ผมแค่อยากจะใช้ชีวิตแบบเด็กหนุ่มธรรมดาเท่านั้นเอง

ตอนที่ 10 โรงเรียนมัธยมจินหวัง

หลังจากพูดคุยกับอีจองเสร็จแล้วหลงเทียนก็นั่งเข้าญาณเพื่อส่องความเรียบร้อยของมหาพิภพ หลังจากนั้นไม่นานก็ถึงเวลาเช้าตรู่ หลงเทียนบอกกับตัวเองว่าจะไม่ปลุกเยว่เสวี่ยอีกเด็ดขาด หลงเทียนก็ได้นั่งรอเยว่เสวี่ยจนกว่าเธอจะมาเคาะประตูบ้านเขาเอง

เยว่เสวี่ยเดินออกจากบ้าน ในวันนี้เธอแต่งหน้าเบาๆ แต่ยังคงความสง่างามราวกับเทพธิดาของเธออยู่ เธอเดินไปเรียกหลงเทียนเพื่อที่จะไปโรงเรียน " หลงเทียน ได้เวลาไปโรงเรียนแล้ว นายรีบๆออกมาได้แล้ว"

หลงเทียนที่ได้ยินเยว่เสวี่ยเดินมาก็ออกมารออยู่แล้ว พอได้ยินเสียงเรียกหาก็รีบออกมาทันที

รอเธออยู่นานแล้วละ เราไปกันเถอะ

หลังจากออกจากบ้านเยว่เสวี่ยก็พาหลงเทียนแวะร้านเดิมที่เคยพาหลงเทียนมาทานอาหารเช้า ไม่นานหลังจากนั้นทั้งสองคนก็มาถึงโรงเรียน เยว่เสวี่ยจอดรถไว้ข้างนอก แล้วเดินมาพร้อมกับหลงเทียน โรงเรียนนี้มีชื่อว่า มัธยมจินหวัง เป็๲สถานที่รวมตัวของลูกหลานผู้มีอิทธิพลและคนที่มีฐานะสูง จะเห็นได้จากการแต่งตัวของแต่ละคนจะใส่แต่ของแบรนด์เนมเป็๲ส่วนมาก หลายๆคนก็พารถมาแต่โรงเรียนไม่อนุญาตให้จอดในโรงเรียน แต่จัดที่จอดให้ที่ด้านข้างของโรงเรียน นักเรียนหลายๆคนที่เดินเข้ามาพร้อมกับทั้งสองคน ต่างพูดคุยถึงทั้งสองคนกันไม่หยุดหย่อน

" นั้นใช่คุณหนูรองของตระกูลเยว่หรือเปล่านะ "

" ฉันว่าใช่แน่ๆคนที่ออร่าเด่นขนาดนั้นมีไม่กี่คนหรอก "

" ผู้ชายคนนั้นเป็๲ใครกันนะ ไม่เห็นมาก่อนเลยแต่เขาหล่อมากเลยนะ "

" พวกเขามาด้วยกันหรือเปล่านะ "

" เขาเดินใกล้กันมากๆเลยนะ "

" เป็๞คู่ที่เหมาะสมมาก สวยหล่อทั้งคู่ "

หลังจากทั้งสองคนได้ยินหลายๆคนพูดถึงพวกเขา พวกเขาเองก็เริ่มรู้สึกว่าเป็๞เ๹ื่๪๫ที่ปกติไปแล้ว

เยว่เสวี่ยพาหลงเทียนไปพบอาจารย์ประจำห้องเรียนก่อน และเธอก็ไปรอที่ห้องเรียน

" อ้าวนักเรียนใหม่มารายงานตัวเหรอ? " อาจารย์ประจำชั้นเรียนถามหลงเทียนด้วยความสงสัย

" ใช่แล้วครับ คุณคือ? " หลงเทียนถามกลับด้วยความสงสัย

" อ่อใช่ ลืมแนะนำตัวเลย ฉันชื่อเฉินซาน เป็๞คนที่ดูแลนายจนกว่าจะเรียนจบฝากตัวด้วยละ เฉินซานพูดเป็๞กันเองกับหลงเทียน

ผมหลงเทียน ฝากตัวด้วยครับ หลงเทียงพูดตอบพร้อมยิ้มเบาๆ

" ไปกันเถอะ ไปดูเพื่อนของนายกัน "

หลังจากนั้นทั้งคู่ก็เดินไปยังห้องเรียน เป็๞ห้องเรียนที่รวมคนหลายๆประเภทไม่ว่าจะเป็๞คนที่เรียนเก่งหรือคนที่เป็๞ลูกหลานของคนที่มีอำนาจ มีกระทั้งคนธรรมดาที่ได้ทุนมาเรียน ห้องเรียนที่เยว่เสวี่ยเรียนเป็๞ห้องเรียนที่มีแต่นักเรียนระดับหัวกะทิ ส่วนหลงเทียนที่ได้เรียนห้องเดียวกับเยว่เสวี่ยเพราะเยว่หวงเป็๞คนฝากกับผู้อำนวยการเอาไว้จึงได้รับการเข้าเรียนแบบพิเศษ

เฉินซานเดินเข้าห้องมาก่อน " เอาละนักเรียนวันนี้มีเรียนมาใหม่ เชิญเข้ามาได้ "

หลงเทียนเดินเข้ามา สายตาแต่ละคู่จับตามองมาด้วยสายตาที่ตะลึง โดยเฉพาะนักเรียนหญิง

" ว้าวว เธอเคยเห็นคนที่หล่อขนาดนี้หรือเปล่า "

" ครั้งแรกเลย ที่เจอคนที่เหมาะกับคำว่าเทพบุตรลงมาเกิด "

" ขอตายแปบ ฉันไม่ไหวแล้ว หล่อขนาดนี้ "

" มีแรงใจในการเรียนแล้วสิ "

เฉินซานพูดขึ้นมาเพื่อทำลายบรรยากาศ " หยุดได้แล้ว เชิญนักเรียนใหม่แนะนำตัวเอง "

" สวัสดีครับ ผมชื่อหลงเทียน ผมมีแฟนแล้วครับ ขอบคุณครับ " หลงเทียนพูดพร้อมมองไปยังเยว่เสวี่ย

หลังจากที่หลงเทียนได้พูดออกไปเยว่เสวี่ย๻๷ใ๯เด็กในห้องก็๻๷ใ๯ เฉินซานก็ยัง๻๷ใ๯ ในห้องเงียบจนได้ยินเสียงลมพัดผ่าน

เฉินซานหายจากอาการตะลึงแล้วจึงพูดว่า " เอ่อคือเรืองนั้นเธอไม่จำเป็๲ต้องบอกก็ได้ เอ่อ แล้วนายอยากจะนั่งตรงไหนละ "

หลงเทียนตอบกลับ " ผมขอนั่งข้างหลังข้างๆผู้หญิงคนนั้นครับ หลังพูดเสร็จเขาก็ชี้ไปยังเยว่เสวี่ย "

" โอเค งั้นนายไปนั่งตรงนั้นนะ นักเรียนเยว่เสวี่ยดูแลนักเรียนหลงเทียนด้วยนะ วันนี้อาจารย์ก็ไม่มีอะไรจะพูดคุยแล้ว นักเรียนทุกคนตั้งใจเรียนกันด้วยละ อาจารย์ไปแล้วละ "

หลังจากนั้นเฉินซานก็เดินออกจากห้อง หลงเทียนเองก็เดินไปนั่งที่ว่างข้างเยว่เสวี่ย (โต๊ะเรียนเป็๞แบบโต๊ะติดกันนั่งได้2คนต่อที่นะครับ) พอหลงเทียนนั่งลงก็โดนเยว่เสวี่ยหยิกที่แขนทันที หลายคนที่ก็พอจะมองออกว่าคนที่หลงเทียนหมายถึงเยว่เสวี่ย

" ทำไม ทำไมนายพูดออกไปแบบนั้นละ " เยว่เสวี่ยพูดพร้อมก้มหน้าลงที่โต๊ะ

" เอ้า ก็นึกว่าต้องบอกให้ทุกคนรู้ด้วย " หลงเทียนพูดพร้อมหัวเราะ

" ครั้งหลังจะทำอะไรก็ปรึกษากันก่อนละ " เยว่เสวี่ยพูดด้วยเสียงที่เบา

" เข้าใจแล้วน่า " หลงเทียนตอบกลับพร้อมมองไปยังเยว่เสวี่ย

หลังจากนั้นเพื่อนๆในห้องก็เข้ามาทักทายกัน ถามสารทุกข์สุกดิบเ๹ื่๪๫ทั่วๆไป หลงเทียนก็ตอบกลับแบบเบี่ยงเบน

" นี่หลงเทียน นายเป็๲แฟนกับเยว่เสวี่ยหรอ " มีนักเรียนผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามาถามหลงเทียน

" ก็คงจะประมาณนั้นแหละ " ครั้งนี้ไม่ใช่หลงเทียนตอบแต่เป็๲เยว่เสวี่ยตอบเอง

" งั้นหลงเทียนเป็๞คุณชายจากตระกูลไหนละ ถึงได้เข้าตาเธอ "

" หึ ไม่ใช่หรอก ฉันหามาจากข้างถนนทั่วๆไปนี่้แหละ " เยว่เสวี่ยตอบกลับพร้อมกับหัวเราะ

" หึ ฉันไม่ยุ่งกับเธอละ เออใช่วันนี้ไม่มีเรียนนะ อาจารย์ประชุมกันหมด ทางเบื้องบนพึ่งแจ้งมา " ฉันไปละ

" เธอเป็๲ใครอ่ะ ทำไมดูสนิทกับเธอจัง " หลงเทียนด้วยความใคร่รู้

" เพื่อนฉันเองก็สนิทกันพอสมควรเลยแหละ เธอเป็๞ลูกสาวของนายกของเมืองจินหวัง ถือว่าเป็๞คนที่มีอำนาจมากๆเลยแหละ "

เยว่เสวี่ยอธิบายถึงผู้หญิงที่เดินเข้ามาทักทายพวกเขา

" อ่อ เห็นเธอบอกว่าไม่มีเรียน งั้นวันนี้เราจะทำอะไรละ ฉันเริ่มอยากจะหาอะไรเข้าท้องแล้วสิ " หลงเทียนพูดพร้อมเอามือจับที่ท้องของตัวเอง

เยว่เสวี่ยที่เห็นอย่างนั้นก็พูดขึ้น " นายพึ่งทานไปเองนะ ทำไมหิวอีกแล้วอ่ะ ไหนเขาพูดกันว่านักสู้ฝึกลมปราณแล้วจะอยู่ได้เป็๲เดือนๆโดยไม่ทานอะไร แต่ทำไมนายไม่เหมือนที่เขาคุยกันไว้เลยละ "

" ฉันก็แค่อยากจะหาอะไรทานเท่านั้นเอง อยากจะลองชิมทุกอย่างที่อยู่บนโลกนี่ ฉันไม่เหมือนไอพวกที่เรียกว่านักสู้อะไรนั้นหรอกนะ "

หลงเทียนตอบกลับด้วยใบหน้าจริงจัง

" งั้นเราไปที่โรงอาหารก็ได้ ท่ีนั้นมีอาหารน่าทานอยู่เยอะ วันนี้ก็ไม่ต้องอะไรถือว่ามาดูโรงเรียนวันแรก งั้นเราไปกันเลยเถอะ "

" โอเค ไปหาอะไรทานกันเถอะ "

หลังจากนั้นเยว่เสวี่ยก็พาหลงเทียนมาที่โรงอาหาร หลังจากที่เลือกอาหารเสร็จแล้วเยว่เสวี่ยก็พาหลงเทียนไปนั่งทานที่ชั้นสอง

" อาหารชนิดนี้เขาเรียกว่าอะไรละ " หลงเทียนถามถึงอาหารที่อยู่ตรงหน้าเขา

" มันคือ ก๋วยเตี๋ยว นายลองทานดู นายน่าจะชอบ เพราะฉันชอบทานมันบ่อยๆ " พูดพร้อมทำหน้าเศร้า

หลงเทียนเห็นอย่างนั้นเลยถามด้วยความห่วงใย " เธอเป็๲อะไรหรือเปล่า "

" อ่อ เปล่าหรอกแค่พอเห็นก๋วยเตี๋ยวแล้วนึกถึงคุณปู่ขึ้นมา " เยว่เสวี่ยพูดพร้อมก้มหน้าลง

" ทำไมละ " หลงเทียนถามด้วยความสงสัย

" เมื่อก่อนท่านชอบทำให้ฉันทาน แต่ท่านหายตัวไปหายปีแล้วละ ฉันคิดถึงคุณปู่มากๆเลยละ " เยว่เสวี่ยพูดในขณะที่ยังก้มหน้าอยู่

แต่ในขณะนั้นเองก็มีเสียงผู้ชายคนหนึ่งตระโกนมาจากประตูทางเข้าชั้นล่าง