ติ่ง!!
เสียงข้อความไลน์จากมือถือกระตุ้นให้มิลล์ที่กำลังนั่งท่าครีมอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้งถึงกลับหยุดชะงัก รีบคว้ามือเล็กไปจับมือถือขึ้นมาดูทันทีด้วยความสงสัย
LIKE | KP
KP : "ไงจ๊ะ ทฤษฎีของแกจีบหมอเทรย์ไปถึงไหนแล้ว"
Milk : "เขาปฏิเสธฉัน เขาบอกฉันไม่ใช่สเปค5555"
"โคตรเจ็บเลย งื้อ"
KP : "ว้ายยย!!"
"ก็แหง่ละสิ เพราะแกไม่แต่งตัวนิ หมอเทรย์นางชอบหญิงแซบๆ สวยๆ ไม่รู้หรอจ๊ะ"
Milk : "รู้ดีเลยแหละ ฉันแค่อยากเป็ตัวของตัวเอง
KP : "แล้วเอาไงต่อ"
Milk : "แกเคยได้ยินเื่กฎของความรักป่ะ"
KP : "ไม่เคยค่ะ"
Milk : "ฉันเชื่อว่า ถ้าใครรักเรา เราจะรักเขาตอบเพียงเพราะเขาจริงใจจนััได้และที่สำคัญเขารักในตัวเราจริงๆ บางครั้งสเปคมันก็ไม่ใช่กฎเกณฑ์ที่เอามาตีกรอบความรักเสมอไปหรอกนะ"
KP : "นิยามบ้าบออะไรของแกเยอะแยะไปหมด"
Milk : "ก็ฉันเชื่อว่าถ้าฉันตั้งใจรักหมอเทรย์ดีๆ เขาจะเปิดใจให้ยังไงละ"
KP : "เอางี้ ถ้าอยากได้ใจเค้าแกก็ต้องปรับเปลี่ยนตัวเองเพื่อเขาด้วย ฉันจะส่งไลน์หมอเทรย์ให้แล้วลองทักไปคุยกับนางดูนะ"
KP : send line เทรย์เลอร์
ข้าวฟ่างตัดสินใจส่งไลน์ให้กับมิลล์ เพราะสงสารเพื่อนมากที่ต้องค่อยเฝ้าฝันลมๆแล้งๆกับคนอย่างหมอเทรย์
Milk : "5555 ขอบใจมากๆ"
โครงหน้าสวยเผยรอยยิ้มหน้าบานอีกครั้งให้กับหน้าจอมือถือ เธอรีบกดแอดไลน์ ส่งข้อความน่ารักๆไปหาหมอเทรย์ ดีดตัวลุกขึ้นมาจ้องมองหน้าตัวเองในกระจกพลางนึกถึงคำพูดของข้าวฟ่าง
"เอาจริงๆ เราก็ได้ได้ขี้เหร่ขี้ริ้วอะไรขนาดนั้นป่ะ"
"ก็แค่หน้าเป็รอยสิว ไม่แต่งหน้า ทาปากแดง ผิวหมองคล้ำ สวมแว่นหนาแค่นั้นเอง"
ถึงแม้จะเอ่ยคำพูดเข้าข้างตัวเองแค่ไหน สุดท้ายแล้วก็แพ้ใจตัวเองอยู่ดี
"เฮ้อ!! เอาจริงๆก็ขี้เหร่จริงๆแหละ"
สายตาสั้นไร้แว่นสวมทับจ้องมองไปยังหน้าจอมือถือ มือเล็กรีบคว้าหยิบแล้วะโขึ้นบนเตียงนอน เธอพยายามค้นหาแนวทางการดูแลตนเองผ่านทางอินเตอร์เน็ต อยู่นานสองนานก่อนจะเผลอหลับไปบนเตียงนอนหนานุ่มในที่สุด
@คอนโดสุดหรูของเทรย์
ร่างใหญ่เดินออกมาจากห้องน้ำโดยมีผ้าเช็ดตัวผืนเดียวพันรอบเอวหนาเอาไว้ ก่อนจะเอื้อมมือไปจับมือถือมาตรวจเช็คข้อความ แต่แล้วก็มาสะดุดกับข้อความที่ถูกส่งมาจากคนร่างเล็ก
"หึ!! ไปเอาไลน์มาจากไหนนะมิลล์"
ชายหนุ่มเผลอเปิดอ่านข้อความในไลน์โดยไม่ได้ตั้งใจเขาเองก็ไม่เข้าใจตนเองเหมือนกันว่าทำไมถึงอยากเปิดเข้าไปอ่านทั้งที่เธอเองไม่ใช่สเปคของเขาเลยแม้แต่นิดเดียว
DAY 2
เช้าวันต่อมา
"เห้ยไอ้เทรย์!!"
"อ้าวไอ้กาย มึงมาแต่เช้าจังเลยวะ"
"แต่เช้าห่าอะไร กูมาั้แ่เมื่อคืนแล้ว มีเคสด่วนในเวร เนี่ยพึ่งออกจากห้อง cath lab(ห้องปฎิบัติการสวนหัวใจ)"
"อ่อ ลืมไปเมื่อคืนเวรมึง"
"ใช่สิ๊!! กูไม่ใช่หัวหน้าภาคแบบมึงนิ จะได้ไม่ต้องอยู่เวรให้เสียเวลานอน"
"ฮ่าๆ ธรรมดา"
ขายาวของเทรย์เลอร์และกายเดินตรงดึ่งมาที่โต๊ะทำงาน มือหนาพล่างว่างแก้วกาแฟลงบนโต๊ะ ก่อนจะสายตาละออกจากหน้าจอมือถือที่กำลังอ่านข้อความรายงานเคสจาก ICU เพราะมีบางอย่างกระตุ้น
พรึ่บ!!
"เฮ้ย!!"
แก้วกาแฟล้มลงบนโต๊ะเพราะชนเข้ากับช่อดอกไม้ขนาดเล็กกระทัดรัดและกล่องอาหารสีขาวสะอาดตา ฉุดให้น้ำและน้ำแข็งทะลักออกมาเปียกเลอะเทอะเต็มไปทั่ว
หมอกายที่เดินตามเข้ามารีบหันตามเสียง เมื่อเพื่อนกำลังพยายามคว้าแก้วกาแฟที่จมน้ำทะลักเต็มพื้น
"เชี่ย!!"
"ดอกไม้งั้นหรอ?"
สายตาคมของหมอกายเปล่งประกายแวววาวออกมา เหร่ตาคมจ้องมองหน้าเพื่อนตนเองที่กำลังชักสีหน้าหงุดหงิด เมื่อมีเื่ให้สกปรกเลอะเทอะแต่เช้า
"เออดิ!!"
"จากใครวะ มึงมีหญิงจีบในโรงพยาบาลเลยหรอ"
ยังไม่สิ้นสุดคำพูดของหมอกาย เขารีบดีดตัวเข้าไปใกล้ๆเอื้อมมือไปหยิบกระดาษโน๊ตที่อยู่บนช่อดอกไม้มาอ่านเสียงดังฟังชัด
ข้อความ
กลิ่นหอมอ่อนๆจะทำให้คุณหมอรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น ่นี้คนไข้หนักค่อยข้างเยอะ มิลล์ทำอาหารมาเป็กำลังใจให้หมอเทรย์นะคะ
"มิลล์งั้นหรอ? อย่าบอกนะว่าน้องพยาบาลตึก 8 ที่ใส่แว่นหนาๆนั้นนะ"
"หึ!! เสือกรู้นะมึงเนี่ย"
"เอ๊าไอ้เทรย์ มึงเจอหญิงจีบงั้นหรอ ฮ่าๆ"
ใบหน้าหล่อดูดีรีบชักสีหน้าไม่พอใจเมื่อเพื่อนขำเื่ราวที่เกิดขึ้นกับตนเอง ก่อนจะรวบดอกไม้และข้าวกล่องทิ้งลงในถังขยะทันทีโดยไม่ลังเล ม้วนตัวหยิบเสื้อกาวน์เดินออกจากห้องไปทิ้งให้หมอกายยืนขำจนท้องแข็งกับท่าทางของเขาอยู่ในห้องคนเดียว
2K
