ผมลืมตาตื่นมาก็เห็นตัวเองจมอยู่บนฟูก บรรยากาศมันแปลกๆ พิลึก อันที่จริงผมน่าจะแผ่หลาอยู่บนเตียงมือสองของผมมากกว่า
"ท่านพี่ พระเ้าอามาหาขอรับ"
ใครวะ?
จิตสำนึกของผมมันบอกอย่างงั้นแหละ เสียงที่ได้ยินมันเลือนราง ไม่ค่อยชัดเจนแค่พอฟังรู้เื่ ผมบอกตัวเองว่าคงกำลังอยู่ใน่กึ่งหลับกึ่งตื่น ก็เลยเลือกที่จะหลับมากกว่าที่จะตื่น
ไม่รู้มันผ่านไปนานกี่ชั่วโมง ผมก็คลายออกจากการนอนหลับ ปวดหลังเล็กน้อยก็เลยลุกขึ้นนั่งบิดตัวให้พอคลายอาการ
"สงสัยจะนอนมากไปหน่อย"
บรรยากาศมันแปลกจริงๆ นั่นแหละ ผมอยู่บนฟูกสีขาวที่ปูบนพื้นไม้ยกสูง ด้านข้างมีโต๊ะไม้เตี้ยๆ ทรงเหมือนโต๊ะบูชากลางศาลเ้า บนโต๊ะมีแต่ม้วนกระดาษสี่ห้าอันกับพู่กันยาวเกือบศอก
เมื่อลองมองดูรอบๆ ห้อง ก็เหมือนฉากในหนังัหยก ผนังห้องทำจากไม้ไผ่มีช่องเป็ซี่เล็กๆ ให้ลมเข้า อันที่จริงมันก็เย็นดีนะ หลับสบายดีด้วย
แต่......
เหมือนไม่ใช่ห้องผมเลย
.....
ชิบหาบ!!!
ก็ไม่ใช่นี่หว่า!!!
ประตูถูกเลื่อนออก บุรษหนุ่มผิวหน้าขาวเดินตรงเข้ามา
"ท่านพี่ขอรับ พระเ้าอามารออยู่นานแล้วขอรับ"
ผมงงกับสภาพห้องยังไม่พอ ตอนนี้ยังต้องงงกับเ้าหนุ่มแปลกหน้าคนนี้เพิ่มอีก หรือว่าเราจะฝันไป สงสัย่นี้จะดูซีรี่ย์เยอะไปแน่ๆ
"ท่านพี่?"
"ครับ เอ๊ย!! เมื่อกี้ว่าอะไรนะ"
"พระเ้าอามารออยู่ข้างนอกนานแล้วขอรับ" เขาย้ำผมอีกครั้ง คราวนี้เสียงเขาเข้มขึ้น แต่สีหน้าก็ยังปกติดีอยู่
"พระเ้าอา? มาจากวัดไหนล่ะ? มารับกิจนิมนต์อะไร?" ผมไม่รู้ว่าผมกำลังฝันอะไรกันแน่ แต่โบราณว่าฝันเห็นพระถือเป็เื่ดี บางทีผมอาจมีโชคก็ได้
"พระเ้าอาเล่าปี่ขอรับ ไม่ใช้พระเ้าวัดไหน"
พระเ้าอาาาาา...........
เล่าปี่!!!
ไม่ใช่แน่ แหม ผมนี่ล่ะก็ ฝันเป็ตุเป็ตะเชียว พึ่งอ่านสมาก๊กจบไปไม่กี่วันเอง ถ้ารู้ว่าจะเก็บมาฝันได้ขนาดนี้คราวหน้าหาหนังสือพวก FHM หรือนิยายล่าสวาทมาอ่านบ้างท่าจะดี ส่วนเื่ผีคงต้องขอเว้นไว้ก่อน พอดีผมไม่ค่อยชอบเื่น่ากลัว ทุกวันนี้แค่ตื่นมากลัวหน้าตัวเองก็สุดจะทนพอแล้ว
"แล้ว...นายชื่ออะไรล่ะ" ผมลองแหย่ถามดู
"ท่านพี่เป็อะไรรึเปล่า ข้าจูกัดจวินไงขอรับ" สายตาที่มองมาที่ผมทั้งงง และสงสัย บางทีเขาคงคิดว่าผมมีอะไรผิดปกติไป ไม่ก็ความจำเสื่อม แต่ก็ช่างเถอะ ความฝันมันก็ต้องมีอะไรแปลกๆ อยู่แล้ว งั้นเขาคงไม่เรียกว่าฝันหรอก
"จูกัดจวิน?"
"ขอรับ"
"ที่เป็น้องจูกัดเหลียงกับจูกัดกิ๋นใช่มั้ย แหมหล่อเอาการเหมือนนะเราอ่ะ แล้วนี่พี่นายล่ะอยู่ไหน ฉันอยากเห็นหน้า จะดูหน่อยว่าจะตรงตามหนังสือสามก๊กมั้ย"
ผมนี่ฝันเข้าท่าเหมือนกัน ดีๆ พอตื่นจะได้วาดลงเน็ตขายได้ตัง อาจจะวาดเป็การ์ตูนเลยก็ได้ ตั้งชื่อใหม่ว่า สามก๊ก ฉบับ ฝันไอ้โอม
"ท่านพี่พูดอะไร พี่ข้าก็ท่านไง"
"ฉัน? พี่นาย?"
"ใช่ท่านไงพี่ของข้า จูกัดเหลียงขงเบ้ง ส่วนท่านพี่จูกัดกิ๋นอยู่ต๋องง่อเป็ราชการฝ่ายบุ๋นซุนกวน"
หืออ
หาาา
ห๊าาาาาาาาาาาาาา!!!
แสงสุริยาคล้อยต่ำสาดเข้ามาที่ข้างกระท่อม บุรุษร่างสูงกว่าเจ็ดศอก ใบหน้าขาวดั่งหยก ริมฝีปากแดงดั่งชาดแต้ม ใบหูยาวกว่าคนทั่วไปที่เคยเห็น ภายนอกดูเยือกเย็นสุขุม ย่างเดินเข้ามาท่าทีสงบเสงี่ยมและเป็มิตร เล่าปี่โค้งต่ำลงคำนับด้วยความสุภาพ แล้วกล่าวว่า
"ข้าพเ้าตั้งใจมาหาท่านบัดนี้ เพราะมีความปรารถนาจะขอปัญญท่าน ด้วยทุกวันนี้เป็จลาจลจวนจะวิบัติสิ้นแล้ว ตัวข้าพเ้าเป็เชื้อวงค์พระเ้าเหี้ยนเต้แต่มีปัญญาน้อย มิอาจช่วยเหลือบ้านเมืองได้ เดิมทีข้าอยู่เมืองตุ้นก้วน แจ้งว่าท่านมีสติปัญญาลึกล้ำดุจพญาั ปรากฏเอิกเกริกเสมือนเสียงฟ้า ข้าพเ้ามีความยินดีมาคำนับท่านถึงสองครั้งแต่มิได้พบ ครั้งนี้มาอีกจึงมีวาสนาขอท่านเมตตาช่วยข้าพเ้าบำรุงแผ่นดินด้วยเถิด"
เอ.... ตาลุงคนนี้ จะใช่เล่าปี่ในสามก๊กมั้ยน้าาาาาา รูปร่างก็ตรงตามหนังสืออยู่เลาๆ จะผิดไปนิดหน่อยก็พอให้อภัยกันได้ ถึงแม้มือจะไม่ยาวถึงเข่า ใบหูจะไม่ยานถึงบ่าก็เถอะ แต่ถ้าตรงตามหนังสือสามก๊กเป๊ะๆ คงจะเป็มนุษย์ที่มีรูปร่างพิลึก
"มาหาใครครับ?"
"ข้ามาเพื่อพบท่านอาจารย์ บัดนี้ได้พบช่างเหมือนฟ้าบันดาล ท่านดูทรงภูมิปัญญายิ่งนัก สมแล้วที่ผู้คนต่างเรียกอาจารย์ฮกหลงัหลับ"
"เดี๋ยวนะ คุณมาหาขงเบ้งใช่มั้ยครับ?"
"เป็ดังนั้น"
????
แต่ผมไม่ใช่ขงเบ้ง!!! ผมชื่อไอ้โอม เพื่อนเรียกไอ้ สั- โอม เรียนอยู่ ป.ตรี มีความรู้ระดับ ม.ต้น แข่งหมากรุกแพ้เด็ก ป.3 กะจะไปถลุงเด็กเจอเด็กตบ 3 ตาติด หน้าแหกกลางห้างพันทิป จนถึงทุกวันนี้ยังไม่กล้าเหยียบเข้าไปอีกเลย
"ผมว่าคงมีการเข้าใจผิดกันเล็กน้อย ฮ่าๆ คือผมไม่ใช่ขงเบ้งนะครับ ผมชื่อโอมครับ" ถึงแม้จะเป็ความฝันเราก็ต้องซื่อสัตย์นะ อย่าหลอกคนอื่น (แต่นี่มันฝันเราเองนี่หว่า เอาว่าอย่าหลอกฝันตัวเองก็ละกัน)
"ท่านอาจารย์ทำไมว่าเช่นนั้น" เล่าปี่หันมาถามจูกัดจวิน
"ท่านพี่คงอยากทดลองจิตใจของพระเ้าอา" จูกัดจวินตอบอย่างสุภาพ คำนับหนึ่งครั้ง แล้วเลื่อนตัวออกจากห้องไป
"เปล่าๆ ไม่ได้ทดลองทดสอบอะไรทั้งนั้นแหละ ผมไม่ใช่ขงเบ้งจริงๆ เชื่อเถอะครับ"
"ท่านอาจารย์อย่าได้ถ่อมตัว ด้วยท่านสุมาเต๊กโชแลท่านชีซีได้บอกให้รู้แจ้งถึงปัญญาของท่านแล้วทุกประการ ขอท่านเมตตาอย่าบิดพลิ้วเลย" เล่าปี่ยังยิ้มแย้มและมีทีท่าแสดงออกถึงความจริงใจ เอาจริงๆ ผมต้องปฎิเสธอย่างเดียวเท่านั้น ก็คนไม่ใช่จะให้ตอบว่าใช่ได้ยังไงจริงมั้ยครับ
"ไม่ได้ถ่อมตัววว ดูหน้าตาผมสิ ไทยแท้บริสุทธิ์ ไม่มีเชื้อจีนผสมเลย" ผมลุกขึ้นยืนให้เล่าปี่ดู แถมยังหมุนตัวให้ดูอีกรอบ ผมไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ในชุดลำลองยาวสยายแบบในหนังกำลังภายในได้ยังไง แต่ต้องยอมรับว่าเคลื่อนไหวยากพอตัว
ในห้องมีกระจกสำริดหรือคันฉ่องบานใหญ่ตั้งอยู่ ในใจนึกอยากเห็นตัวเองตอนใส่ชุดแบบนี้ก็เลยเข้าเดินไปส่องดู
ฟรรค!!!
ผมใ ถึงกับผงะ
ใครวะ!!!
รูปร่างใหญ่โต กะขนาดคงสูงราวๆ 185 ได้ หน้าก็ขาวผิวก็ขาว ราวกับไม่ใช่ตัวผม
อืมมม.......
ก็ไม่ใช่นี่หว่า!!!!
11K
