เสวียนฮวาขบกลีบปาก บัดนี้ใบหน้าของนางแดงก่ำด้วยเพลิงปรารถนาที่ถูกชายหนุ่มเป็ผู้ลงมือปลุกเร้า
“นี่...เ้า ไฉนไม่รู้จักเวล่ำเวลา มันใช่เวลาอย่างงั้นหรือ? อย่าซี่ โอ๊ยยส”
เสวียนฮวาขนลุกไปทั้งกาย เมื่อััได้ถึงความกระหายของเขาที่ดุนดันร่องก้นของนาง
“เ้า! ข้าบอกให้เ้าถอดเกราะทิ้งไม่ใช่ให้เ้ามาทำเื่บัดสีกับข้ากลางวันแสกๆ อย่างนี้นะ!”
เกราะส่วนล่างเขาเพิ่งถอดออกไปเมื่อครู่ นางได้ยินเสียงชุดเกราะที่ถูกเหวี่ยงทิ้งไปตามทางอยู่ มิคาดเลยว่าพอไม่มีแผ่นหนังกรุเหล็กพวกนั้นแล้วเขาจะถือโอกาสทำเื่ไร้ยางอายกับนางเช่นนี้
เสวียนฮวาดิ้นขลุกขลักในอ้อมกอดเขาบนหลังม้า ใจอยากจะเอาปั้นทุบเขาให้แรงๆ แต่เหมยเหมยที่อยู่ในมือนั้นก็ต้องประคองเอาไว้ ตอนนี้เหมยเหมยมันรู้อะไรเล่า มีแต่ตั้งหน้าตั้งตาแทะขนที่อยู่บนหลังแผงคอของเ้าไป๋อี้ มือทั้งสองข้างของชายหนุ่มก็ละจากบังเหียนม้า เอาแต่รุมรังแกสองเต้าของนางผู้เป็นายหญิงอย่างเมามัน
เต้าอวบบวมเป่ง ปลายถันก็สะดุดมือกร้านเขานัก แต่หญิงสาวยังคงปากแข็ง
“ผางเยว่ ข้าสั่งให้เ้าหยุด หยุดเดี๋ย....”
พูดได้เพียงนั้น กลีบปากแดงของหญิงสาวก็ถูกบดขยี้ ลิ้นของชายหนุ่มก็ซุกซนแหย่เข้าไปชิมรสน้ำลายของผู้เป็นายหญิง เสวียนฮวาจะทำสิ่งใดได้อีกนอกจากดูดลิ้นเขาคืนอย่างดุดันเท่านั้น
ปากของหญิงสาวทั้งดูดทั้งเม้มลิ้นของเขา ดันลิ้นตนเองขยี้ไปกับลิ้นซุกซนนั่น นางดูดดื่มรสจูบเขาอย่างรุนแรงเสียงของปากและลิ้นของคนทั้งสองที่สู้รบกันนั้นก็ดังอยู่ในโสตประสาทของคนทั้งสอง
มือเขานั้นบัดนี้บีบขยำเต้าเต่งของนาง เนื้ออวบทะลักไปตามร่องนิ้วเขาตามแรงเค้น แต่เสวียนฮวาไม่เจ็บไม่พอ นางยังเสียวซ่านจนแอ่นหน้าอกให้เขาขยำขยี้แต่โดยดี
ผางเยว่ปลดชุดฮองเฮาของนางจนหลุดลุ่ย ชายหนุ่มดึงกระโปรงของนางขึ้นมา บั้นท้ายอร่ามของเสวียนฮวาก็ไร้สิ่งป้องกัน และหญิงสาวก็จำต้องตกเป็เหยื่อกามของเขาบนหลังม้านั่นเอง
เสียงครางดังของหญิงสาวร้องระงมดังก้องป่า นางร้องให้เต็มที่ราวกับจะชดเชยความเก็บกดที่นางต้องเงียบเสียงยามเสพสุขกับเขาที่ตำหนักฮองเฮา ตอนนี้หญิงสาวครวญดังอย่างไม่อาย ปานจะประกาศความสุขทั้งๆ ที่นางเพิ่งร่ำร้องตายมาไม่นานนี้เอง
ส่วนชายหนุ่มตอบมิได้เหมือนกันไยเขาต้องมามีความปรารถนากับนางตอนนี้ด้วย ทว่าเมื่อรู้ว่ายามนี้มีแค่เขาและนาง อิสริยยศของพระนางที่สูงส่งกว่าเขานั้นก็เป็เพียงแค่ลมปาก ความจริงนางก็เป็แค่สตรีตัวน้อยที่อยู่ในกำมือของเขาเท่านั้น เมื่อผ่านความเป็ความตายมาไม่นาน แม้นจะยังต้องหนีเอาตัวรอดจากการปองร้ายของฮ่องเต้ชั่ว แต่ความกำหนัดของเขาจู่ๆ ก็บังเกิดขึ้น
ผางเยว่หยุดม้าไม่ได้ อย่างไรเสียเขาก็ไม่อยากเสียเวลาไปอย่างไรประโยชน์ พระนางก็อยู่ในมือเขาแล้ว ความปรารถนาเกิดขึ้นอย่างไม่ได้คาดคิดมาก่อน
“อู๊ยยยยย ผางเยว่ ดีเหลือเกิน อาเยว่ ผัวข้า...คนรักข้า โอยยย ข้ารักท่าน โอ๊ยยยยยย ข้ารักท่านนนนนนนนน”
เสียงครางของหญิงสาวก็ดังลั่นกลบสรรพสำเนียงทั้งปวง
720
