ย้อนเวลามาเป็นคุณหนูไร้ค่ากับระบบยาพิศวง [จบ]

        ถึงแม้ว่าจะอยู่ไกลจากประตูทว่าก็ยังได้ยินเสียงดังอย่างชัดเจนฮูหยินสวี่ดูเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างที่กระตุ้นเสียงฮือฮาของฝูงชนที่อยู่รอบๆด้านนอกเองจึงเต็มไปด้วยเสียงจอแจเช่นกัน

        หานอวิ๋นซีได้ยินอี้ไท่เฟยและมู่หรงหว่านหรูก็ได้ยินเช่นกัน

        แม้ว่าใจจะร้อนรนแต่หานอวิ๋นซีก็กระตุกมุมปากและโค้งคำนับ “ถวายบังคมหมู่เฟย”

        อี้ไท่เฟยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นข้างนอกพ่อบ้านเซี่ยเองที่กำลังจะเข้ามารายงาน ทันทีที่เขาเห็นฉินอ๋องและหวังเฟยกลับมาเขาจึงรายงานพวกนางก่อน เลยไม่ทันจะได้ไปรายงานอี้ไท่เฟย

        เมื่อเห็นหานอวิ๋นซีเดินมาทางนี้อย่างเร่งรีบอี้ไท่เฟยที่กำลังจะถามแต่มู่หรงหว่านหรูกลับพูดขึ้นมาก่อนว่า “พี่สะใภ้ช่วงนี้ท่านเดินทางไกลหรือไม่ ทำไมไม่เจอท่านเลยล่ะ? ข้าตามหาท่านตั้งหลายครั้งแล้วแต่ก็ไม่เห็นท่านเลย”

        “เดินทางไกล?” อี้ไท่เฟยประหลาดใจมาก หานอวิ๋นซีเป็นคนของจวนฉินอ๋องเช่นกันหากเดินทางไกลทำไมถึงไม่รายงานนางเลยล่ะ?

        เป็นไปได้หรือไม่ว่าจะไปหาไท่เฮาที่วัง?

        นับตั้งแต่หานอวิ๋นซีกลับมาจากวังไท่เฮาครั้งล่าสุดอี้ไท่เฟยก็คอยระวังตัวอยู่เสมอ และบอกมู่หรงหว่านหรูอย่างลับๆ ว่าให้จับตาดูนางไว้

        มู่หรงหว่านหรูคอยจับตามองหานอวิ๋นซีอยู่ตลอดเวลาหลังจากที่นางออกไปข้างนอกกับมู่ชิงอู่ในวันนั้นก็ไม่กลับมาอีกเลยเรื่องของจวนแม่ทัพใหญ่มู่หรงหว่านหรูที่ไม่สามารถสืบได้และนางไม่กล้าที่จะสืบมากเกินไปแต่เรื่องของตระกูลหาน นางคอยให้ความสนใจอยู่ตลอดและส่งคนไปที่ตระกูลหานเพื่อสอบถามอย่างชัดเจนแล้ว

        หานอวิ๋นซีสัญญาว่าจะพาฮูหยินและพี่น้องในตระกูลหานไปเยี่ยมหานฉงอันในคุกศาลต้าหลี่เดิมทีควรจะไปเมื่อวานนี้ แต่น่าเสียดายที่เมื่อวานนี้หานอวิ๋นซีไม่อยู่จวนและเมื่อเย็นวานฮูหยินสวี่ก็มาหาที่จวนและนางก็เป็นคนต้อนรับพอดี

        หานอวิ๋นซีไม่สามารถพูดได้ว่าการลักพาตัวนี้เกี่ยวข้องกับเรื่องคนทรยศนางจึงโกหกไปอย่างสุ่มสี่สุ่มห้าว่า “หลายวันมานี้ข้าโดนลมหนาวและไม่ได้พักผ่อนเลยวันนี้เพิ่งจะดีขึ้น”

        เมื่อได้ยินเช่นนี้มู่หรงหว่านหรูก็รีบเข้ามาด้วยสีหน้ากังวล“ไม่ได้พักผ่อนมาหลายวันจึงเป็นไข้หวัดใหญ่ แล้วทำไมพี่สะใภ้ถึงไม่พักผ่อนให้มากๆล่ะ?”

        หานอวิ๋นซีต้องรีบไปจัดการเรื่องที่ประตูไม่มีเวลาที่จะทำตัวเสแสร้งกับมู่หรงหว่านหรูที่นี่

        นางเพิกเฉยต่อมู่หรงหว่านหรูและพูดอย่างเฉยเมยว่า“หมู่เฟย มีเรื่องเกิดขึ้นที่หน้าประตู ข้าขอตัวไปจัดการสักครู่”

        ขณะที่พูดก็ต้องการจะรีบเดินออกไปแต่อี้ไท่เฟยกลับพูดอย่างเย็นชาว่า “หานอวิ๋นซีเห็นได้ชัดว่าช่วงนี้เจ้าไม่อยู่จวน เจ้าไปทำอะไรมา? หน้าประตูเอะอะขนาดนั้นหรือว่ามาหาเจ้าอย่างนั้นหรือ?”

        เมื่อได้ยินเช่นนี้หานอวิ๋นซีก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย อี้ไท่เฟยยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นข้างนอกหรือ? ดูเหมือนว่าผู้ที่อยู่เบื้องหลังฮูหยินสวี่อาจจะไม่ใช่มู่หรงหว่านหรู

        แม้ว่าหานอวิ๋นซีจะสงสัยอยู่ในใจแต่ก็ยอมรับอย่างตรงไปตรงมาว่า “ใช่ แต่มันเป็นแค่ความเข้าใจผิดหมู่เฟยอย่ากังวลไป ไม่ข้าจะจัดการมันเอง”

        “พี่สะใภ้เสียงนี้ไม่เบาเลย เหมือนกับคนกำลังด่าอยู่เลยใช่หรือไม่? กล้ามาเอะอะโวยวายถึงหน้าจวนฉินอ๋อง ดูเหมือนว่าคงเป็นคนใหญ่คนโตท่านไปยั่วยุใครหรือไม่ ออกไปคนเดียวจะดีหรือ?”

        ปากของมู่หรงหว่านหรูนั้นช่างเก่งกาจจริงๆคำพูดเหล่านี้ฟังดูเหมือนห่วงใย แต่จริงๆแล้วกลับกระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นและความโกรธของอี้ไท่เฟยได้อย่างง่ายดาย

        ยังไม่ทันที่หานอวิ๋นซีจะได้เอ่ยปากพูดต่ออี้ไท่เฟยก็พูดอย่างเย็นชาว่า "หานอวิ๋นซีข้าอยากจะเห็นเหลือเกินว่าเจ้าไปยั่วยุใครมา ถึงได้กล้ามาที่หน้าจวนแห่งนี้?”

        นางพูดพลางสะบัดแขนเสื้ออย่างแรงแล้วเดินไปที่ประตู

        เจ้ามู่หรงหว่านหรูบ้านี่ทุกครั้งที่เจอหน้ากัน ถ้าไม่ได้ยั่วโมโหนางมันจะตายหรือไร?

        ประกายความโกรธวาบขึ้นในดวงตาของหานอวิ๋นซีและรีบวิ่งตามไปทันที

        นางคิดในใจว่าน่าจะเป็นเรื่องดีไม่ใช่เรื่องร้าย แต่ถ้าเป็นเรื่องร้ายมันก็คงหลีกเลี่ยงไม่ได้แม้ว่าฮูหยินสวี่จะมีความกล้ามาเอะอะที่ประตูจวนฉินอ๋อง แต่ก็ทำได้แค่นี้อย่างไรนางก็มาขอกุญแจห้องเก็บของ คงไม่ได้กล้าสร้างปัญหาจริงๆ หรอกใช่หรือไม่?

        แค่ต้องการพบนางและต้องการให้นางทำตามสัญญาของข้อตกลงสิบวันในตอนนั้นนางแค่รีบออกไปและพาตระกูลหานไปพบเยี่ยมหานฉงอันก็ถือว่าจบแล้ว!

        อย่างไรก็ตามเมื่อหานอวิ๋นซีเดินไปที่ประตูและได้ยินเสียงข้างนอกอย่างชัดเจนนางจึงได้ตระหนักว่าตนเองประเมินความร้ายแรงของเรื่องนี้ต่ำเกินไป

        ฮูหยินสวี่ไม่ได้มาคนเดียวแต่พาอนุหลายคนซึ่งเป็น “พวกสตรีปลิ้นปล้อน” มาส่งเสียงดังที่ประตู

        “เอาล่ะทุกคนบุตรสาวที่แต่งงานแล้วกลับมายุ่งเรื่องของครอบครัว มีเจตนาดีอะไรด้วยหรือ?

        “กุญแจห้องเก็บของตระกูลหานของเราเป็นสัญลักษณ์ของผู้นำตระกูล คุณชายหลายท่านในตระกูลหานของข้าล่ะทำไมหานอวิ๋นซีถึงได้ครอบครองกุญแจห้องเก็บของล่ะ?”

        “บอกว่านายท่านของข้ามอบกุญแจห้องเก็บของให้นางสั่งให้นางเก็บไว้ชั่วคราวเพื่อที่จะได้เลือกผู้นำตระกูลคนต่อไปจากเหล่าคุณชายในภายภาคหน้า? ลองคิดดูสิทุกคน แบบนี้มันได้ด้วยหรือไร? เชื่อถือได้อย่างนั้นหรือ?หานอวิ๋นซีไม่ได้มาจากตระกูลหานโดยแท้เป็นไปได้หรือไม่ว่านายท่านจะแก่แล้วก็เลยสับสน?”

        “จากที่ข้าดูแล้วนายท่านไม่ได้สับสนหรอก แต่ไม่มีทางเลือกต่างหาก! มิฉะนั้นจะมอบสิ่งสำคัญเช่นนี้ให้กับบุตรสาวที่แต่งงานแล้วได้อย่างไร”

        …

        ฮูหยินสวี่และเหล่าสตรีปลิ้นปล้อนพึมพำท่ามกลางฝูงชนซึ่งดึงดูดเสียงซักถามและเสียงสนับสนุนมากมาย

        “มันไม่สมเหตุสมผลเลยแม้ว่าคุณหนูใหญ่ของตระกูลหานจะเป็นฉินหวังเฟยแต่นางก็ไม่มีสิทธิ์เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของตระกูล นี่มันไร้สาระจริงๆ!”

        “บุตรสาวที่แต่งงานไปแล้วเหอะๆ หรือว่ากลับไปที่ตระกูลเพื่อแย่งชิงสมบัติ?”

        “ไม่ขนาดนั้นหรอกจวนฉินอ๋องจะไปมีทรัพย์สินน้อยกว่าตระกูลหานได้อย่างไรกัน?”

        “เช่นนั้นมันเรื่องอะไรล่ะ? นี่ หรือกล้าบอกว่าอี้ไท่เฟยไม่ให้เงินหานอวิ๋นซีหวังเฟยท่านนี้เลยไม่มีเงินใช้อย่างนั้นหรือ?”

        …

        มู่หรงหว่านหรูยืนอยู่ด้านหลังประตูพร้อมกับอี้ไท่เฟยยิ่งอี้ไท่เฟยฟังมากเท่าไร สีหน้าของนางก็ยิ่งน่าเกลียดมากขึ้นเท่านั้น

        หานอวิ๋นซีหายใจเข้าลึกๆไม่คาดคิดว่าสถานการณ์จะมาถึงขั้นนี้ เดิมทีนางคิดว่าฮูหยินสวี่มาที่นี่เพื่อขอกุญแจห้องเก็บของถ้าทำตัวอวดดีมากกว่านี้อีกหน่อย คงได้ใส่ร้ายนางว่าโลภทรัพย์สินของตระกูลหานใครจะรู้ว่าจู่ๆ นางจะกล้าลากอี้ไท่เฟยมาเกี่ยวด้วย

        นี่มันเป็นการใส่ร้ายอี้ไท่เฟยไม่ใช่หรือ?

        ไท่เฟยท่านนี้เกลียดการเสียหน้าที่สุด!

        “หมู่เฟยทั้งหมดเป็นเรื่องเข้าใจผิด ข้ากำลังจะออกไปชี้แจง”หานอวิ๋นซีพูดพร้อมกับรีบเปิดประตู

        อย่างไรก็ตามอี้ไท่เฟยหยุดนางไว้ กัดฟันสั่นด้วยความโกรธ “ฟัง ฟังต่อไป!”

        “หมู่เฟยข้าว่า...” หานอวิ๋นซีที่ต้องการอธิบาย แต่นางอี้ไท่เฟยก็พูดขึ้นมาอย่างรวดเร็วว่า“หานอวิ๋นซี หุบปาก!”

        หานอวิ๋นซีตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งและทำได้เพียงปิดปากด้วยความไม่เต็มใจสิ่งต่างๆ กลายเป็นเช่นนี้ ก็คงต้องเป็นแบบนี้ต่อไป

        ใครจะรู้ว่าคำพูดที่เกินจริงอีกคำหนึ่งดังมาจากนอกประตูโดยไม่คาดคิด

        “โอ้ถึงจะพูดว่าจวนฉินอ๋องร่ำรวยและมีอำนาจ และไม่สนใจทรัพย์สินของตระกูลหานแต่วัตถุดิบยาในห้องเก็บของตระกูลหานนั้นหายากมาก สิ่งที่พวกเขามองหาไม่ใช่เงินแต่เป็นวัตถุดิบยาสินะ! ทุกวันนี้ มีเงินก็หาซื้อยาดีๆ ไม่ได้”

        “ฮิฮิก็เป็นไปได้นะ ได้ยินมาว่าที่หวังเฟยไปจวนตระกูลหานในวันนั้นก็ตั้งใจไปที่ห้องเก็บของโดยเฉพาะ ไม่รู้ว่านางเอาสมบัติอะไรออกไปด้วยหรือไม่”

        “จุ๊จุ๊บุตรสาวที่แต่งงานแล้ว มีคุณสมบัติอะไรกันถึงได้เข้าโกดังของตระกูลหานได้? จวนฉินอ๋องหลอกลวงเกินไปแล้ว!ข้าคิดว่าต้องมีใครบางคนจากจวนฉินอ๋องติดสินบนใครบางคนในศาลต้าหลี่กระมัง? มิฉะนั้น นายท่านหานจะไปทำแบบนั้นได้อย่างไร!”

        “ฮูหยินสวี่เจ้าหน้าที่คนใหม่ของศาลต้าหลี่ได้รับการเลื่อนตำแหน่งจากท่านพ่อของท่านท่านไม่รู้หรือว่าเกิดอะไรขึ้นในศาลต้าหลี่?”

        ฮูหยินสวี่รีบสะอื้นทันที“ตั้งแต่นายท่านถูกคุมขัง ตระกูลหานของเราก็ไม่มีใครสามารถไปเยี่ยมที่คุกได้เลยท่านพ่อของข้าเลื่อนยศเป็นเจ้าหน้าที่คนใหม่ของศาลต้าหลี่แล้วอย่างไรล่ะมีคนบางคนที่อยู่เบื้องหลังและไม่ยอมปล่อยให้เราพบนายท่าน!”

        ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมาก็ตามมาด้วยเสียงถอนหายใจ ทุกคนไม่รู้ว่าหานอวิ๋นซีเป็นผู้ที่ช่วยชีวิตไท่จื่อไว้และแน่นอน พวกเขาไม่เชื่อว่าหานอวิ๋นซีจะมีสิทธิ์พิเศษในศาลต้าหลี่ ดังนั้นพวกเขาส่วนใหญ่เชื่อว่าคนเบื้องบนที่อยู่เบื้องหลังนี้คืออี้ไท่เฟย

        อย่างไรก็ตามมีคนจงใจพูดขึ้นมาว่า “ใครกันนะที่อยู่เบื้องหลัง!ฉินหวังเฟยคงไม่สามารถสั่งการศาลต้าหลี่ได้หรอกใช่หรือไม่? ได้ยินมาว่าจนถึงทุกวันนี้นางยังไม่ได้รับการยอมรับเลย!”

        “โอ้ถ้าพูดเแบบนี้ เป็นไปได้หรือไม่ว่ามีคนยุยงให้ฉินหวังเฟยกลับไปหาตระกูลหานเพื่อแย่งชิงทรัพย์สินของตระกูล?” ไม่รู้ว่าใครที่เป็นคนจงใจพูดอย่างเสียงดัง

        …

        แม้แต่คนโง่ก็สามารถบอกได้ว่าการเยาะเย้ยถากถางและการพาดพิงเหล่านี้มุ่งเป้าไปที่อี้ไท่เฟย

        ร่างกายของอี้ไท่เฟยสั่นสะท้านเมื่อได้ยินสิ่งนี้ตรงหน้าเลือนรางจนเกือบจะเป็นลมไป แต่โชคดีที่มู่หรงหว่านหรูช่วยเอาไว้ได้ทัน

        อี้ไท่เฟยเติบโตมาด้วยอาหารเลิศรสอาภรณ์สวยหรูตั้งแต่ยังเด็ก เติบโตมาด้วยการเลี้ยงดูเอาใจใส่เป็นอย่างดีเป็นคนมีเกียรติและไม่เคยถ่อมตัวมาตั้งแต่ไหนแต่ไร ฮ่องเต้องค์ก่อนได้ทิ้งทรัพย์สมบัติมากมายให้แก่นางแต่นางไม่ได้นำมาสักอย่าง ทั้งหมดต่างทิ้งไว้ในวัง

        ไม่ต้องพูดถึงของของตระกูลหานเลยแม้แต่เรื่องของราชวงศ์นางก็ไม่เคยอยากได้มัน

        ตอนนี้คิดไม่ถึงว่าจะมีคนใส่ร้าย!

        ใช้ชีวิตมาอย่างยาวนานนี่เป็นครั้งแรกที่นางเสียหน้าอย่างมาก และยังขายหน้าต่อประชาชนในเมืองหลวงแล้วในภายภาคหน้าจะไปเดินเล่นในเมืองหลวงได้อย่างไรกัน?

        เรื่องนี้จะแพร่งพรายไปถึงในวังถึงหูของไท่เฮา ถึงสตรีผู้สูงศักดิ์เหล่านั้น ในอนาคตนางจะมองหน้าผู้คนอย่างไร?

        นางจะทนได้หรือไม่?

        มือข้างหนึ่งของอี้ไท่เฟยถูกมู่หรงหว่านหรูช่วยจับไว้อยู่ส่วนอีกข้างก็ลูบหน้าผาก รวบรวมสติและส่งสายตามองไปที่หานอวิ๋นซีสายตาเช่นนั้นราวกับต้องการจะประหารหานอวิ๋นซี

        นี่เป็นครั้งแรกที่หานอวิ๋นซีเห็นสายตาที่โหดเหี้ยมของอี้ไท่เฟยนางอดไม่ได้ที่จะตื่นตระหนก ทว่านางก็ไม่ได้สนใจมากและหันกลับไปเปิดประตู

        อย่างไรก็ตามอี้ไท่เฟยกลับตะโกนขึ้นมาว่า “ทหาร พาตัวนางออกไป!”

        ตอนนี้อี้ไท่เฟยต้องการจะออกคำสั่งให้ขับไล่ทุกคนที่อยู่หน้าประตูและใครก็ตามที่กล้าวิพากษ์วิจารณ์จะถือว่าเป็นความผิดและถูกลงโทษ อย่างไรก็ตามถ้านางทำเช่นนี้ ก็จะเสื่อมเสียชื่อเสียง พระเจ้ารู้ดีว่าจะเกิดอะไรขึ้นในอนาคต?

        ในเมื่อเรื่องนี้มุ่งเป้ามาที่หานอวิ๋นซีและพวกสวะพวกนั้นมาขอกุญแจห้องเก็บของแน่นอนว่าหานอวิ๋นซีต้องมอบกุญแจห้องเก็บของให้

        ประตูเปิดออกอย่างช้าๆฝูงชนที่ส่งเสียงดังข้างนอกประตูก็เงียบลงทันที ต้องบอกว่ามีผู้ชมมากมายซึ่งยากที่จะอธิบายให้ทุกคนเข้าใจ

        ฮูหยินสวี่และอนุหลายคนยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชนไม่ได้หันหน้ามาทางประตูจวนฉินอ๋อง แต่หันไปทางคนทั่วไปเห็นได้ชัดว่านี่เป็นการยุยงสร้างปัญหาขึ้นมา

        อย่างไรก็ตามในสังคมที่ยึดอำนาจของฮ่องเต้ อำนาจของฮ่องเต้นั้นเพียงพอที่จะยับยั้งได้เมื่อเปิดประตูทุกคนต่างเงียบลง ฮูหยินสวี่และอนุหลายคนก็หันกลับมาอย่างรวดเร็ว

        มู่หลิวเยวี่ยซึ่งซ่อนตัวอยู่ในฝูงชนเพื่อดูเรื่องสนุกก็เย้ยหยันอย่างเหยียดหยามเมื่อเห็นหานอวิ๋นซีออกมาในขณะที่การเดิมพันกำลังใกล้เข้ามาแน่นอนว่านางกังวลมากเกี่ยวกับความคืบหน้าของคดีแต่ก็น่าเสียดายที่นางไม่สามารถทราบอะไรจากท่านพ่อและพี่ชายได้เลย อย่างไรก็ตามนางได้รู้จากมู่หรงหว่านหรูว่าหานอวิ๋นซีไม่ได้อยู่ที่จวนมาระยะหนึ่งแล้วนางยุ่งอยู่กับคดีนี้จนหัวหมุน ยังเหลืออีกสามวันกว่าจะถึงเวลาที่ตกลงกันไว้แน่นอนว่านางต้องหาทางจับผิดและชะลอการสอบสวนของหานอวิ๋นซี

        เพียงแค่สามวันเท่านั้นนางรอให้หานอวิ๋นซีกลายเป็นข่าวฉาว ให้ทุกคนด่าทอนาง และถึงตอนนั้นนางจะต้องถอดเสื้อผ้าแล้ววิ่งไปตามถนนซึ่งจะดึงดูดผู้ชมได้มากขึ้นอย่างแน่นอน

        คราวนี้หานอวิ๋นซีก็จะถึงจุดจบแล้ว!

        เมื่อเห็นหานอวิ๋นซีออกมาฮูหยินสวี่ก็รู้สึกประหลาดใจ นางเฝ้ารอที่จะพบหานฉงอันมาโดยตลอดแต่ใครจะรู้ว่าผ่านไปสิบวันแล้ว หานอวิ๋นซีก็ยังไม่ปรากฏตัว

        แน่นอนว่านางวางแผนที่จะเผยแพร่เรื่องนี้สู่สาธารณะทำลายชื่อเสียงของหานอวิ๋นซีและทำให้นางไม่สามารถนั่งนิ่งๆ ได้

        ใครจะรู้ว่าหานรั่วเสวี่ยกลับยื่นมือเข้ามาช่วยนาง ติดต่อมู่หลิวเยวี่ยและมู่หรงหว่านหรูช่วยนางคิดแผนการนี้และรับประกันกับนางว่า หากต้องการกุญแจห้องเก็บของทันทีก็ต้องมาสร้างปัญหาที่หน้าประตูจวนฉินอ๋องและจะต้องเอาน้ำสกปรกไปสาดใส่อี้ไท่เฟยจะได้ผลดีกว่า

        ฮูหยินสวี่จะไปกล้าที่ทำเช่นนี้เสียที่ไหนกันแต่มู่หรงหว่านหรูและมู่หลิวเยวี่ยกลับสาบานว่าจะปกป้องนางให้ปลอดภัย