บทที่ 12
ขึ้นให้สุด ลงให้มิด
“หึหึหึ แกอยากจะหนี?”
ราวกับว่าเฉินเฉียงถูกอ่านความคิดได้ หมาไม้สายฟ้าเชิดหน้าขึ้นมาอย่างหยิ่งทะนงราวกับแกล้งทำประหนึ่งดั่งการท้าทาย
เมื่อเห็นโอกาสแบบนี้ เฉินเฉียงก็ได้พุ่งตัวออกไปประดุจดังเสือดาวด้วยย่างก้าวแรกแห่งก้าวย่าง์
เขาอยู่ห่างไปร้อยเมตรเรียบร้อยแล้ว
“ฉิบ มันเร็วไปแล้ว”
หมาไม้ร่างั์สายตาเบิกกว้างในทันทีที่เห็นและรีบไล่ตามไปอย่างรวดเร็ว
เพียงสองวินาที ก่อนที่เฉินเฉียงจะทันได้ใช้ย่างก้าวที่สอง เ้าร่างั์ก็ได้กีดขวางทางของเขาและเหวี่ยงกรงเล็บเข้ามาใส่
ราวกับปะทะกับลมที่กรีดเฉือนได้ เฉินเฉียงได้โยกใบหน้าหลบการโจมตีถึงตายไปได้อย่างฉิวเฉียด พลางพลิกตัวกลับราวกับจะเปลี่ยนทิศทางและเตรียมที่จะพุ่งออกไป
“ฮ่าฮ่า แกหนีไม่รอดหรอก”
เ้าร่างั์พูดจบก่อนจะงุ้มกรงเล็บของมันลงเล็งไปที่หลังของเฉินเฉียง
เมื่อรับรู้ได้ถึงอันตราย เฉินเฉียงได้เบี่ยงตัวโดยใช้ดาบที่สะพายหลังรับกรงเล็บนี้ไว้ เสียงกระทบดังลั่นระหว่างเหล็กกับกระดูกจนทำให้เขานั้นต้องหูอื้อ และนี่ทำให้เขาต้องหมุนตัวแล้วหยิบดาบดั้นเมฆมาไว้ในมือ
แต่ก่อนที่เฉินเฉียงจะได้ทำอะไรต่อไป หมาไม้สายฟ้าร่างั์ก็ได้ปรากฏตัวอยู่หน้าเฉินเฉียงห่างไปเพียงหนึ่งเมตรเท่านั้น พร้อมกับเหวี่ยงกรงเล็บมาที่เขา
เฉินเฉียงรู้ดีว่าไม่สามารถหลบการโจมตีนี้ได้พ้น เขาบังคับตัวเองไม่ให้ก้าวเข้าไปหากรงเล็บนี้ตามแรงถลาที่โดนกระแทกหลัง กรงเล็บของมันประดุจดั่งตะขอเหล็ก เกี่ยวเข้าไปที่อกของเฉินเฉียง
รอยแผลสามรอยปรากฏขึ้นบนอกของเฉินเฉียงมันตรงยาวประดุจดั่งลูกธนูสีเื ความเ็ปเหลือคณะบังเกิดขึ้นจนทำให้เฉินเฉียงรู้สึกหัวหมุนในทันที
-ฉิบ...
-ถ้าข้าวิ่งต่อไปด้วยสภาพนี้ต้องโดนไอ้เวรนี่หยอกเล่นจนตายแน่ๆไม่ช้าก็เร็ว
เฉินเฉียงได้ก้มตัวลงไปดูาแที่อกของตัวเองด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความบ้าคลั่ง
“ฮ่าฮ่า...โกรธแล้วเหรอ”
หมาไม้สายฟ้าตัวใหญ่แสดงบรรยากาศที่หยอกเย้าขึ้นมาเมื่อมันเห็นเฉินเฉียงมีความคิดที่จะวิ่งหนีไป
ยังไงซะสำหรับมันแล้ว ไม่ว่าช้าหรือเร็วยังไงเฉินเฉียงก็ต้องตกมาอยู่ในปากของมัน มันนั้นจะกินเฉินเฉียงเมื่อไหร่ก็ได้ อย่างน้อยๆก็ขอแกล้งเล่นให้หายแค้นสักหน่อยก็ดีไม่น้อย
“ฮ่าฮ่า พ่อแกร่งที่สุด”
“พ่อ ไอ้ตัวเล็กนี่โคตรอ่อนแอเลย ข้าว่าข้าน่าจะฆ่ามันได้อยู่นะ ให้ข้าฆ่ามันแล้วกัน”
“ฮืม เ้าห้า ไม่ใช่ว่าแกบอกว่าไอ้ตัวที่ฆ่าเสี่ยวฉีเป็สัตว์ประหลาดระดับนายพลหรอกเหรอ แล้วมาตอนนี้แกคิดจะลงมือเองเนี่ยนะ”
“เอ่อฮี่ฮี่ นั่นมันเป็พี่สองพูดต่างหาก ข้าเองก็เห็นไม่ชัดเหมือนกัน”
“พ่อ เ้าตัวน้อยนี่ต้องอร่อยมากแน่ๆ ใช่รึเปล่า”
เมื่อได้ยินดังนั้น หมาไม้สายฟ้าร่างั์ก็ได้ยกเล็บที่มีเศษเนื้อของเฉินเฉียงติดอยู่มาจ่อที่หน้า มันดมกลิ่นก่อนที่จะเลียเข้าไป “ฮ่าฮ่า เ้าหกนี่ช่างจมูกดีเหมือนเคยแหะ”
“ถูกต้อง เ้าตัวน้อยนี่ช่างหอมและนุ่มละมุนลิ้นนัก มันคืออาหารชั้นยอดที่ส่งมาที่หน้าบ้านเราให้กินได้ฟรีๆ”
เ้าตัวใหญ่ในตอนนี้แลบลิ้นเลียไปทั่วปาก สายตาของมันจ้องมองไปยังเฉินเฉียงอย่างแน่วแน่ว่าต้องกินเฉินเฉียงให้หมดทั้งตัวได้
“ไอ้หนู แกต้องโทษตัวเองแล้วที่ไม่รู้ว่าตัวแกเองมีดีแค่ไหน ไม่อย่างนั้นแกคงไม่เสนอตัวเองมาให้ข้ากินถึงหน้าบ้านแบบนี้ ในเมื่อมีเนื้อดีๆมาอยู่ตรงหน้า ข้าย่อมไม่ปฏิเสธอย่างแน่นอน”
“พ่อ ไม่ต้องพูดแล้ว รีบฆ่ามันซะ ข้าน้ำลายย้อยออกมาแล้วเนี่ย ถ้าไม่ลงมือ เ้าหกกับข้าจะลงมือเองนะ”
“เ้าห้า เ้าหก ไม่ต้องรีบร้อนไป หลังจากจับให้พวกแกได้ลิ้มรสแบบเป็ๆแล้ว พวกเราจะตรงไปที่พักของพวกมันแล้วเมื่อถึงเวลานั้น อาหารอันโอชะจะรอพวกเราอยู่”
หลังจากพูดจบ หมาไม้สายฟ้าร่างั์ก็ค่อยๆเดินเข้าไปหาเฉินเฉียงช้าๆอย่างยิ้มเยาะ
เมื่อเฉินเฉียงได้ยินว่าพวกมันจะมุ่งไปโจมตีอาณานิคมเขาหมางหลังจากนี้ เฉินเฉียงถึงกับหวั่นไหว ความเกลียดของเขาพุ่งขึ้นมาเต็มหัวใจจนแน่นไปหมด
และที่เกลียดที่สุดในตอนนี้ก็คือเกลียดตัวเองที่สู้และล้างแค้นให้ผู้าุโซุนไม่ได้ เขาสู้ไม่ได้แม้แต่หมาไม้สายฟ้าระดับทหารขั้นสูงตัวนี้ไม่พอ แถมเขายังชักนำภัยอันตรายไปยังอาณานิคมเขาหมางเสียอีก
เมื่อคิดได้ดังนั้นเขาก็นึกถึงกำลังรบของอาณานิคมเขาหมางที่ในตอนนี้มีเพียงผู้การหลิงเว่ยเท่านั้นที่แกร่งที่สุด แต่เขาเองก็เป็เพียงนักรบสายเืทหารระดับกลางเท่านั้น
หากต้องเผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดระดับขั้นเดียวกันยังยาก นับประสาอะไรไอ้ั์ตรงหน้าเขา แค่เผชิญกับความเร็วของมันก็เต็มกลืนแล้ว แล้วเขาจะปกป้องอาณานิคมได้ยังไง
แต่เหนือสิ่งอื่นใดแล้ว เป็เขาที่ผลีผลามจนไปกระตุ้นให้ภยันตรายรีบเข้าไปหาอาณานิคมเขาหมางนี้
เฉินเฉียงจ้องมองไปยังหมาไม้สายฟ้าร่างั์ที่อยู่ตรงหน้า เขากระชับดาบดั้นเมฆในมืออย่างแ่า
เขาไม่คิดจะหนีอีกแล้ว
หากถอยก็ตาย สู้ก็ตาย งั้นเขาเลือกที่จะสู้จนตัวตายยังจะดีซะกว่า
หมาไม้สายฟ้าร่างั์ที่มั่นใจว่าตัวเองชนะแล้ว มันค่อยๆก้าวเดินเข้าไปหาเฉินเฉียงอย่างกระหยิ่มยิ้มย่อง และไม่มีความคิดรีบร้อนที่จะฆ่าแต่อย่างใด
มัน้าให้เฉินเฉียงรับรู้ถึงความเ็ปอย่างที่สุดก่อนที่จะตกไปอยู่ในท้องมัน
สิบเมตร
เจ็ดเมตร
ห้าเมตร
เฉินเฉียงในตอนนี้มีริมฝีปากที่แห้งผาก เขากระชับดาบดั้นเมฆที่อยู่ในมืออีกครั้ง ขาของเขาสั่นและไม่มั่นคง ถึงจะอย่างนั้น เขาก็ยังไม่ละสายตาออกจากหมาไม้สายฟ้าร่างั์ที่อยู่ตรงหน้า
สามเมตร
ที่ระยะสามเมตร หมาไม้สายฟ้าร่างั์ก็ได้ค่อยๆยกกรงเล็บของมันขึ้นอีกครั้ง ในขณะเดียวกัน เฉินเฉียงได้รวบรวมแรงทั้งหมดที่มีของร่างกายใส่เข้าไปในดาบดั้นเมฆ
อย่างไรก็ตาม ตอนนี้มีสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดเกิดขึ้น
ในสายตาของเฉินเฉียงนั้น ร่างกายของหมาไม้สายฟ้าร่างั์ได้สั่นไปมาอย่างโหดร้ายและน่าหวาดหวั่น ใบหน้าของมันที่ปกคลุมไปด้วยขนสีหน้าตาลในตอนนี้ค่อยๆม่วงเขียวคล้ำจนดำสนิท มันได้ร้อง ควิซ ควิซไปมาอย่างน่ารำคาญหู
“ไอ้...พิษ...เืไอ้หนูนี่มีพิษ”
ร่างของหมาไม้สายฟ้าร่างั์ได้ร่วงหล่นลงสู่พื้นและดิ้นทุรนทุรายเตะสิ่งของรอบๆไปทั่ว จนในที่สุดก็แน่นิ่งไป
สิ่งที่เกิดขึ้นนี้ แม้แต่หมาไม้สองตัวที่เหลือและรอคอยที่จะได้กินเนื้อของเฉินเฉียงอยู่นั้นนิ่งเงียบไม่ไหวติง
เฉินเฉียงนึกออกในทันทีว่าก่อนหน้านี้ ไอ้ร่างั์นี่ได้กินเนื้อและเืของเขาที่ติดอยู่ที่ปลายเล็บของมัน
ตัวเขาในตอนนี้นั้นดูดซับพิษจากค้างคาวโลหิตพิษ และถ้าเขาเข้าใจไม่ผิด เขาเองก็สมควรจะมีพลังสายเืของงูสองหัวนั่นที่ก่อนหน้านี้เขาหาไม่เจอในค่าสถานะส่วนตัวของเขา
ด้วยพิษสองชนิดที่ผนวกรวมกันนี้ย่อมแข็งแกร่งกว่าพิษจากงูสองหัวและค้างคาวโลหิตพิษเดี่ยวๆอย่างแน่นอน
“ฮี่ฮี่ฮี่ ไม่ใช่ว่าแกสองตัวอยากจะกินเนื้อของข้าหรอกเหรอ”
หมาไม้สายฟ้าสองตัวที่เหลือราวกับได้สติ มันเงยหน้าละสายตาจากร่างพ่อของตนมองไปยังเฉินเฉียงที่ตอนนี้แสดงสีหน้าออกมาอย่างน่าสยดสยองเมื่อพบเห็น พวกมันมองหน้ากันก่อนที่จะกรีดร้องออกมาพร้อมกัน “ไอ้หนูนี่มีพิษร้าย?”
อยากจะหนี
ก่อนหน้านี้พวกมันทั้งสามตัวบอกว่าจะกวาดล้างอาณานิคมเขาหมาง มีหรือที่เขานั้นจะปล่อยพวกมันไปโดยง่าย
เขารีบจับร่างหมาไม้สายฟ้าร่างั์ที่ตายไปก่อนที่จะวิ่งไล่สองตัวที่เหลือ
ในขณะเดียวกัน ระบบย่อยสลายก็ได้ปรากฏหน้าจอแสดงสถานะขึ้น
ติ้ง
ระบบตรวจพบเป้าหมายที่ใช้ประโยชน์ได้
หมาไม้สายฟ้าระดับทหารขั้นสูง ย่อยสลายเสร็จสมบูรณ์
ชื่อ เฉินเฉียง
ระดับ: นักรบสายเืทหารระดับกลาง
ค่าพลังงาน:10
ค่าการใช้ประโยชน์:1
ค่าความอดทน:22
ค่าความแข็งแกร่ง:44
ค่าความเร็ว:35
ค่าพลังจิต:24
วิธีการบ่มเพาะ: หลอมเืทำลายล้างระดับกลาง
ทักษะ: ไร้ตัวตน
ทักษะ: การตรวจสอบด้วยเสียง
ทักษะ: เพลิงดาบสายฟ้าทำลายิญญาระดับต้น
ทักษะ: ก้าวย่าง์ระดับเริ่มเรียนรู้
ทักษะ: ภาษาสัตว์
ทักษะ: แกะรอยด้วยกลิ่น
สายเื พิษเพลิงระดับต่ำ
สายฟ้าระดับกลาง
เ้าแห่งสายลมระดับเริ่มต้น
สายฟ้าระดับสูง
หมายเหตุ:ปรับปรุงรายละเอียดให้เข้ากับความรู้บนโลกแล้ว
สิ่งที่เขาเห็นในตอนนี้ก็คือนอกจากรายละเอียดบนแผงสถานะข้อมูลของเขาจะมีการเปลี่ยนแปลงแล้ว ระดับของสายเืสายฟ้าของเขายังเพิ่มขึ้นมาอีกระดับ แถมเขานั้นยังได้รับค่าความแข็งแกร่งเพิ่มขึ้น 2 หน่วยและความเร็วเพิ่มขึ้นอีก 6 หน่วย
ที่เขาคิดว่าเกินไปหน่อยก็คงจะเป็ค่าพลังงานที่ใช้ไปกว่า 30 หน่วยเท่านั้น
และนี่เองทำให้ความเร็วของเขานั้นสามารถไล่ตามหมาไม้อีกสองตัวได้อย่างไม่ยากเย็น
หมาไม้สายฟ้าทั้งสองตัวนั้นเมื่อเห็นสิ่งที่เกิด มันได้หันหัวไปอีกทางและรีบเร่งถอยหนี เมื่อพวกมันหันเหลียวหลังกลับมามองอีกครั้งก็พบว่าเฉินเฉียงพุ่งเข้ามาหาพวกมันด้วยความเร็วที่มากกว่าก่อนหน้านี้ นี่ทำให้พวกมันนั้นใจนต้องร้องออกมาติดกันถึงสองที
พวกมันบอกว่าต้องแยกกันหนี
เฉินเฉียงที่ได้ยินก็นึกหัวเราะอยู่ในใจ
ด้วยความสามารถในการดมกลิ่นแกะรอยของเขานั้น มีหรือที่พวกมันสองตัวจะหนีไปไหนได้
5K
