จอมนางสยบจอมมาร(จบ)

EP : 40 ประหาร

และวันนี้ก็มาถึงตระกูลหวังและตระกูลหมิงถูกจับตัวไปประหาร และพวกเธอก็ต้องไปด้วย และมันทำให้หลายคนรู้ความจริงว่าเธอนั้นเป็นคนตระกูลซีทำให้ขุนนางบางคนที่พยายามจะหาทางกำจัดเธอและเตรียมเสนอลูกสาวของตัวเองให้ซิวเหวยหลงก็ต้องผิดหวังไปตามๆ กัน

เธอไม่คิดว่าซิวเหวยหลงจะเป็นที่หมายปองของผู้หญิงทั่วแคว้นขนาดนี้ ถึงขนาดที่ว่ากล้าพากันมาหาซิวเหวยหลงถึงจวนอย่างไม่กลัวตาย

“ท่านไม่สนใจพวกนางหรือเจ้าค่ะ” ซีเหลียนฮวาแกล้งถามเมื่อพวกผู้หญิงต่างพากันส่งสายตามาให้กับซิวเหวยหลงตลอดเวลา

“แค่เจ้าก็พอ” ซิวเหวยหลงเอ่ยตอบก่อนจะมองไปยังลานประหาร

ตอนนี้พวกเธอพากันนั่งกับเก้าอี้เพื่อรอเวลาที่พวกนั้นจะถูกประหาร ต่อหน้าชาวบ้านที่พากันมายืนดู เธอไม่แม้แต่จะมองไปยังตระกูลหมิงที่กำลังทวงบุญคุณกับเธอไม่หยุดตั้งแต่ที่เธอเดินเข้ามาที่นี่

“เจ้ามันเนรคุณ ทิ้งเอาตัวรอดคนเดียว” หมิงจี้หนานตะโกนประโยคนี้ไม่หยุด

“ตระกูลข้าอุตส่าห์เลี้ยงดูเจ้ามาอย่างดี ทำกับพวกข้าอย่างนี้ได้อย่างไรกัน!”

“ต่อไปนี้ก็ให้เจ้าอย่าได้มีความสุข!”

แต่มีหรือที่ซีเหลียนฮวาจะเดือดร้อนเพราะซีเหลียนฮวาตัวจริงนั้นได้ตายไปแล้ว ซึ่งมันไม่เกี่ยวกับเธอ เพราะเธอตื่นขึ้นมาก็อยู่กับท่านอ๋องแล้ว พวกนั้นไม่ได้เลี้ยงเธอสักหน่อย คนที่เลี้ยงเธอก็คือซิวเหวยหลงเท่านั้น

“ตระกูลของข้าจงรักภักดีไม่เคยคิดทรยศต่อท่านเลยนะขอรับ” ผู้นำตระกูลหวังเอ่ยขึ้น แม้ตอนสุดท้ายของช่วงชีวิตเขาก็ยังเลือกที่จะไม่ยอมรับความจริง

“ถึงเวลาแล้ว ประหารพวกมันเสีย” ซิวอี่เซียนประกาศบอกก่อนที่มีพวกทหารมาประจำที่จากนั้นก็จัดการตวัดดาบบั่นคอของพวกบ่าวไพร่ทันที จากนั้นก็เป็นพวกตระกูลหวังและตระกูลหมิง

“ไม่นะ!”

“กรี้ดดด!!”

“ใครที่มันคิดจะก่อกบฏหรือต่อต้านฮ่องเต้ดูตัวอย่างเอาไว้เสีย” ขุนนางคนหนึ่งเอ่ยขึ้นก่อนจะลงมือตวัดดาบบั่นคอพวกตระกูลหมิงไปก่อนจากนั้นก็ตามด้วยตระกูลหวัง

ซีเหลียนฮวาไม่ได้แม้แต่จะมองดูเสียด้วยซ้ำ เพราะเธอกำลังแกล้งร้องไห้ซบอกซิวเหวยหลงอยู่ อย่างน้อยก็ให้ชาวบ้านได้รู้ว่าเธอนั้นเสียใจกับเรื่องเกิดขึ้น จะได้ไม่มีบางคนที่ไม่ชอบเธอเอาไปพูดว่าเธอเสียๆ หายๆ ได้

“เอาหัวของมันไปเสียบประจานเสียแล้วเอาศพของมันไปพวกหมาป่ากัดแทะเสียอย่าให้เสียแม้แต่กระดูก” ซิวอี่เซียนเอ่ยบอกก่อนจะลุกเดินออกไปจากตรงนี้ทันที

“ไปกันเถอะ” ซิวเหวยหลงเอ่ยบอกเบาๆ ก่อนจะโอบเอวแล้วพาซีเหลียนฮวาหายตัวไป โดยไม่สนใจพวกขุนนางที่กำลังทำท่าจะเดินเข้ามาพูดคุยด้วย

“ข้านึกว่าจะมีอะไรสนุกกว่านี้ แต่จบง่ายกว่าที่คิด” ทันทีที่ทั้งสองโผล่มาที่ห้องนอนของตัวเองซีเหลียนฮวาก็เอ่ยขึ้น มันจบง่ายเกินไป เธอยังฟังคำด่าทอจากพวกนั้นยังไม่สะใจพอเลย

“เจ้าไม่พักผ่อนหรือเมื่อคืนเจ้ายังไม่ได้นอนเลยนะ” ซิวเหวยหลงเอ่ยบอกด้วยความหวังดีเมื่อเห็นท่าทางขัดใจของซีเหลียนฮวา แต่กลับได้รับค้อนวงใหญ่กลับมาแทน

“แล้วท่านจะเอ่ยขึ้นมาทำไมกัน” ซีเหลียนฮวาเอ่ยขึ้นอย่างไม่พอใจเพราะเมื่อคืนเธอไม่ได้นอนเลย ตอนเช้าก็ยังต้องไปดูการประหารของพวกนั้นอีก ที่แรกก็ไม่ง่วงหรอกนะ แต่พอซิวเหวยหลงบอกเธอแบบนั้นมันก็อดที่จะง่วงขึ้นมาไม่ได้

“เจ้าต้องพักผ่อนมากๆ ลูกของเราจะได้แข็งแรง” ซิวเหวยหลงเอ่ยบอกยิ้มๆ

“นี่! ข้าไม่ท้องเร็วขนาดนั้นหรอกเจ้าค่ะ” ซีเหลียนฮวาเอ่ยบอกเพราะอะไรมันจะเร็วขนาดนั้นทำแค่สองครั้งมันไม่น่าจะติดเร็วอะไรขนาดนั้น

“ข้าขยันทำขนาดนั้นไม่ท้องก็รู้ให้ไปสิ” ซิวเหวยหลงพลางมองซีเหลียนฮวาถลึงตาใส่เขาไม่หยุด เขาแค่อยากจะแกล้งนางเล่นเท่านั้น

“ข้าไม่พูดกับท่านแล้วเจ้าค่ะ” ซีเหลียนฮวาเอ่ยบอกก่อนจะเดินไปล้มตัวนอนลงกับเตียงอย่างเหนื่อยล้า

“หลับง่ายเสียจริง” ซิวเหวยหลงเดินตามไปก็กล่าวขึ้นเมื่อเห็นซีเหลียนฮวานั้นหลับไปทันทีเมื่อล้มตัวลงนอนกับเตียง

ซิวเหวยหลงปัดผมที่ปรกใบหน้าของซีเหลียนฮวาออกไปก่อนจะก้มลงไปจูบที่หน้าผากของนางเบาๆ จากนั้นก็ผละออกมา เขาจะรีบไปทำงานแล้วกลับมานอนกับนางต่อ

“พ่อบ้านฉางเรื่องที่ข้าให้จัดการเรียบร้อยดีใช่หรือไม่” ทันทีที่มาถึงห้องทำงานซิวเหวยหลงก็เอ่ยถามทันที

“เรียบร้อยดีขอรับ” พ่อบ้านฉางเอ่ยบอกพร้อมกับยิ้มนิดๆ เมื่อรู้ว่าอ๋องซิวเหวยหลงนั้นต้องการจะทำอะไร

“อืม เอางานนี้ไปส่งให้ข้าที” ซิวเหวยหลงส่งเอกสารไปให้กับพ่อบ้านฉางก่อนจะนั่งทำงานที่เหลือต่ออีกนิดหน่อย

“ขอรับ” พ่อบ้านฉางโค้งตัวเล็กหน่อยก่อนจะหายตัวจากไปทันที

ซิวเหวยหลงนั่งทำงานไปเงียบๆ จนเสร็จก็กลับไปหาซีเหลียนฮวาที่นอนหลับสบายอยู่บนเตียง แต่ไม่นานหลังจากนั้นนางก็ขมวดคิ้ว เหงื่อไหลไปตามกรอบหน้าของนาง

“ไม่นะ เหวยหลงอย่าทิ้งข้า” เสียงพึมพำออกมาจากปากของซีเหลียนฮวาทำให้ซิวเหวยหลงนั้นยิ้มออกมาก่อนจะล้มตัวไปนอนข้างนางแล้วดึงนางเข้ามากอดปลอบ

“ข้าอยู่นี่แล้วเหลียนฮวา” ซิวเหวยหลงกระซิบบอกพลางเช็ดเหงื่อให้นางไปด้วย

“อื้อ เหวยหลง” ซีเหลียนฮวาเงยหน้าขึ้นไปมองซิวเหวยหลงก่อนจะเอ่ยเรียกเขาเมื่อครู่เธอฝันว่าเหวยหลงทิ้งเธอไป

“ข้าอยู่นี่” ซิวเหวยหลงเอ่ยบอกพลางลูบหัวของซีเหลียนฮวาไปด้วย

“ท่านอย่าทิ้งข้าไปไหนนะ” ซีเหลียนฮวาเอ่ยบอกพร้อมกับมองซิวเหวยหลงด้วยสายตาขอร้องอ้อนวอน

“ข้าอยู่ที่ไหนที่นั่นต้องมีเจ้าอยู่ด้วย” ซิวเหวยหลงเอ่ยบอกเขาจะพานางไปกับเขาทุกที่ เพราะเขาเองก็ไม่อยากจะห่างจากนางเหมือนกัน

“ข้ารักท่าน” ซีเหลียนฮวาเอ่ยบอกเพราะกลัวว่าเธอจะไม่โอกาสได้เอ่ยมันกับเขาอีก ถ้าเธอไม่เอ่ยมันออกมาตอนนี้ ในอนาคตเธอไม่รู้ว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นแต่ตอนนี้เธอขอมีความสุขกับเขาก่อน

“ข้าก็รักเจ้าเช่นกัน” ซิวเหวยหลงเอ่ยบอกพลางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เมื่อถูกซีเหลียนฮวาบอกรักตัวเอง อะไรมันจะมีความสุขขนาดนี้

จบภาคหนึ่ง