“เธอคือบทเรียนที่ผมยอมผิดศีล”

แพรนั่งกอดเข่าอยู่ตรงนั้น น้ำตายังคงไหลไม่หยุด 

แต่พอพี่เอกพูดจบประโยคสุดท้ายแล้วดึงมือเธอไปวางที่อกซ้ายของเขา แพรก็สะดุ้งเล็กน้อย หัวใจเธอเต้นแรงจนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจของพี่เอกที่เต้นถี่และหนักแน่นผ่านฝ่ามือ

​เสียงหัวใจของเขาดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบของชายหาดตอนดึก ตุบ... ตุบ... ตุบ... มันไม่ใช่จังหวะที่สงบ แต่เต้นแรงเหมือนคนที่พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ไว้อย่างเต็มที่ 

แพรเงยหน้าขึ้นมองพี่เอกช้าๆ ดวงตาที่แดงก่ำยังมีน้ำตาคลอ แต่คราวนี้เธอไม่ได้ดึงมือออก

​เธอปล่อยให้มือวางอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดเสียงสั่นเครือ “พี่เอกคะ... หนูไม่เคยรู้เลยว่าพี่คิดอะไรขนาดนั้น หนูคิดมาตลอดว่าพี่ก็แค่ชอบหนูชั่วคราวเหมือนคนอื่น แต่ที่บอกว่าไม่เคยสนใจใครมา 7 ปี... แล้วทำไมคืนนั้นพี่ถึงทำแบบนั้นกับหนูคะ”

​พี่เอกถอนหายใจยาว คลายมือออกช้าๆ โดยไม่บังคับ “พี่... พี่ยอมรับว่าตอนนั้นพี่หน้ามืดไปจริงๆ ค่ะ พี่เสียใจมากที่ช้าไปก้าวเดียว พี่เห็นแพรยิ้มให้ไอ้กรบ่อยขึ้น เห็นหนูเปลี่ยนไป พี่เลยกลัวว่าถ้าไม่ทำอะไรเลย แพรจะหายไปจากชีวิตพี่จริงๆ”

​เสียงเขาทุ้มต่ำจนแทบกลบไปกับเสียงคลื่น 

“พี่ไม่เคยคิดจะทำร้ายหนู พี่แค่เสียสติไปชั่วขณะแล้วทำเรื่องโง่ๆ ลงไป พี่รู้ว่ามันแก้ไขไม่ได้และหนูคงไม่มีวันให้อภัย แต่พี่อยากบอกตรงๆ ว่าพี่เสียใจทุกวันจริงๆ ค่ะ”

​

เขาหันมามองแพรด้วยตาที่แดงก่ำ 

“ส่วนเรื่องที่บอกว่าถ้ามีแพรเป็นแฟน พี่จะกลับไปเรียนต่อ จะทำให้ตัวเองมั่นคง พี่พูดจริงทุกคำนะ พี่ไม่มีแรงจูงใจจะทำอะไรอีกแล้วหลังจากที่พ่อพยายามดันให้รับตำแหน่งต่อ พี่ไม่มีไฟเลย... จนกระทั่งเจอแพร พี่ถึงรู้สึกว่าถ้ามีหนูอยู่ข้างๆ พี่อาจจะทำได้ เพื่อให้แพรไม่ต้องน้อยหน้าใคร เพื่อให้หนูภูมิใจในตัวพี่บ้าง... แต่พี่ก็ทำลายทุกอย่างด้วยมือตัวเองไปแล้ว”

​

เอกยิ้มเศร้าๆ “พี่ไม่ได้ขอให้หนูเลือกพี่นะ พี่รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ พี่แค่อยากให้รู้ว่าพี่รักหนูจริงๆ และยังรักอยู่แม้จะไม่มีสิทธิ์ พี่ได้แต่หวังว่าวันหนึ่งหนูจะเจอคนที่ทำให้มีความสุขได้จริงๆ และขอแค่คนคนนั้นอย่าทำให้หนูต้องร้องไห้แบบนี้อีก”

​

แพรนิ่งเงียบอยู่นานจนตัวเย็นชืด ลมทะเลพัดแรงจนผมปลิวปิดหน้า พี่เอกยังคงนั่งอยู่ห่างๆ ไม่เร่งรัด จนกระทั่งแพรหยุดสะอื้น “คืนนี้หนูไม่อยากกลับบ้านค่ะ หนูขอค้างที่นี่นะคะ พรุ่งนี้หนูก็ไม่อยากไปทำงานด้วย หนูทำใจเห็นภาพ อ.วิภา กอดแขนพี่กรไม่ได้จริงๆ”

​

“ได้เลยครับ พี่จะพาไปห้องพักแถวนี้ พี่จะนอนคนละห้องกับหนูนะ พี่นอนโซฟาข้างนอกเอง พี่สัญญาว่าจะไม่เข้าใกล้เกินกว่านี้เด็ดขาด" 

เอกพยุงแพรลุกขึ้นอย่างเบามือ ประคองเธอไปที่รถอย่างให้เกียรติ เขาขับออกจากชายหาดอย่างนุ่มนวล เปิดเพลงช้าเบาๆ ปลอบประโลมใจจนถึงที่พัก

​

เมื่อถึงห้อง เอกเปิดประตูให้แพรเข้าไปก่อน ห้องนั้นสะอาดเรียบร้อย มีเตียงใหญ่และห้องนั่งเล่นเล็กๆ เอกชี้บอกทาง “หนูเข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าได้เลยครับ พี่เตรียมผ้าขนหนูกับเสื้อยืดกางเกงขาสั้นไว้ให้ในห้องน้ำแล้ว พี่จะนอนโซฟาตรงนี้ ไม่เข้าไปรบกวนแน่นอน”

​

แพรพยักหน้าแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป น้ำอุ่นช่วยล้างความเย็นชืดและความล้าออกไปได้บ้าง

ขณะที่แพรอาบน้ำ เอกก็นั่งลงที่โซฟา เปิดโน้ตบุ๊กทำงานอย่างตั้งใจ 

พอแพรอาบน้ำเสร็จเดินออกมาในชุดเสื้อยืดตัวโคร่ง เอกก็ลุกขึ้นเตรียมไปอาบน้ำบ้าง

​

“หนูนั่งพักตรงนี้ไปก่อนนะครับ ร้องไห้มาทั้งวันแล้วเดี๋ยวพี่ไปอาบน้ำแป๊บนึงนะ”

​

ทันทีที่เสียงน้ำในห้องน้ำดังขึ้น แพรที่กำลังจะเดินเข้าห้องนอนก็เหลือบไปเห็นหน้าจอ

โน้ตบุ๊กที่ยังสว่างค้างอยู่ บนเดสก์ท็อปที่เต็มไปด้วยไฟล์งาน 

มีโฟลเดอร์หนึ่งตั้งชื่อไว้ว่า “ดวงใจของพี่” 

ด้วยความสงสัย แพรจึงลองคลิกเข้าไปดู... และเธอก็ต้องตกใจจนตัวชา

​

ภายในนั้นเต็มไปด้วยรูปของเธอสมัยยังเป็นนักศึกษา ทั้งตอนยืนพรีเซนต์งานหน้าชั้น ตอนนั่งหัวเราะกับเพื่อนในโรงอาหาร หรือแม้แต่รูปแอบถ่ายเผลอๆ ในห้องสมุด 

ทุกรูปบอกชัดเจนว่าสายตาของคนถ่ายจดจ่ออยู่ที่เธอเพียงคนเดียวมานานหลายปี... ตั้งแต่ก่อนเธอจะย้ายมาทำงานที่นี่เสียอีก 

แพรรีบปิดโฟลเดอร์นั้นด้วยมือที่สั่นเทา กลัวพีเอกจะรู้ว่าแพรเปิดดู ก่อนจะรีบกลับเข้าห้องนอนไปเพราะหมดแรงจะคิดอะไรต่อ แต่ในใจยังคงสับสนเรื่องภาพเมื่อกี้ 

พี่เอกอาบน้ำเสร็จแล้วเดินเข้ามาตรงประตูห้องนอน แพรแกล้งหลับ

พี่เอกห่มผ้าให้เธอเงียบๆ และปิดไฟ

เขานอนที่โซฟาตามสัญญา

​[ตัดภาพไปที่พี่กร — เช้าวันเดียวกัน]

​พี่กรยืนอยู่หน้าประตูบ้านแพร เขามาดักรอตั้งแต่หัวค่ำจนถึงตี 1 และกลับมาอีกรอบตอนตี 5 

แต่บ้านยังปิดสนิท รถของแพรก็ไม่อยู่ เขาโทรหาซ้ำๆ แต่ก็มีเพียงเสียงปิดเครื่อง ข้อความเป็นร้อยที่ส่งไปไร้การตอบกลับ

​พี่กรทรุดตัวลงนั่งกับพื้นหน้าประตู มือกำผมตัวเองแน่นจนเจ็บ “แพร... อยู่ไหน พี่ขอโทษ พี่ผิดจริงๆ กลับมาเถอะ...” น้ำตาไหลอาบแก้มขณะที่เขาทุบอกตัวเองซ้ำๆ “พี่โง่มาก... ทำไมพี่ถึงปล่อยให้มันเกิดขึ้น... แพร พี่รักหนูคนเดียว...”

​เขาร้องไห้โฮออกมาอย่างไม่อายใครจนเพื่อนบ้านเริ่มเปิดหน้าต่างมอง พี่กรนั่งกอดเข่าอยู่ตรงนั้นจนพระอาทิตย์ขึ้น ร้องไห้จนเสียงแหบพร่าและหมดแรง จนสุดท้ายเขาก็ผล็อยหลับไปในสภาพนั้น มือยังกำโทรศัพท์แน่น ข้อความสุดท้ายที่ยังไม่ได้ส่งค้างอยู่บนหน้าจอ: “แพร... พี่ขอโทษ พี่จะทำทุกอย่างเพื่อให้หนูกลับมา อย่าหายไปจากพี่เลย”

​[09.30 น. ณ บ้านพักริมชายหาด]

​แพรเดินออกมาจากห้องด้วยดวงตาบวมช้ำ เธอเห็นเอกนั่งทำงานอยู่ที่โซฟา มีกาแฟและขนมปังปิ้งวางรอไว้ 

เขาเงยหน้ามายิ้มให้อ่อนๆ “ตื่นแล้วเหรอครับ พี่เตรียมกาแฟไว้ให้ ถ้าอยากกินอะไรเพิ่มบอกพี่นะ”

​แพรจิบกาแฟรสขมพลางมองดูแสงเช้าที่สะท้อนน้ำทะเล มันทำให้เธอรู้ว่า โลกไม่เคยหยุดหมุนเพียงเพราะใครคนหนึ่งทรยศ 

แววตาที่เคยเทิดทูนพี่กรเปลี่ยนเป็นความว่างเปล่าที่เยือกเย็น 

เธอส่งข้อความ ลางาน กับพี่แอนอีกครั้ง และปิดเครื่องทิ้งทันที

​แพรเดินไปนั่งลงตรงข้ามเอก “พี่เอกคะ... หนูตัดสินใจแล้ว หนูจะไม่กลับไปเจอพี่กรอีก หนูจะเลิกกับเขา หนูเจ็บจนทนไม่ไหวแล้วจริงๆ”

​

เอกนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า “พี่เข้าใจครับ ถ้านั่นคือสิ่งที่หนูรู้สึกว่าดีที่สุด พี่เคารพการตัดสินใจเสมอ ถ้าอยากให้ช่วยอะไรบอกพี่นะ หรือจะอยู่ที่นี่ต่ออีกสักวันสองวันพี่ก็ยินดี”

“ขอบคุณนะคะพี่เอก หนูดีใจที่พี่อยู่ตรงนี้จริงๆ หนูขออยู่ที่นี่ต่ออีกวันนะคะ แล้วพรุ่งนี้... หนูจะกลับไปทำงาน และบอกลาเขาให้ชัดเจน หนูจะไม่หนีอีกแล้ว จะจบมันด้วยตัวเอง”

​

“พี่ภูมิใจในตัวหนูมากนะ แพรเข้มแข็งกว่าที่คิดไว้เยอะ พี่จะอยู่ตรงนี้จนกว่าหนูจะพร้อม พี่ไม่ทิ้งหนูแน่นอนครับ”

​

แพรพยักหน้าแล้ววางแก้วลง เธอเดินกลับเข้า

ห้องนอนและทิ้งตัวลงบนเตียงอีกครั้ง คราวนี้เธอไม่ได้ร้องไห้ เธอเพียงแค่หลับตาลงปล่อยให้ความล้าพาหลับไป พรุ่งนี้... เธอจะต้องเข้มแข็ง และจบเรื่องนี้ด้วยตัวเองเสียที