เกษียณทหารแล้วไปทำฟาร์มที่ต่างโลก

เช้าวันรุ่งขึ้น ภามสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจ เตรียมจะลุกขึ้นไปไล่มอนสเตอร์ที่มักจะบินมากัดกินผักที่เขาปลูกไว้ แต่เมื่อก้าวลงจากเตียงก็นึกขึ้นมาได้ว่าเขาคลุมฟางไว้บนแปลง อีกทั้งเมล็ดน่าจะเพิ่งงอก ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร ภามจึงเดินออกจากห้องนอนมาด้วยความงัวเงีย เขาเกาหัว หลับตาบ้างลืมตาบ้าง เดินช้าๆ ตรงไปที่ห้องน้ำตามความเคยชิน แต่เมื่อเดินมาถึงหน้าประตูห้องน้ำก็ต้องมองเข้าไปด้วยความประหลาดใจ เมมี่กำลังนั่งหลับตาอยู่ในห้องน้ำ มือหนึ่งเกาะอยู่ที่ขอบชักโครก อีกมือใช้กระบวยตักแกงตักน้ำในชักโครกมาใส่ในชามเซรามิคที่วางอยู่บนพื้นด้านข้าง ครั้งแล้วรครั้งเล่าจนน้ำเกือบจะเต็มชาม “น้าเมมี่ทำอะไรอยู่หรือ” ภามถาม สีหน้าและน้ำเสียงเต็มไปด้วยความสงสัย“ท่านภามหรือเจ้าคะ ข้ามาตักน้ำไปล้างจานที่ใช้แล้วเมื่อคืนเจ้าค่ะ ว่าแต่ท่านภาม เหตุใดบ่อน้ำของบ้านท่านจึงขนาดเล็กและมีน้ำอยู่น้อยนิดเช่นนี้เล่าเจ้าคะ” เมมี่ตอบภาม โดยที่ยังไม่ยอมลืมตา“จะเอาน้ำไปทำสิ่งใดนะ!!” ภามถามซ้ำด้วยความตกใจ“ล้างจานเจ้าค่ะ”“หยุดมือก่อน แล้วลืมตาคุยกันได้หรือไม่”“ในห้องนี้มีแผ่นดูวิญญาณเจ้าค่ะ ท่านภามเข้ามาก็ระวังตัวด้วย” เมมี่ตอบกลับมา แต่ยังไม่ยอมลืมตา“เอ่อ... เช่นนั้นน้าเมมี่ออกมานี่ก่อน” ภามเรียกให้เมมี่ออกมาจากห้องน้ำ ก่อนที่เธอจะเอาน้ำในชักโครกไปล้างจากจริงๆ เมมี่ครำตามผนังห้องน้ำและค่อยๆ เดินออกมา จนเธอออกมายืนนอกห้องน้ำแล้ว จึงจะยอมลืมตา ภามมองภามตรงหน้าอย่างไม่รู้ว่าควรขำหรือร้องไห้ดี พลางคิดว่าคงจัดเรียกทุกคนมาสอนใช้งานอุปกรณ์ต่างๆ ในบ้านสักหน่อย ไม่อย่างนั้นต้องเกิดเหตุการณ์ประหลาดๆ อะไรขึ้นอีกแน่ “แล้วนี่น้าอลันกับเด็กๆ อยู่ไหนครับ” ภามเอ่ยถามหาคนที่เหลือ จะได้สอนทีเดียว“น้ำบ้านท่านมีน้อย อลันจึงพาเด็กๆ ไปอาบน้ำที่ลำธารด้านหลังบ้านเจ้าค่ะ”“...!”“ท่านภามเป็นอะไรหรือไม่เจ้าคะ สีหน้าท่านดูไม่ดีเลย” เมมี่ถาม เมื่อเห็นภามเงียบและทำสีหน้าประหลาด“ขอน้าเมมี่ไปตามทุกคนมาพบข้าทีนี่หน่อยได้หรือไม่ ตอนนี้เลย”“เจ้าค่ะ” หลังจากเมมี่เดินออกไปทางหลังบ้านไม่นาน ก็เดินกลับเข้ามาพร้อมกับอลัน และเด็กๆ ทั้งสอง และเมื่อทุกคนเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าภาม เขาก็เรียกให้ทุกคนเข้ามาในห้องน้ำ แต่เมื่อทุกคนเดินมาถึงหน้าห้องน้ำก็ทำสีหน้าลังเล ก่อนจะหลับตาแล้วค่อยๆ เดินตามเข้ามา “พวกเจ้าหลับตากันทำไม” ภามถามขึ้นเมื่อหันกลับมามอง“ท่านแม่บอกว่าในห้องนี้มีแผ่นดูวิญญาณเจ้าค่ะ” แอนเน่ตอบเป็นคนแรก“ของสิ่งอันตรายมาก อย่างน้อยทำให้ร่างกายอ่อนแรง อย่างมากทำให้สิ้นชีพได้ ท่านไม่ควรนำของอันตรายเช่นนี้มาไว้ในบ้านนะขอรับ” อลันเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี โดยทียังไม่ยอมลืมตาเช่นกัน ภามมองรอบห้องน้ำ พยายามมองหาสิ่งที่พอจะทำให้คนอื่นๆ คิดว่าเป็น ‘แผ่นดูดวิญญาณ’ จนมาหยุดอยู่ที่กระจกบานใหญ่ เหนืออ่างล้างหน้า “สิ่งนี้ใช่หรือไม่?” ภามเอ่ยถาม พร้อมกับชี้ไปที่กระจก“...” ไม่มีใครตอบ เพราะทุกคนยังไม่กล้าลืมตามอง“สิ่งที่สะท้อนภาพตนเองนี่ใช่หรือไม่” ภามถามซ้ำอีกครั้ง โดยอธิบายคุณสมบัติของมันเพิ่มเติม“ขอรับ/เจ้าค่ะ” คราวนี้ทุกคนตอบพร้อมกัน“เฮ้อ สิ่งนี้ไม่ใช่แผ่นดูดวิญญาณอะไรนั่นหรอก มันเรียกว่า ‘กระจก’ ใช้สำหรับสะท้อนภาพตัวของเรา เหมือนเวลามองภาพสะท้อนจากผืนน้ำเท่านั้น ไม่ได้มีอันตรายใดๆ” ภามถอนหายใจก่อนจะพยายามอธิบาย“จริงหรือขอรับ” อามินถามขึ้นอย่างรวดเร็ว พร้อมกับลืมตาขึ้นเป็นคนแรก“ถูกต้อง เอาล่ะ พวกเจ้าลืมตากันได้แล้ว ข้าจะสอนให้พวกเจ้าใช้งานสิ่งต่างๆ ในห้องนี้ได้อย่างถูกต้องเอง” ภามยืนยันอีกครั้ง ทุกคนจึงยอมลืมตา ภามนำทุกคนมายืนที่หน้าอ่างล้างหน้า ตั้งใจจะอธิบายเรื่องกระจกก่อนเป็นอันดับแรก เพื่อให้ทุกคนสบายใจขึ้น “อย่างที่บอก สิ่งนี้เรียกว่ากระจก ใช้สะท้อนภาพของตัวเรา จะได้สำรวจได้ว่า หน้าตา ทรงผม เสื้อผ้าที่ตนใส่เป็นอย่างไร เรียบร้อยดีหรือไม่ ส่วนด้านล่างกระจกนี้ เรียกว่าอ่างล้างหน้า ไว้ใช้งานตามชื่อของมันคือล้างหน้า ส่วนน้ำล้างหน้า พวกเจ้าก็แค่บิดสิ่งนี้ ที่เรียกว่าก๊อกน้ำ ก็จะมีน้ำไหลออกมาเช่นนี้” ภามอธิบาย พร้อมกับสาทิตวิธีการเปิดก๊อกน้ำที่อ่างล้างหน้าให้ทุกคนดู“โอ้!!/ว้าว!!” ทุกคนอุทานออกมาอย่างตื่นเต้น เมื่อเห็นมีน้ำไหลออกมาจากรูเล็กๆ ของสิ่งที่เรียกว่าก๊อกน้ำ หลังจากสอนปิดเปิดน้ำให้ทุกคนดูเรียบร้อย ภามก็ขยับมายืนหน้าชักโครก ที่ยังมีกระบวยตักแกงและชามวางอยู่ที่พื้น “ส่วนสิ่งนี้ ไม่ใช่บ่อน้ำ!! และข้าหวังเป็นอย่างยิ่งว่า จะยังไม่มีใครนำน้ำในนี้ไปใช้ทำอะไรทิ้งสิ้น มันเรียกว่าชักโครก มีไว้สำหรับขับถ่าย ไม่ว่าจะถ่ายเบาหรือถ่ายหนัก ก็ใช้สิ่งนี้ หลังจากเสร็จแล้วก็ให้กดปุ่มบนฝาด้านหลัง จำมีน้ำไหลออกมาให้โดยไม่ต้องตักน้ำมาราด เช่นนี้” ภามอธิบายพร้อมกับกดชักโครกให้ทุกคนดู“โอ้!!/ว้าว!!” ทุกคนอุทานอย่างตื่นเต้นอีกครั้ง“ขอโทษเจ้าค่ะ!!” เมมี่รีบกล่าวอยากตกใจ เมื่อนึกขึ้นว่าก่อนหน้านี้เธอกำลังจะนำน้ำในนี้ไปทำอะไร ภามที่เข้าใจว่าเมมี่ขอโทษเรื่องอะไร จึงบอกว่าไม่เป็นไร ก่อนจะนำทุกคนไปดูส่วนที่ใช้สำหรับอาบน้ำต่อ “สิ่งนี้เป็นกระจกเช่นกัน แต่เป็นกระจกใส มิใช่กระจกเงาสะท้อนภาพ สิ่งนี้ใช้สำหรับกันน้ำกระเด็นออกมาด้านนอกเวลาอาบน้ำ” ภามอธิบายพร้อมกับทำท่าเปิดปิดประตูตู้อาบน้ำให้ทุกคนดู“ขอรับ/เจ้าค่ะ” ทุกคนตอบรับ“ส่วนนี่เรียกว่าฝักบัว ใช้สำหรับอาบน้ำ โดยที่น้ำจะไหลออกมาจากรูเล็กๆ เหล่านี้เมื่อพวกเจ้าเปิดก๊อก เวลาใช้งานจะวางไว้ในแท่นเสียบของมัน หรือดึงลงมาใช้ก็ได้” ภามอธิบายพร้อมกับดึงฝักบัวลงมาถือ และเปิดน้ำให้ทุกคนดูทุกคนก็พยักหน้า และมองมาด้วยความตื่นเต้นกับสิ่งแปลกใหม่นี้ “เอาล่ะ สุดท้ายแล้ว พวกเจ้าอ่านหนังสือออกหรือไม่” ภามถามทุกคนตรงหน้า“อ่านได้ขอรับ” อลันตอบแทนคนอื่นๆ ที่กำลังพยักหน้าอยู่“ดีเลย สิ่งเหล่านี้มีชื่อติดอยู่ สบู่เหลวใช้สำหรับอาบน้ำ แชมพูใช้สำหรับสระสม ครีมนวดให้สำหรับหมักผมให้ผมนุ่ม สิ่งนี้จะใช้หรือไม่ก็ได้ ทั้งสามอย่างนี้น้ำมาผสมน้ำจะเกิดฟองเช่นนี้ ก่อนจะนำมาใช้ทำความสะอาดส่วนต่างๆ ของร่างกาย” ภามอธิบาย พร้อมกับสาทิตวิธีการใช้งานของสิ่งของแต่ละชนิด“ขอรับ/เจ้าค่ะ” ทุกคนพยักหน้ารับ“ในน้ำก็มีเท่านีแหละ งั้นเราไปต่อกันที่ห้องครัว” ภามกล่าว และเดินนำออกมาจากห้องน้ำ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 25

นิยายแนะนำ

เกษียณทหารแล้วไปทำฟาร์มที่ต่างโลก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 25

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้