ตอนที่13: บทเรียนที่ถูกทิ้งขว้าง:มารยาทของการชงชา
I. การรับใช้องค์เทพ: ธรรมเนียมใหม่
วันรุ่งขึ้น หลี่ิ (ศิษย์เซียนแก่นทองคำ)เริ่มภารกิจรับใช้ชิงซวนอย่างจริงจัง เขาทำความสะอาดร้านค้าด้วย พลังปราณแก่นทองคำอย่างละเอียดทุกซอกทุกมุม แม้กระทั่งปัดฝุ่นออกจากมุมมืดที่ไม่มีใครเคยสนใจ
ชิงซวนมองหลี่ิที่ทำงานอย่างหนักด้วยความสงสารเล็กน้อย“หลี่ิ! เ้าไม่ต้องทำจริงจังขนาดนั้นก็ได้นะ! นี่มันก็แค่ร้านค้าเล็ก ๆ เอง”
“มิได้ขอรับท่านชิงซวน!”หลี่ิตอบอย่างเคร่งครัด “การรักษาความสะอาดของ 'ดินแดนศักดิ์สิทธิ์'คือหน้าที่อันดับหนึ่งของศิษย์! ทุกฝุ่นผงที่นี่คือ 'ปราณที่กลั่นตัว' ข้าต้องดูแลอย่างดีที่สุด!”
ชิงซวนคิดในใจ: ‘เด็กคนนี้คงเคยเป็ศิษย์วัดที่ถูกฝึกมาอย่างหนักจนเกินไปสินะในสมองถึงได้มีแต่ความคิดเพ้อเจ้อถึงกับวาดมโนสิ่งที่อยู่รอบข้างเป็สิ่งที่ภายในจิตใจของตัวเอง้า ถึงได้เห็นร้านของข้าเป็ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เห็นฝุ่นผงเป็ปราณ’ คิดแล้วก็ได้แต่ปลงตกปล่อยให้หลี่ิทำไปตามที่้าและตั้งใจว่าต่อไปไม่ว่าคนพวกนี้จะพูดเพ้อเจ้อเพ้อฝันเชื่อมโยงตัวเขากับเทพเซียนบน์ชั้นฟ้าหรือสิ่งของศักดิ์สิทธิ์ใด ๆ ก็จะฟังเพียงอย่างเดียวโดยไม่ไปต่อปากต่อคำด้วยเพราะพูดกับคนที่มีปัญหาทางสมองอย่างไรก็คงไม่คล้อยตามคำพูดของเขาแน่ อีกอย่างจะได้ไม่ทำให้คนพวกนี้เกิดความไม่พอใจจนคลุ้มคลั่งอาละวาดเป็ภัยต่อตัวเอง
II. บทเรียนที่ถูกทิ้งขว้าง: การชงชา
ชิงซวนรู้สึกกระหายน้ำและ้าชาดื่มอีกครั้งเขาจึงสั่งหลี่ิซึ่งเป็ผู้ช่วยคนใหม่
“หลี่ิ! เ้าช่วยชงชาให้ข้าหน่อยได้ไหม?ข้าเพิ่งรู้สึกเบื่อกับการชงชาด้วยตัวเอง”
หลี่ิได้ยินดังนั้นก็ตื่นเต้นอย่างที่สุด!“นี่คือ 'บทเรียนแห่งการชงชา' ที่ท่านปรมาจารย์จะมอบให้!การชงชาของท่านคือ 'การหลอมโอสถน้ำทิพย์' ที่หลิงเยว่เคยได้รับพร!”
หลี่ิไม่กล้าชงชาเองเขาอยากเรียนรู้ "กระบวนการเซียน" จากชิงซวน
“ท่านชิงซวน! ข้า...ข้าขอให้ท่านชงให้ข้าดูก่อนได้หรือไม่ขอรับ? ข้า้าเรียนรู้'วิถีแห่งการหลอมรวมธาตุ' ในการชงชาจากท่าน!”
ชิงซวนเห็นหลี่ิตื่นเต้นก็ยอมทำตามอย่างไม่ใส่ใจ“ได้สิ! มันง่ายมากนะ!”
— การสาธิตโดยชิงซวน —
1. ต้มน้ำ: ชิงซวนใช้ กาเก่า ต้มน้ำจากลำธาร (น้ำเซียน)
2. ใส่ใบชา: เขาใส่ ใบชาแห้งธรรมดา ลงไป
3. ล้างชา: ชิงซวนเทน้ำร้อนใส่ใบชาอย่างรวดเร็ว แล้ว เทน้ำแรกทิ้งลงดินทันที เพื่อล้างฝุ่น
4. ชงจริง: เขาเทน้ำร้อนลงไปอีกครั้ง และรอสักครู่ก่อนจะรินใส่ถ้วย
หลี่ิจดจ่ออยู่กับการกระทำของชิงซวนทุกขั้นตอนและจดบันทึกไว้ในสมุดอย่างรวดเร็ว
1. ต้มน้ำ: “ท่านกำลัง 'กลั่นแก่นปราณวารี'! กาเซรามิกนี้คือ 'ภาชนะผนึกพลังแห่งเต๋า'!”
2. ใส่ใบชา: “ใบชาไม่ใช่ใบชา!มันคือ 'สมุนไพรแห่ง์' ที่ถูกทำให้แห้งเพื่อเก็บพลัง!”
3. ล้างชา(สำคัญที่สุด): “ท่านเท 'น้ำเซียนแรก'ทิ้งลงดิน! นั่นคือ 'วิชาสละวัตถุ'(The Abandonment of Material)! ท่านกำลังสอนว่าการบำเพ็ญเพียรที่แท้จริงไม่ควรยึดติดแม้กระทั่ง'โอสถน้ำทิพย์ที่บริสุทธิ์ที่สุด'!”
4. ชงจริง: “ชาที่รินออกมานี้คือ 'พลังที่สองที่เกิดจากการเสียสละ'! มันเป็พลังเซียนที่ได้รับการชำระล้างจากความยึดติดแล้ว!”
III.การชงชาที่บริสุทธิ์ของหลี่ิ
หลังจากชิงซวนรินชาให้ตัวเองเสร็จแล้วเขาก็ยื่นอุปกรณ์ให้หลี่ิ
“เอาล่ะ หลี่ิ!ตาเ้าลองทำดูบ้าง! ไม่ยากใช่ไหมล่ะ?”
หลี่ิรู้สึกตื่นเต้นและซาบซึ้งเขาคุกเข่าลงทันที “ขอบพระคุณท่านปรมาจารย์ที่มอบวิชาชงชาเซียนนี้ให้แก่ศิษย์!ข้าจะขอปฏิบัติตาม 'วิชาสละวัตถุ' ที่ท่านสอน!”
หลี่ิเริ่มชงชาตามขั้นตอนที่เขาตีความไว้:
1. เขาต้มน้ำอย่างระมัดระวัง(ใช้พลังปราณควบคุมอุณหภูมิของน้ำอย่างสมบูรณ์แบบ)
2. เขาใส่ใบชาเซียน(ใบชาที่ชิงซวนซื้อมา)
3. การสละ: หลี่ิเทน้ำแรกทิ้งลงดินอย่างรวดเร็ว แต่เขาไม่ได้เททิ้งเฉยๆ เขาใช้พลังปราณควบคุมให้น้ำชาแรกนี้ไหลไปเฉพาะบริเวณโคนต้นไม้ใหญ่หลังร้าน (เขาตีความว่าเป็การ "มอบพร"ให้แก่พืชพรรณ)
ทันทีที่ น้ำทิพย์เซียนเข้มข้น (น้ำชาแรก) ไหลลงสู่โคนต้นไม้ต้นไม้ใหญ่นั้นก็พลันเปล่งแสงสีทองจาง ๆ และเริ่มดูดซับไอปราณอย่างบ้าคลั่ง!
— ผลกระทบที่มองไม่เห็น—
ต้นไม้ใหญ่หลังร้านค้าของชิงซวนซึ่งเดิมเป็ต้นไม้ธรรมดาที่ถูกไอปราณเซียนหล่อเลี้ยงอยู่แล้ว ตอนนี้ได้กลายเป็ "สมุนไพรต้นไม้า" ที่สามารถให้ร่มเงาและหลั่งไอปราณเซียนออกมาอย่างต่อเนื่อง
IV. ความเข้าใจผิดเื่ของ "ฝุ่น"
ชิงซวนจิบชาที่หลี่ิชงให้“อืมมม... ชาที่เ้าชงรสชาติดีกว่าข้าชงอีกนะ! สงสัยฝีมือเ้าดีจริง ๆ”
“ฝีมืออะไรกันขอรับ!”หลี่ิกล่าวอย่างนอบน้อม “ทุกอย่างล้วนเป็เพราะท่านปรมาจารย์สอน 'วิชาสละความยึดติด'! ข้าเพียงแค่ปฏิบัติตามคำสั่งของท่าน!”
ชิงซวนคิดได้อีกเื่หนึ่ง “อ้อ!หลี่ิ! เมื่อสักครู่เ้าปัดกวาดร้านสะอาดมากเลยนะ! เ้าช่วยข้า 'กำจัดฝุ่น' ที่กองอยู่หลังตู้ได้ไหม? ฝุ่นมันเยอะเกินไปแล้วนะ!”
“กำจัดฝุ่น!” หลี่ิตาโตด้วยความตื่นเต้นอีกครั้ง
“ท่านไม่ได้หมายถึงฝุ่นธรรมดา!ท่านหมายถึง 'พลังชั่วร้ายที่สกปรก' ที่เป็อุปสรรคต่อการบำเพ็ญเพียร! ท่านสั่งให้ข้าใช้พลังเซียนของข้า 'ชำระล้างสิ่งชั่วร้าย' ออกจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์นี้!”
หลี่ิรีบใช้ พลังปราณแก่นทองคำของเขาเพื่อกวาด "ฝุ่น" (ซึ่งเป็เศษซากใบไม้แห้งและดินธรรมดา)ออกไปจากร้านอย่างรวดเร็ว เขาผนึกเศษฝุ่นเ่าั้ไว้ในถุงผ้าไหมอย่างระมัดระวัง
V. บทสรุป: การเริ่มต้นของ 'ลัทธิใบชาแรก'
หลี่ินำถุงผ้าไหมที่บรรจุ "ฝุ่นชั่วร้าย" (ดินและใบไม้แห้ง)กลับไปที่สำนักไป๋อวิ๋นพร้อมกับ "สูตรชงชาเซียน" ที่เขาจดมาอย่างละเอียด
ส่วน "วิชาชงชาเซียน" (การเทชาแรกทิ้ง) ได้กลายเป็ ธรรมเนียมศักดิ์สิทธิ์ใหม่ของสำนักไป๋อวิ๋น ที่ทุกคนจะต้องปฏิบัติอย่างเคร่งครัด เพราะพวกเขาเชื่อว่า "ชาแรกคือพลังแห่งความยึดติดที่ต้องสละทิ้ง"จึงจะเข้าถึงแก่นแท้ได้
ชิงซวนที่นั่งจิบชาอยู่ร้านคิดเพียงว่า: “ชาวันนี้อร่อยจัง!ดีจริง ๆ ที่มีคนงานมาช่วยชงชาให้! พรุ่งนี้ต้องให้เขาชงชาอีกนะ!”
7K
