วิลล์ ทารินและลีน่ายังคงจดจำเื่ราวของนกฮูกตาไฟตัวนั้นได้เป็อย่างดี
สัตว์ร้ายดังกล่าวคือผู้มีบุญคุณต่อกลุ่มของพวกเขาในตอนนั้นรวมไปถึงข้อมูลความลับที่เกี่ยวข้องกับดอกน็อคไทรา
พืชิญญาที่โหมกระหน่ำโจมตีใส่ทีมทารินอย่างไม่หยุดยั้งอยู่ ๆ ก็เงียบงันไปราวกับพลังชีวิตทั้งหมดถูกกดทับด้วยแรงกดดันบางอย่างที่ไม่อาจอธิบายได้
เงาของปีกกว้างทอดผ่านเหนือยอดไม้ก่อนที่ นกฮูกตาไฟ จะปรากฏท่ามกลางความเงียบสงัดมันบินโฉบต่ำเข้ามาใกล้วิลล์เล็กน้อยดวงตาสีเพลิงลุกวาบคล้ายเป็การทักทายและประกาศการมาถึง
หลังจากที่ทักทายจนเสร็จนกฮูกตาไฟก็บินโฉบโจมตีใส่เป้าหมายของมัน
พืชิญญาที่เคยเป็ฝ่ายล่ากลับต้องแตกกระเจิงด้วยความหวาดกลัว ดั่งถูกสลับบทบาทในพริบตาเดียว
จากสายตาของพวกทารินพวกมันไม่ต่างจากกองทัพเถาวัลย์ที่ถูกเพลิง์ลงทัณฑ์
ลูกไฟขนาดเท่าลูกปิงปองถูกปลดปล่อยออกจากดวงตาของนกฮูกตาไฟทีละลูกราวกับสายดาวตกที่กรีดผืนฟ้าแต่ละลูกพุ่งตรงด้วยความแม่นยำและรวดเร็วเหนือกว่าที่สายตาจะติดตามได้
แม้ร่างกายอันใหญ่โตของมันจะดูเชื่องช้ากว่าการเคลื่อนไหวปราดเปรียวของพืชิญญาทว่าความได้เปรียบถูกแทนที่ด้วย ความเร็วและอานุภาพในการยิงลูกไฟจากดวงตาที่รุนแรงจนไม่มีสิ่งใดต้านทานได้
ไม่มีใครล่วงรู้ความลับและปริศนาของธรรมชาติ
สูญเสียบางสิ่งและได้บางอย่างคือกฎเกณฑ์แห่งธรรมชาติ ที่เปรียบเสมือนกับการสร้างสมดุล
พืชิญญาทั้งสองต้นค่อยๆ ล่าถอยออกห่างจากเป้าหมายของพวกมันราวกับสัญชาตญาณบอกถึงภัยอันตรายที่ไม่อาจต่อกรได้
นกฮูกตาไฟที่เห็นว่าเป็เช่นนั้นมันก็เพียงกางปีกอันกว้างใหญ่พลิ้วสะบัดทอดสายตาสีเพลิงมองตามพวกมันไปอย่างเงียบงัน มิได้คิดจะไล่ตามต่อ
“ทำไมพืชิญญาถึงหนีไปง่ายๆ แบบนี้ล่ะ?” วิลล์เอ่ยถามด้วยความงุนงง ใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย
ลีน่าหันมาตอบเสียงหนักแน่น“พืชกลัวไฟ แต่ชอบน้ำ”
“อ้อ เข้าใจแล้วล่ะ”วิลล์พยักหน้า ราวกับเพิ่งตระหนักถึงเหตุผลที่อยู่เื้ั
ไม่ว่าจะเป็พืชทั่วไปที่เติบโตอยู่ภายในป่าธาโลเรนหรือแม้แต่พืชิญญาผู้แข็งแกร่ง ล้วนต่างไม่อาจต้านทานความร้อนแรงของเปลวเพลิงได้ขึ้นชื่อว่าพืชพวกมันย่อมหวาดหวั่นต่อไฟที่สามารถเผาผลาญและทำลายชีวิตของพวกมันให้มอดไหม้เป็เถ้าธุลีต่างจากสายน้ำที่เกื้อกูลและโอบอุ้มให้พวกมันเติบโต
นกฮูกตาไฟบินกลับมาหาวิลล์ก่อนที่จะทักทายด้วยการนำหัวของมันมาถูไถบริเวณลำตัวของวิลล์
“เข้าใจแล้วเข้าใจแล้ว พอก่อนนะ” วิลล์ที่ลูบหัวนกฮูกตาไฟอยู่กล่าว
“มันบอกว่าจะพาพวกเราไปยังจุดหมายของภารกิจ” วิลล์กล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง“นกฮูกตาไฟที่กำลังคลุ้มคลั่งคือจ่าฝูงของมันน่ะ”
“ดีเลย!”ทารินตอบรับด้วยท่าทีที่ผ่อนคลาย
“เยี่ยมไปเลย!จะได้ให้ลีน่าไปพักผ่อนที่ค่ายทหารที่อยู่ใกล้ ๆ บริเวณตรงนั้นด้วย”เซลิกล่าวด้วยสีหน้าดีใจ
นกฮูกตาไฟกระพือปีกแล้วเริ่มออกบิน
อาจจะเป็เพราะว่าสัตว์ต่างๆ เกรงกลัวต่ออาการคลุ้มคลั่งของจ่าฝูงนกฮูกตาไฟและยังรวมไปถึงบริเวณพื้นที่แห่งนี้ก็คืออาณาเขตของพวกมัน
ตลอดทั้งเส้นทางที่นกฮูกตาไฟบินผ่านเพื่อนำทางทีมทารินจึงไม่พบเจอกับสัตว์ร้าย พืชิญญาหรืออันตรายใด ๆ เข้ามารบกวน
ในที่สุดทีมทารินก็เดินทางมาถึงยังจุดหมายที่เป็ค่ายทหารอย่างปลอดภัย
ขณะนั้นเองทหารที่เฝ้าประจำการอยู่บริเวณทางเข้าออกหน้าค่ายทหารก็มีปฏิกิริยาแตกตื่น
“ลดอาวุธลงก่อนเพื่อน!”ทารินชูแขนทั้งสองข้างขึ้นเหนือศีรษะ พลางเดินตรงไปยังค่ายทหารด้วยท่าทางที่สงบ“ฉันเอง! ทาริน!”
ทหารที่เฝ้ารักษาการอยู่มีใบหน้าและท่าทางที่ผ่อนคลายเมื่อพวกเขารับรู้ว่าผู้ที่มาถึงคือทาริน
“นกฮูกตาไฟตัวนั้นเป็พรรคพวกของนายเหรอ”ทหารคนหนึ่งกล่าวถามด้วยท่าทางตึงเครียด
ทารินชะงักแล้วหันกลับไปหาวิลล์เพื่อขอคำตอบ
“ใช่ค่ะ!แต่ก็ไม่ใช่ทั้งหมด!” วิลล์ตอบอย่างรวบรัด“นกฮูกตาไฟตัวนี้แค่ไปช่วยเหลือพวกเรามาจากพืชิญญาและนำทางพวกเรามายังค่ายทหารแห่งนี้เท่านั้น”
“พวกคุณนี่โชคดีจริงๆ” ทหารกล่าว
วิลล์รู้ตัวดีว่าราชวงศ์นั้น้าความสามารถพิเศษในตัวเธอ และหญิงสาวก็พอจะรับรู้มาบ้างว่าพวกเขานั้น้าที่จะบางสิ่งบางอย่างที่แข็งแกร่งที่อาศัยอยู่ในธรรมชาติ
นั่นก็คือสัตว์ร้ายและพืชิญญาที่มีพลังอำนาจพิเศษอย่างเช่น นกฮูกตาไฟหรือพืชิญญาที่วิลล์พึ่งพบเจอมา นั่นจึงเป็สาเหตุที่หญิงสาวตอบกลับออกไปอย่างแบ่งรับแบ่งสู้ในเื่ของนกฮูกตาไฟ ที่นำพาเธอมายังค่ายทหารแห่งนี้อย่างปลอดภัย
เพระว่าหญิงสาวไม่้าให้นกฮูกตาไฟตกเป็เป้าสายตาแห่งการของทหารหรือราชวงศ์
ทันใดนั้นเสียงแจ้งเตือนบางอย่างก็ดังออกมาจากสถานที่ห่างไกล
“อีกแล้วนกฮูกตาไฟเริ่มคลุ้มคลั่งอีกแล้ว” ทหารกล่าวด้วยสีหน้าหวาดกลัว
‘ช่วยช่วยจ่าฝูงของพวกเราด้วย ผิด เอลฟ์กำลังเข้าใจผิด’
สีหน้าและแววตาของวิลล์วูบไหวเล็กน้อยก่อนที่จะกลับมาเป็ปกติโดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็น
“ไปเถอะไปหาจ่าฝูงของเธอก่อนเดี๋ยวฉันตามไป” วิลล์กล่าวพลางโบกมือลานกฮูกตาไฟ
นกฮูกตาไฟผงกหัวตอบรับแล้วบินหายจากไป
ภายในค่ายทหาร
ลีน่าถูกนำตัวมาพักรักษายังห้องพักแห่งหนึ่ง
วิลล์กวาดสายตามองไปรอบๆ ห้อง ก่อนที่จะเอ่ยออกมาอย่างแ่เบาว่า“นกฮูกตาไฟ้าให้ฉันไปช่วยจ่าฝูงของมันน่ะดูเหมือนว่าพวกทหารกำลังเข้าใจผิดอะไรบางอย่าง”
ทารินและคนอื่น ๆจ้องมองวิลล์ด้วยความสงสัย
“ผิด!ผิดแบบไหนเหรอ?” ทารินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสุขุม
วิลล์ส่ายหน้าปฏิเสธ“ไม่รู้ จนกว่าฉันจะไปยังสถานที่แห่งนั้นด้วยตัวเอง” มีสีหน้าเด็ดเดี่ยว
“ตกลง!” ทารินตอบรับ“ฉันกับเฟนริกจะพาวิลล์ไปยังสถานที่เกิดเหตุ ฝากเธอดูแลลีน่าด้วยนะเซลิ”
“สบายใจได้เลยเพื่อน”เซลิเอ่ย
...
วิลล์ทารินและเฟนริก กลับออกมาจากห้องพักที่ลีน่าพักผ่อนอยู่
พวกเขาทั้งสามคนแยกย้ายกันไปพักผ่อนโดยที่วิลล์ได้เอ่ยถึงเวลานัดหมายออกมา
“ประมาณหนึ่งชั่วโมงก็พอแล้วล่ะขอเวลาอาบน้ำให้ร่างกายตื่นตัวสักหน่อย”
เวลาหนึ่งชั่วโมงผ่านไป
วิลล์ ทารินและเฟนริกกลับมารวมตัวกันอีกครั้งเพื่อเตรียมความพร้อมและสำรวจสภาพความเรียบร้อยของร่างกายและอุปกรณ์
ทารินยังคงรับหน้าที่หัวหน้าทีมและเป็ผู้นำทาง
“ตรงไปตามเส้นทางนี้ประมาณ15-30 นาที พวกเราก็จะถึงจุดหมาย ถ้าไม่พบกับอุปสรรคอะไรนะ” ทารินกล่าวพลางชี้ไปที่เส้นทางสำหรับเดินทางไปยังจุดหมาย
อาวุธของทั้งสามคนถูกนำมาติดตั้งประจำตำแหน่ง
วิลล์พยักหน้าแล้วกล่าว“ไปกัน!”
ทารินตอบรับและเริ่มออกวิ่ง
ใน่ต้นของเส้นทางทั้งสามคนไม่พบกับอุปสรรคใด ๆ จนเมื่อพวกเขาเดินทางมาถึงจุด ๆ หนึ่งบริเวณโดยรอบก็เต็มไปด้วยหลุมขรุขระและไอร้อน
“เกิดอะไรขึ้น?”วิลล์เอ่ยถามด้วยความใ
“น่าจะเกิดจากพลังทำลายของจ่าฝูงนกฮูกตาไฟน่ะ”ทารินตอบ
หลุมขรุขระเหล่านี้เต็มไปด้วยไอร้อนที่เกิดจากการทำลายของลูกไฟ ที่จ่าฝูงนกฮูกตาไฟปลดปล่อยออกมาในตอนที่มันคลุ้มคลั่ง
“มันบินมาไกลถึงที่นี่เลยเหรอ?”วิลล์ถามอีกครั้ง
“จ่าฝูงสัตว์ร้ายที่ทรงพลังสามารถไปไหนมาไหนได้ตามใจชอบ โดยเฉพาะสัตว์ร้ายที่บินได้” เฟนริกกล่าวเสียงเครียด
ทั้งสามคนออกเดินทางอีกครั้งอย่างทุลักทุเล
หลบหลุมขรุขระพลางหลบไอร้อน
แม้ว่าจะเป็ไอร้อนจากไฟที่ดับลงแล้วทว่าความร้อนแรงของมันก็สามารถทำให้คนที่อยู่ใกล้เคียงมีเหงื่อซึมออกมา
ยิ่งใกล้กับสถานที่เกิดเหตุมากเท่าไหร่หลุมขรุขระและไอร้อนยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้นเท่านั้น
และทันใดนั้นก็มีเสียงแจ้งเตือนดังขึ้นมาอีกครั้ง
“หลบ!” ทารินอุทาน
มีลูกไฟขนาดเท่าลูกบาสลอยพุ่งผ่านจุดที่พวกเขาทั้งสามคนหลบซ่อนตัวอยู่ไปก่อนที่มันจะกระทบกับต้นไม้จนเกิดเสียงดังสนั่นลั่นไปทั่วทั้งบริเวณ
ไม่นานเสียงแจ้งเตือนก็สงบลง
ทหารเอลฟ์ที่เฝ้าระวังพื้นที่รอบๆ สังเกตเห็นกลุ่มผู้มาเยือนกลุ่มใหม่
“ทาริน! เฟริก!”ทหารคนหนึ่งกล่าวด้วยน้ำเสียงดีใจ “ในที่สุดทีมของพวกนายก็มาถึงแล้วลีน่ากับเซลิล่ะ” กล่าวถามพลางหันไปมองที่วิลล์เล็กน้อย”
“ลีน่าได้รับาเ็ระหว่างเดินทางส่วนเซลิคอยเฝ้าลีน่าอยู่ที่ค่ายทหารน่ะ” ทารินอธิบาย “ส่วนนี่วิลล์นายน่าจะได้รับข้อมูลมาบ้างแล้ว” กล่าวแนะนำวิลล์ให้อีกฝ่ายรู้จัก
“ยินดีที่ได้พบครับคุณวิลล์ผมซาริธ หัวหน้าค่ายทหารแห่งนี้” ซาริธแนะนำตัวด้วยท่าทางนอบน้อม
วิลล์ยิ้มบาง ๆแล้วตอบว่า “ยินดีที่ได้พบค่ะ เรียกวิลล์เฉย ๆ น่าจะดีกว่าพอดีไม่ค่อยคุ้นสักเท่าไหร่”
“ครับ!” ซาริธตอบรับด้วยท่าทางเข้มแข็ง
ซาริธคือหนึ่งในหัวหน้าค่ายทหารแห่งป่าธาโลเรนชั้นในแม้ว่าภายนอกของซาริธจะดูบอบบางเหมือนกับผู้หญิงทว่าความแข็งแกร่งของเขาก็เทียบเท่าตัวตนในตำนานอย่างทารินและเฟนริก
พูดคุยทักทายกันอยู่ครู่หนึ่งทันใดนั้นเอง ก็มีนกฮูกตาไฟตัวหนึ่งบินโฉบใกล้เข้ามา
วิลล์ตอบสนองต่อเสียงร้องของอีกฝ่ายทันที“เดี๋ยวก่อนค่ะ!” ยกมือขึ้นห้ามปรามเหล่าทหารแล้วกล่าวออกมาด้วยสีหน้าและน้ำเสียงจริงจัง“นกฮูกตาไฟตัวนี้กำลังบอกว่าพวกคุณกำลังเข้าใจผิด”
วิลล์และคนอื่น ๆมีสีหน้างุนงงกับสิ่งที่นกฮูกตาไฟ้าสื่อสารออกมา
ไม่นานนกฮูกตาไฟที่หายไปก็กลับมา พร้อมกับรากของดอกน็อคไทราที่มีลักษณะเป็หัวกลม ๆ
วิลล์พยายามจับใจความสิ่งที่นกฮูกตาไฟ้าจะสื่อสารให้กับเธอ
“ตอนนี้รากส่วนหัวของดอกน็อคไทราไม่สามารถลดอาการหวาดระแวงและอาการคลุ้มคลั่งได้อีกต่อไปแล้ว”
หญิงสาวชะงักไปเล็กน้อย“เร็ว! เร็วเข้า! ซาริธ!คุณต้องรีบบอกให้ทหารที่เฝ้าสังเกตการณ์ทั้งหมดอพยพออกจากบริเวณที่จ่าฝูงนกฮูกตาไฟกำลังคลุ้มคลั่ง”ะโเสียงดังลั่น
“ทำไม!”ซาริธยังคงมีใบหน้าเรียบเฉย“พวกเราต้องคอยป้องกันไม่ให้นกฮูกตาไฟตัวนี้อาละวาดและทำลายพื้นที่ของป่าไปมากกว่านี้ถ้าผมสั่งให้ทหารทั้งหมดออกห่างจากจุดเกิดเหตุพวกเขาทุกคนก็ไม่สามารถหยุดยั้งการลุกลามของไฟที่เกิดจากนกฮูกตาไฟได้”
“เพราะพวกคุณคิดผิดยังไงล่ะ!”วิลล์ตะคอกออกมาด้วยน้ำเสียงและสีหน้าโกรธเคือง“จ่าฝูงนกฮูกตาไฟไม่ได้กำลังจะออกไข่อย่างที่พวกคุณคิด แต่ว่ามันกำลังจะฟักไข่ยังไงล่ะและการที่คุณให้ทหารเข้าไปใกล้กับรังของมัน ไม่มีสัตว์ร้ายตัวไหนหรอกนะที่จะไม่เกรงกลัวต่อฝ่ายตรงข้ามที่ไม่รู้ว่าจะมาหยิบฉวยหรือขโมยพวกลูก ๆของมันไปเมื่อไหร่”
ทหารเอลฟ์รอบ ๆมีสีหน้าใ และบางคนก็ไม่เชื่อถือในคำพูดที่วิลล์กล่าวออกมา
“จะเชื่อถือได้หรือเปล่า”
“เป็แค่มนุษย์จะไปรู้อะไรเกี่ยวกับธรรมชาติได้เท่ากับพวกเรา”
ซาริธมีสีหน้าที่มืดครึ้มแล้วตวาดออกมาดังลั่น “รีบสั่งการลงไปว่า ให้ทหารทุกคนอพยพกลับออกมาให้เร็วที่สุดถ้าใครไม่เชื่อฟังในสิ่งที่ฉันพูดฉันยินดีที่จะใช้กฎและวินัยทหารระดับสูงสุดลงโทษ”
“รับทราบ!”
ไม่มีทหารคนไหนกล้าโต้แย้งกับหัวหน้าของพวกเขามีเพียงใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัยเท่านั้นที่กำลังเหลือบมองมาที่วิลล์
“ต้องขอโทษแทนทหารพวกนั้นด้วยนะ”ซาริธกล่าวกับวิลล์ด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่รู้สึกผิด “เอาไว้กลับไปฉันจะอธิบายให้ทหารทุกคนทราบถึงตัวตนและความพิเศษของเธอด้วยตัวเอง”
“ช่างเถอะ!ไม่เป็ไรหรอก” วิลล์กล่าวพลางโบกมือบอกปัด“ฉันเข้าใจเพราะไม่ใช่ว่าทุกคนจะล่วงรู้ตัวตนของฉัน” ยิ้มเจื่อนเล็กน้อย
‘สงสัยคงต้องรีบหาเงินให้ได้มากที่สุดพอยานอวกาศซ่อมเสร็จ ฉันจะรีบออกผจญภัยให้เร็วที่สุด ส่วนพวกเพื่อน ๆ เอลฟ์ อืม!สงสัยต้องทำอะไรตอบแทนพวกนั้นก่อนไปสักหน่อยเสียแล้ว’ คิดในใจพลางพยักหน้าหงึก ๆโดยที่เอลฟ์ทุกคนที่อยู่ในสถานที่แห่งนี้กำลังจ้องมองท่าทางของเธอด้วยความสงสัย
13K
