เริ่มเลยๆ" ชาย 2 คนกระซิบกระซาบกัน
"เฮ้ย! แกเป็ใครวะ เข้ามาที่นี่ไม่กลัวตายหรือไง" หนึ่งในสองคนนั้นพูดอย่างตะกุกตะกัก
ไม่ทันที่ใครจะพูดอะไรต่อ เหว่ยหยางก็วิ่งเข้ามาต่อสู้กับชายสองคนนั้น ทั้งสองคนรู้สึกว่าสู้กับเหว่ยหยางไม่ได้แล้ว ก็เลยรีบวิ่งออกจากโกดังนั้นไป
เหว่ยหยางเข้าไปแก้มัดให้เยว่ซิน "เคยบอกแล้วใช่ไหม ว่าให้ระวังตัว โชคดีนะที่ผมมาเจอคุณ" เขาพูดในขณะที่กำลังนั่งคุกเข่า แก้มัดเชือกให้เยว่ซิน
"ขอบคุณนะ ครั้งนี้ฉันกลัวมากจริงๆ" เยว่ซินกอดเหว่ยหยาง ซุกหน้าลงบนไหล่กว้าง
เหว่ยหยางที่นั่งคุกเข่าอยู่บนพื้น ยกแขนทั้งสอง โอบหลัง ลูบปลอบใจเยว่ซิน ความรู้สึกแปลกๆ ทั้งๆ ที่นี่คือแผนของเขาเอง แต่ก็ทำให้เขาอดนึกไม่ได้ ว่าถ้านี่เป็เื่จริงจะเป็ยังไง รู้สึกเหมือนกับตัวเองกำลังเป็ห่วงเยว่ซินจริงๆ
"นายมาช่วยฉันได้ยังไง" เมื่อสติกลับมา เยว่ซินจึงนึกขึ้นได้
"ผม... ผมเห็นตอนพวกเขาจับตัวคุณ" เหว่ยหยางอึกอัก แต่ก็หาข้ออ้างได้ทัน
"ขอบคุณนะ เราออกไปจากที่นี่กันเถอะ"
เหว่ยหยางอุ้มเยว่ซินไปที่รถ ที่จอดอยู่หน้าโกดัง
~ หลังโกดัง ~ ทำงานเสร็จก็ได้เวลารับเงิน ~
"ตอนพี่จ้างผม ไม่เห็นบอกว่าต้องโดนต่อยด้วย" ชายคนหนึ่งที่จับตัวเยว่ซินพูดขึ้น ขณะที่กำลังรับเงินจากผู้ว่าจ้าง
"เอาน่า เล่นให้สมจริง เจ็บเนื้อเจ็บตัวบ้างมันจะได้สมบทบาท" ลูกน้องของเหว่ยหยางตอบ "เ้านายฉันเพิ่มให้พวกแกอีกคนละ 10,000 บาท ให้ไปรักษาตัว"
"หมื่นนึงเลยหรอ? ได้ครับๆ เจ็บตัวนิดหน่อยสบายมากครับ คราวหลังมีงานแบบนี้อีก บอกผมได้เลยนะครับ" ชายสองคน เมื่อได้รับค่าตอบแทนที่น่าพอใจ ก็ยิ้มออกมาทันที
~ บนรถเหว่ยหยาง ~
"ขอบคุณนะคะ" เยว่ซินเป็ฝ่ายเริ่มบทสนทนา
"ไม่เป็ไร วันหลังระวังหน่อยแล้วกัน เวลาเดินก็ดูรอบๆตัวบ้าง จะได้ไม่โดนใครจับไปอีก"
"ไม่อยากระวังตัวเลยอ่ะ อยากให้นายมาช่วย" เยว่ซินทำหน้าทะเล้น
"พูดได้ขนาดนี้แสดงว่าไม่กลัวแล้วสินะ" เหว่ยหยางพูดหน้านิ่ง
"อุ๊ยลืมตัว! กลัวค่ะ กลัวมากเลย" เยว่ซินทำหน้าตาใสซื่อ
"ไม่ทันแล้ว"
"ฮ่าๆ เบื่อคนรู้ทัน" เยว่ซินหัวเราะอย่างผ่อนคลาย รู้สึกสบายใจแล้ว "แล้วนายชื่ออะไรนะ ครั้งนี้ถามได้ยัง รู้จักในฐานะเพื่อนก็ได้" เยว่ซินเริ่มรู้สึกว่าถ้าได้รู้จักผู้ชายคนนี้ก็ดีเหมือนกัน อย่างน้อยก็รู้สึกว่าอยู่ด้วยแล้วสบายใจ เป็เพื่อนกันก็ได้ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะแซวนิด หยอดหน่อย ก็เขามันน่าแกล้งนี่นา
"เจียงเหว่ยหยาง" เขาตอบหน้านิ่ง สายตายังคงมองตรงไปยังเลนถนนอย่างตั้งใจ
"เหว่ยหยาง หยางหยาง" เยว่ซินได้ยินชื่อนี้ ทำให้นึกถึงใครบางคนในความทรงจำ... พี่ชายที่แสนดี แต่เขานามสกุลหลง ส่วนเหว่ยหยางคนนี้นามสกุลเจียง
"มีอะไรหรือเปล่า?" เหว่ยหยางเอ่ยถาม
"ชื่อของนายทำให้ฉันนึกถึงพี่ชายที่แสนดีของฉัน ฉันไม่ได้เจอเขามา น่าจะ... 16 - 17 ปีแล้ว พี่เขาน่าจะพอๆกับนาย" "นายอายุเท่าไหร่"
"26" เหว่ยหยางตอบ
"พี่หยางหยางแก่กว่าฉัน 3 ปี ตอนนี้พี่หยางหยางก็คงอายุเท่านายนี่แหละ งั้นฉันเรียกนายว่าพี่หยางหยางได้ไหม?"
"แต่ผมไม่ได้แสนดีเหมือนพี่ชายคุณนะ" เหว่ยหยางหันมองเยว่ซินครู่หนึ่ง
"ไม่จริง ฉันว่านายใจดีเหมือนพี่หยางหยาง ถ้านายไม่ดี คงไม่ช่วยฉันถึง 2 ครั้ง" "แถมครั้งนี้ยังเสี่ยงอันตรายด้วย" เยว่ซินยื่นหน้าเข้าไปใกล้เหว่ยหยาง
"แล้วถ้าพี่หยางหยางของคุณกลับมาล่ะ ผมจะอยู่ที่ไหน?" เหว่ยหยางพูดหน้านิ่ง
"พี่หยางหยางคนนั้นก็เป็พี่ชาย ส่วนพี่หยางหยางคนนี้ก็เป็...." เยว่ซินยื่นหน้าเข้าไปใกล้เหว่ยหยาง ทำให้เขาเสียสมาธิ จึงเหยียบเบรค
"เป็...อะไร?" เหว่ยหยางเอาคืนด้วยการยื่นหน้าเข้าไปใกล้เยว่ซิน
จากหน้าและสายตาของเหว่ยหยาง ทำให้เยว่ซินรู้สึกร้อนวูบวาบที่ใบหน้า "ก็...ฉันมีพี่ชายแล้ว นายก็เป็ได้แค่...'แฟนฉัน' มีตำแหน่งว่างแค่ที่เดียว" เยว่ซินพูดด้วยความเขิน แต่ก็สู้ รักษาภาพของคุณหนูผู้ไม่ยอมใคร แต่ใจคือเหลวแล้ว คนอะไรดาเมจรุนแรงเหลือเกิน
"หยุดคิด" เหว่ยหยางยกมือขึ้นผลักหน้าผากเยว่ซินเบาๆ อย่างเอ็นดู โดยไม่รู้ตัว
"นายยิ้ม" เยว่ซินพูดพร้อมกับชี้ไปที่หน้าของเหว่ยหยาง ที่ตอนนี้ไม่แสดงอารมณ์ใดใด
"ผมไม่ได้ยิ้ม"
"ฉันเห็น"
"คุณตาฝาด"
"อ่ะๆๆ ฉันตาฝาดก็ได้ วันนี้ฉันยอมเป็ของนาย"
"อะไรนะ!!" เหว่ยหยางแทบสำลักน้ำลาย ยอมใจกับยัยคุณหนูคนนี้ น่ารำคาญดีจริงๆ
"ฉันล้อเล่น... ฉันจะบอกว่ายอมนายแล้ว ฉันตาฝาดเอง" (ความคิดผู้เขียน : โอ้ยยัยคุณหนู ฉันยอมเธอแล้ว เธอจะมาพูดกำกวมแบบนี้ไม่ได้นะย๊ะ หัวใจฉันจะวาย) เยว่ซินแอบยิ้ม รู้สึกสนุกที่ได้แกล้งหนุ่มหล่อข้างๆ
"ถึงโรงแรมคุณแล้ว ผมส่งแค่นี้นะ" เหว่ยหยางจอดรถหน้าโรงแรม
"จะไม่ให้ช่องทางติดต่อหน่อยหรอ?" เยว่ซินหันมาทำหน้าอ้อนใส่เหว่ยหยาง
"ไม่!... ลงไปได้แล้ว" เหว่ยหยางหันมองเยว่ซิน
เยว่ซินเปิดประตูรถอย่างว่าง่าย
~ ห้องพักในโรงแรมของเยว่ซินกับซียงเซียง ~
เยว่ซินกำลังนอนเล่นโทรศัพท์อยู่บนเตียง
'ก๊อก ก๊อก ก๊อก' เสียงเคาะประตูดังขึ้น
“คุณครับ มีของมาส่ง” พนักงานโรงแรมยืนอยู่หน้าห้อง
เยว่ซินลุกขึ้นไปเปิดประตู พนักงานยื่นกล่องของขวัญสีขาวให้เธอ
“ของใครคะ” เยว่ซินถามพนักงาน
"ของคุณจางเยว่ซิน มีคนฝากไรเดอร์มาส่งให้คุณ ผมขอตัวก่อนนะครับ" พนักงานเดินจากไป
กล่องสีขาวถูกนำเข้ามา เมื่อเปิดออก... ภายในมีเพียงกุหลาบสีแดงหนึ่งดอก และกระดาษใบเล็กๆ บนกระดาษเขียนเพียงประโยคเดียว 'นอนหลับให้ดี' เยว่ซินยืนอ่านซ้ำหลายรอบ ใบหน้าเริ่มแดง “เหว่ยหยาง...” เธอกอดหมอน “ที่แท้ก็ไม่ได้เ็าขนาดนั้นนี่” ความจริงเธอก็ไม่รู้หรอกว่าคนที่ส่งมา จะใช่เหว่ยหยางหรือเปล่า แต่เธอมโนไปก่อน
"ใครส่งอะไรมาน่ะซินซิน" เซียงเซียงถามขึ้น เมื่อเห็นกล่องสีขาววางอยู่บนเตียง
"ไม่รู้เหมือนกัน" "ช่างเหอะ เรามาดูซีรีส์กันดีกว่า" เยว่ซินดึงเพื่อให้มานั่งดูซีรีส์ด้วยกัน
~ ห้องพักในโรงแรมของเหว่ยหยาง ~
ดอกกุหลาบดอกนั้นที่เขาส่งให้เธอ เขาตั้งใจเขียนข้อความไว้ว่า 'นอนหลับให้ดี' แทนที่จะเขียนว่า 'นอนหลับฝันดี' เขาตั้งใจเขียนให้เป็เช่นนั้น เพราะตลอดสิบเจ็ดปี เขาไม่เคยนอนหลับได้ดีซักวัน ทุกคืนที่เขาหลับ เขาจะฝันถึงวันนั้น... วันที่พ่อจากเขาไปตลอดกาล ไม่มีวันไหนเลยที่เขาจะหลับได้อย่างเต็มตา และต้นเหตุก็คือ... พ่อของจางเยว่ซิน!
เหว่ยหยางเหลือบมองนาฬิกา... สามทุ่มสิบห้านาที เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดดูเบอร์หนึ่งที่อยู่ในนั้น 2-3 รอบ (เบอร์เยว่ซิน)
ดูเหมือนว่า... แผนการใช้คุณหนูแห่งวังหงส์เป็สะพาน กำลังเดินหน้าเร็วกว่าที่คิด
แต่สิ่งที่เหว่ยหยางยังไม่รู้ก็คือ... คนที่กำลังติดกับดัก อาจไม่ใช่เยว่ซินเพียงคนเดียว
เพราะหัวใจของัไฟ... กำลังเริ่มสั่นไหวอย่างช้าๆ โดยที่เ้าตัวไม่ยอมรับมันแม้แต่นิดเดียว
4K
