“ฮ่าๆข้ากำลังรอให้เ้าขอความช่วยเหลืออยู่เลย...เ้าเด็กน้อย!”
เสียงของใครบางคนดังขึ้นก่อนที่เบื้องหน้าของเย่ฉีจะเกิดเป็ภาพบิดเบือนก่อร่างเป็มนุษย์คนหนึ่งอย่างช้าๆเขาเป็ชายอายุราวสามสิบปีที่มีใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติสวมชุดคลุมสีฟ้าครามในมือถือพัดอันเล็กโบกสะบัดไปมาขณะที่กำลังยิ้มให้กับเย่ฉี
“สายเืของเ้ามีเพียงเทียนจุนที่ปกติจริงๆด้วย”
เย่ฉีส่ายหัวออกมาอย่างหมดหนทางแม้ว่าอีกฝ่ายจะเน้นย้ำในการเรียกเขาว่าเด็กน้อยก็ตาม...เขารู้จักชายตรงหน้านี้ดีและเลือกที่จะไม่ใส่ใจกับคำยั่วยุเ่าั้
“เฮ้ๆัเฒ่าเช่นเ้ายังกลายเป็เด็กน้อยและเหตุใดข้าจะกลับไปเป็หนุ่มบ้างมิได้เล่า?วันวานที่น่าคิดถึงเช่นนี้เสียดายที่เ้านั่นไม่ได้อยู่ด้วย”
ชายหนุ่มรูปงามกล่าวออกมาก่อนจะหัวเราะภายในดวงตาของเขาเกิดเป็ประกายนึกหวนย้อนถึงอดีต ภาพวันวานที่ทำให้ดวงตาที่เคยเฉื่อยชาของเขากลับมามีประกายแสงแห่งความตื่นเต้นขึ้นอีกครั้ง
“เลิกเพ้อเจ้อได้แล้วเ้าคิดว่าข้าอยากเป็เช่นนี้หรือไง? อีกอย่างในอดีตเ้าก็ไม่ได้มีใบหน้าเช่นนี้!”
ชายหนุ่มรูปงามหัวเราะขึ้นมาอีกครั้งก่อนจะมองไปยังน้ำพุเหลืองตามสายตาของเย่ฉีจากขอบของทะเลสาบไปยังใจกลางของน้ำพุ...เพียงการกวาดมือครั้งหนึ่งก็ทำให้น้ำสีเหลืองสั่นะเืก่อนจะแยกออกเป็สองฝั่งราวกับถูกใบมีดขนาดใหญ่ผ่าออกเป็สองส่วน!
“มีอะไรอยู่ที่ใต้น้ำพุแห่งนี้กันแน่? จริงๆแล้วถ้าเ้ายอมกราบข้าเป็อาจารย์ล่ะก็...”
“หุบปากซะ!”
เย่ฉีกล่าวตัดบทขึ้นมาทันทีก่อนจะเดินนำหน้าไปทิ้งให้ชายหนุ่มรูปงามสบถออกมาพร้อมกับบุ้ยปากอย่างไม่พอใจถึงกล่าวไปอย่างนั้นแต่เย่ฉีก็รู้ว่าชายคนนี้มีเจตนาที่จะช่วยเขาหากเย่ฉีติดตามเขากลับไปด้วยทรัพยากรและอำนาจของชายคนนี้การที่เขาจะข้ามผ่านประตูัก็ไม่ใช่เื่ยาก!
อย่างไรก็ตาม...เย่ฉีได้กำหนดเส้นทางของตนเองไว้แล้ว!
“นี่...เ้าัน้อยข้าพูดจริงๆ นะหากเ้ายอมเรียกข้าว่าท่านอาจารย์สักครั้งหนึ่งข้าจะยอมมอบโลหิตแห่ง ’ หลี่’ให้เ้าเลยก็ยังได้!”
เย่ฉีหันไปมองชายหนุ่มที่ทำใบหน้าจริงจังแวบหนึ่งก่อนจะส่ายหัวและเดินต่อไปเขารู้ว่าชายหนุ่มผู้นี้พูดจริงทำจริงและนั่นก็ทำให้เขาต้องเหนื่อยใจกับสหายคนนี้...โลหิตแห่งหลี่นั้นคือสิ่งที่ล้ำค่าอย่างมากแต่ใครบางคนตรงนี้กลับยอมแลกมันออกมาเพียงเพื่ออยากได้ยินเขาเรียกตนเองว่าอาจารย์?
“โลหิตแห่งหลี่นั้นล้ำค่าอย่างมากก็จริงมันคือหนึ่งในสายเืโบราณที่อยู่ในอันดับต้นๆ ของการชำระกายเทพแต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ข้า้า”
“เฮ้ ๆเ้าัน้อย ในยุคนี้เ้าคิดว่าจะหาสายเืเทพที่ดีกว่า หลี่ ได้ที่ไหน ?บัดซบ! หรือว่าเ้ากำลังดูถูกข้า?”
ใบหน้าของชายหนุ่มเริ่มมืดลงขณะเดินตามหลังเย่ฉีไปด้วยความไม่พอใจมันก็เป็เช่นนั้นจริงๆสายเืโบราณในยุคนี้ที่จะสามารถชำระกายเทพได้นั้นแทบไม่มีหลงเหลืออยู่แล้ว ตัวตนเ่าั้ทั้งเก้าโลกสิบ์และหนึ่งนรกก็มีอยู่เพียงหยิบมือเดียวเท่านั้นอีกทั้งการจะได้โลหิตเทพมาย่อมเป็เื่ยากที่แทบเป็ไปไม่ได้เลยด้วยซ้ำ!
“ข้าไม่ได้ดูถูกเ้าความใจกว้างของเ้านั้นข้าขอรับไว้ด้วยใจ...เพื่อเป็การตอบแทนข้าจะให้เ้าได้เห็นถึงร่างกายที่เหนือขึ้นไปกว่ากายเทพอีกระดับหนึ่ง!”
ฝ่าเท้าของชายหนุ่มหยุดชะงักลงขณะมองไปยังแผ่นหลังของเย่ฉีสิ่งที่เย่ฉีกล่าวออกมานั้นทำให้ดวงตาของเขาเบิกกว้างก่อนหดเล็กลงกลายเป็จริงจังถึงที่สุด
“เ้าพูดจริงหรือ?รู้ใช้หรือไม่ว่านี่ไม่ใช่เื่ที่จะนำมาล้อเล่นได้”
“เ้าคิดว่าข้าคนนี้ชอบกล่าววาจาเพ้อเจ้อเช่นเ้าหรือไง?”
เย่ฉีหันหน้ากลับมาและจ้องมองไปยังชายตรงหน้าอย่างจริงจังเช่นเดียวกันทำให้บรรยากาศภายในนี้กลายเป็อึดอัดขึ้นในพริบตาแม้จะเป็เพียงการจ้องมองกันที่ดูธรรมดาแต่หากเปลี่ยนพวกเขาคนใดคนหนึ่งเป็คนอื่นๆด้วยการจ้องมองเช่นนี้มันมากพอที่จะสะกดข่มจนคนผู้นั้นต้องหวาดกลัวจนหมดสติ
“เฮ้อ...นี่มันเื่ใหญ่แล้วหืม!? เ้าับัดซบ!เ้าล่อลวงข้าออกมาเพื่อหลอกใช้ข้า!”
ชายหนุ่มและเย่ฉีหยุดการสะกดข่มของตัวเองลงก่อนที่ชายหนุ่มจะโวยวายออกมาอย่างหัวเสียอยู่พักใหญ่เื่กายที่เหนือกว่ากายเทพขึ้นไปนั้นทำให้เขาใอย่างมากก็จริงซึ่งเขาไม่รู้ว่าเย่ฉีค้นพบได้อย่างไรและในส่วนลึกเขาก็ยินดีกับสหายด้วยเช่นกันในการค้นพบนี้...อย่างไรก็ตามเื่มันไม่ได้ง่ายเช่นนั้นแน่!
เื่ที่ชายหนุ่มกังวลนั้นเย่ฉีรู้ดีกว่าใครเขาวางแผนเอาไว้นานแล้วั้แ่ในวันแรกที่เข้าสู่นิกายันพเก้าการปลดปล่อยกลิ่นอายของเขาออกไปย่อมเสี่ยงอย่างมากที่ใครบางคนจะโผล่ออกมาและกำจัดเขาแต่ก็ด้วยเหตุผลเดียวกัน กลิ่นอายของเขาย่อมทำให้สหายของเขาััได้ถึงการกลับมา คนที่เย่ฉี้าล่อลวงให้ออกมาก็คือชายหนุ่มผู้นี้!
“ข้าไม่ได้บังคับให้เ้าช่วย...แต่ถ้าหากเ้าตกลงข้าจะบอกวิธีไปยังดินแดนจันทร์ฉาย!”
ดวงตาของชายชุดฟ้าเบิกโพลงอีกครั้งเขาไม่ลังเลแม้แต่น้อยก่อนจะตอบตกลงในทันที ใบหน้าของเขากลายเป็เบิกบานถึงขีดสุดในตอนนี้ทำให้เย่ฉีอดไม่ได้ที่จะยิ้มเจื่อนออกมา
“ฮ่าๆเ้าเป็สหายรักของข้าแล้วข้าจะไม่ช่วยเ้าได้อย่างไร?”
ทั้งสองเดินเข้าใกล้น้ำพุเหลืองเรื่อยๆขณะที่พูดคุยกันมีสองเหตุผลที่ชายชุดฟ้ายอมช่วยเย่ฉีแน่นอนว่าไม่ใช่เพราะใจรักในสหายเก่าเช่นปากว่าถึงแม้เขาจะนับเย่ฉีเป็สหายจริงๆแต่การช่วยเหลือเยฉีในครั้งนี้นั้นมีความเสี่ยงอย่างมากแน่นอน!สิ่งที่เขาต้องจ่ายออกไปนั้นก็ต้องมากมายจนไม่อาจจินตนาการได้เช่นกัน!ทว่าภายใต้รอยยิ้มที่เบิกบานนั้นก็คือความขมขื่น...โชคดีที่เย่ฉีเสนอวิธีไปยังดินแดนจันทร์ฉายซึ่งเขาตามหามานานหลายปีออกมาจึงทำให้เขาลบความหดหู่ออกไปได้จนหมดสิ้นส่วนเหตุผลที่สองก็คือ...เขาไม่้าให้หลานสาวสุดที่รักต้องมาพัวพันกับเื่นี้!
ตรงบริเวณตาน้ำพุเย่ฉีทาบฝ่ามือลงไปและหลับตาลงอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะชี้นิ้วทางขวาไม่ไกลจากที่เขายืนอยู่และบอกให้ชายชุดฟ้าขุดมันลงไปอีกฝ่ายบ่นอุบอยู่พักใหญ่แต่ก็ยังจัดการตามที่เขาบอกจนกระทั่งบริเวณนั้นกลายเป็หลุมลึกลงไปอีกราวร้อยจั้งเย่ฉีจึงบอกให้เขาหยุดมือและพาลงไปด้านล่าง
ภายในหลุมลึกนั้นปรากฏเป็ทางดินเล็กๆสายหนึ่งที่มืดมิดมองไม่เห็นจุดสิ้นสุดเย่ฉีเดินนำเข้าไปด้านทันทีโดยมีชายชุดฟ้าตามมาที่ด้านหลังการเดินทางนั้นกินเวลาอยู่หลายชั่วยามจนกระทั่งสุดท้ายพวกเขาก็มาหยุดที่ถ้ำแห่งหนึ่งที่เหมือนห้องโถงขนาดใหญ่ภายในถ้ำหินแห่งนี้เต็มไปด้วยผลึกแสงเรืองรองจำนวนมากส่องแสงหลากสีออกมา ในส่วนลึกสุดของถ้ำก็คือตาน้ำผุดเล็กๆในแอ่งหินขนาดไม่ใหญ่มากนักภายในแอ่งนั้นก็มีน้ำใสส่องประกายระยิบระยับจับตัวเป็ก้อนขนาดเท่ากับไข่ไก่กลิ้งไปมาอยู่
“น้ำค้างจากแกนโลก...ถึงจะพอเดาได้แต่ก็ไม่คิดว่าสิ่งที่เ้า้าจะเป็มันจริงๆ”
ชายชุดฟ้าจ้องมองไปยังแอ่งหินด้านหน้าในขณะที่เย่ฉีเดินตรงเข้าไปน้ำค้างจากแกนโลกนั้นเกินขึ้นจากการกลั่นตัวของปราณธรรมชาติบนโลกที่ไหลย้อนลงสู่พื้นดินและถูกซึมซับผ่านเวลาอันยาวนานจึงกลั่นออกมาได้หนึ่งหยดมันคือสิ่งล้ำค่าหาใดเปรียบในโลกนี้และคุณสมบัติของมันก็ท้าทาย์เป็อย่างมากจนมีชื่อเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า...น้ำะ!
“ราวๆสิบสามหยด...นับว่าไม่เลว”
เย่ฉีนำขวดแก้วที่สร้างจากผลึกโบราณหนึ่งในสมบัติของนิกายออกมาก่อนจะช้อนก้อนน้ำที่กลิ้งไปมานี้ใส่ขวดและปิดผนึกมันเอาไว้เื่ทั้งหมดที่เกิดขึ้นนี้ดูเหมือนง่ายดายราวกับการหายใจแต่ความเป็จริงแล้วที่ทั้งหมดเป็เช่นนี้ได้ก็เพราะว่าเขาคือเย่ฉี!
การหาตำแหน่งของตาน้ำทำได้ง่าย?ไม่เลย!มันเป็ไปไม่ได้ที่จะระบุตำแหน่งเหล่านี้ได้อย่างแม่นยำหากไม่ใช่เย่ฉี!
การผ่านเข้ามาในสถานที่แห่งนี้ทำได้ง่าย?เื่นี้ก็ไม่เช่นกัน!น้ำพุเหลืองนั้นร้อนและเต็มไปด้วยกรดอันหนาแน่นที่ย่อยสลายได้กระทั่งลมปราณของบรรพชนโบราณเก้าประตูหากไม่ใช่เย่ฉีการจะหาตัวตนที่สามารถเปิดทางลงมายังสถานที่แห่งนี้นั้นแทบจะเป็ไปไม่ได้!
ส่วนเื่ของภาชนะ....หากไม่ใช่เพราะผนึกเวทที่เขาบอกให้กู่หยาสร้างขึ้นอย่างยากลำบากนั้นในโลกนี้ก็เป็เื่ยากที่จะสามารถหาภาชนะมาเก็บน้ำค้างจากแกนโลกได้
“ัน้อยแล้วเ้าจะเอาอย่างไรต่อ?หากต้องใช้น้ำค้างจากแกนโลกข้าเดาว่าการชำระกายของเ้าคงยุ่งยากไม่น้อยกระมัง?”
ชายชุดฟ้ากล่าวออกมาขณะที่นำเย่ฉีออกจากใต้ทะเลสาบเหลืองคำตอบของเย่ฉีก็ทำให้เขาต้องประหลาดใจอีกครั้งพร้อมกับเริ่มนึกเสียใจขึ้นมาเมื่อรู้ว่าสถานที่ที่เย่ฉีจะให้เขาพาไปนั้นคือที่ใด
“การชำระกายของข้านั้นไม่ได้ยุ่งยากอย่างที่คิดมีเพียงขั้นตอนก่อนหน้านั้นที่อาจจะมีปัญหาอยู่บ้างเล็กน้อย โชคดีที่ข้ามีสหายเช่นเ้า...พาข้าไปยัง์ชั้นที่สอง!”
“์ชั้นที่สอง? อืม...ใน์ทั้งสิบชั้นข้ารู้ดีทุกซอกทุกมุมแต่ก็ยังไม่เห็นสิ่งที่จะช่วยเ้า...หรือว่า...สารเลวเอ้ย!อย่าบอกนะว่าเ้าคิดจะไปที่นั่น?”
เห็นท่าทางของชายชุดฟ้าเย่ฉีก็พลันฉีกยิ้มกว้างออกมา
“ข้าจะไปยังเส้นทางแห่งการชำระบาป!”
200
![[จบ] ย้อนเวลามาเป็นภรรยาท่านนายพลสุดโหดในยุค 70](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1760592751_30172502.webp)
