บทที่ 1
หญิงสาวที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น
บนชั้นสิบสี่ในตึกแห่งหนึ่งใจกลางกรุงปักกิ่งท่ามกลางความวุ่นวายในอาคารสำนักงานหญิงสาวคนหนึ่งกำลังยุ่งอยู่กับงานที่กองจนแทบจะสูงท่วมหัวไม่ใช่แค่เธอเท่านั้น เพื่อนร่วมงานคนอื่น ๆ ต่างก็มีชะตากรรมที่ไม่ต่างกัน
เจินเหยาหญิงสาววัยสามสิบปีผู้มุ่งมั่นในการทำงานและการเรียนหลังจากใช้เวลาในวัยหนุ่มสาวไปกับการทำงานเพื่อสร้างฐานะเจินเหยาได้เข้าทำงานในบริษัทส่งออกวัตถุดิบจำพวกอาหารแห้งจากประเทศจีนงานของเธอเกี่ยวข้องกับการติดต่อประสานงานกับลูกค้าต่างประเทศ รวมถึงการจัดการเื่เอกสารศุลกากรเพื่อส่งออกสินค้าไปยังประเทศต่างๆ ทั่วโลก ด้วยความรับผิดชอบและความสามารถที่โดดเด่นเจินเหยาได้รับความไว้วางใจจากผู้บริหารและได้รับมอบหมายงานที่ท้าทายอยู่เสมอ
หลังจากส่งอีเมลแจ้งข่าวดีให้กับลูกค้าและหัวหน้าแล้วเจินเหยาก็รู้สึกเหนื่อยล้าอย่างมากเธอหันมองนาฬิกาบนผนังที่บอกเวลาเกือบห้าทุ่มวันนี้เป็วันที่งานของเธอต้องเผชิญกับปัญหาใหญ่เมื่อสินค้าไม่ผ่านด่านศุลกากรขาเข้าของประเทศปลายทาง ทำให้เกิดความล่าช้าและอาจส่งผลกระทบต่อความน่าเชื่อถือของบริษัทเจินเหยาจำเป็ต้องรีบแก้ไขสถานการณ์นี้ให้เร็วที่สุดเธอจึงติดต่อประสานงานกับหน่วยงานที่เกี่ยวข้องทั้งฝ่ายศุลกากรและลูกค้าที่ต่างประเทศการแก้ปัญหาเหล่านี้ใช้เวลาหลายชั่วโมงจนในที่สุดก็สามารถคลี่คลายสถานการณ์ได้สำเร็จแต่กว่าจะจัดการเื่ราวทั้งหมดเสร็จสิ้นก็เล่นเอาดึกดื่น
“เสี่ยวเหยา พี่จะกลับบ้านแล้วนะเหนื่อยหน่อยนะวันนี้” เสียงของลี่หยุน เพื่อนร่วมงานที่นั่งโต๊ะข้าง ๆ กล่าวขึ้น
เจินเหยาที่กำลังจดจ่ออยู่กับหน้าจอคอมพิวเตอร์หันมาสบตากับลี่หยุนแล้วพยักหน้าเบา ๆ ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนล้า “อือ ขอบคุณมากค่ะหยุนเจี่ย กลับดี ๆนะคะ แล้วเจอกันพรุ่งนี้”
“แน่ใจนะว่าไม่กลับพร้อมกันวันนี้ทุกคนเหนื่อยมากเลย อย่าหักโหมเกินไปล่ะ” ลี่หยุนพูดด้วยความเป็ห่วงพลางมองดูเจินเหยาที่ยังทำงานไม่เสร็จ
“ไม่เป็ไรค่ะฉันยังมีอีกหลายอย่างที่ต้องจัดการ” เจินเหยาตอบพร้อมกับยิ้มเล็กน้อยแต่ก็ไม่สามารถซ่อนความเหนื่อยล้าได้
ลี่หยุนพยักหน้าอย่างเข้าใจ “โอเค งั้นพี่ไปก่อนนะแล้วอย่าอยู่ดึกจนเกินไปล่ะ” หลังจากนั้นเธอก็เดินไปหยิบกระเป๋าและออกจากออฟฟิศ
เจินเหยาหันกลับไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์พร้อมกับถอนหายใจเบา ๆในใจเธอรู้ดีว่าตัวเองควรจะหยุดพักแต่ความกังวลเกี่ยวกับงานทำให้เธอไม่สามารถหยุดพักได้เลย
"วันนี้ต้องกลับบ้านดึกอีกแล้วสินะ" เธอพึมพำกับตัวเองขณะที่เก็บของลงในกระเป๋าเตรียมตัวกลับบ้านถึงแม้ว่าร่างกายจะเหนื่อยล้าแต่จิตใจกลับไม่ยอมแพ้เธอยังคงมุ่งมั่นและตั้งใจทำหน้าที่ให้ดีที่สุดเสมอ
เจินเหยากลับมาถึงบ้านในสภาพที่เหนื่อยล้าเต็มทีทันทีที่เปิดประตูห้องเช่าเล็ก ๆ ออกความเงียบสงบภายในห้องทำให้เธอรู้สึกโล่งใจเล็กน้อยห้องนี้แม้จะไม่หรูหราแต่ก็เป็ที่พักผ่อนที่เจินเหยาหวงแหนที่สุดเธอวางกระเป๋าลงบนโต๊ะและทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ตัวเล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่ใกล้ ๆ
"ไม่ไหวแล้วจริง ๆ วันนี้" เจินเหยาพึมพำกับตัวเองพร้อมกับยกมือขึ้นนวดขมับที่ปวดตึงจากความเครียดการทำงานหนักมาทั้งวันไม่ใช่สิ่งใหม่สำหรับเธอเธอเคยชินกับการที่ต้องทำงานจนดึกดื่นไปเสียแล้ว
หลังจากพักสายตาอยู่ครู่หนึ่งเจินเหยาก็ลุกขึ้นเดินไปที่โต๊ะทำงานซึ่งมีคอมมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กและหนังสือเรียนวางอยู่อย่างเรียบร้อยเธอกำลังเรียนปริญญาโทในคณะบริหารธุรกิจที่มหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่งตั้งใจว่าจะต้องจบการศึกษาให้ได้ภายในภาคการศึกษานี้ ไม่เพียงแค่เป็การพิสูจน์ความสามารถของตัวเองแต่ยังเป็การเพิ่มโอกาสในการเติบโตในสายงานที่เธอรักอีกด้วย
การเรียนปริญญาโทควบคู่ไปกับการทำงานเต็มเวลาไม่ใช่เื่ง่ายสำหรับเจินเหยาการจัดการเวลาให้ลงตัวระหว่างการทำงานและการเรียนเป็สิ่งที่เธอต้องฝึกฝนมาตลอดหลายปีที่ผ่านมาเธอต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการบริหารเวลาและแรงกายในการทำวิทยานิพนธ์
เมื่อเปิดคอมพิวเตร์โน้ตบุ๊กขึ้นมาก็เริ่มต้นทำงานวิทยานิพนธ์ทันทีแม้จะเหนื่อยแค่ไหนแต่เธอก็ไม่ยอมให้ตัวเองหยุดเธอเข้าใจดีว่าการทำวิทยานิพนธ์ต้องใช้ความทุ่มเทและความใส่ใจในรายละเอียดมากซึ่งเป็สิ่งที่เธอมีอยู่เสมอ
“ต้องทำให้เสร็จเร็วที่สุด” เจินเหยาพูดกับตัวเองเบา ๆพร้อมกับมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เต็มไปด้วยข้อมูลและกราฟต่าง ๆ
เวลาค่อย ๆ ผ่านไปเธอยังคงนั่งทำงานด้วยความตั้งใจแสงไฟจากโคมไฟบนโต๊ะทำงานเป็แหล่งแสงสว่างเดียวที่มีในห้องขณะนี้เจินเหยารู้สึกถึงความเหนื่อยล้าแต่ก็ถอดใจไม่ได้สมองของเธอหมุนไปพร้อมกับข้อมูลและทฤษฎีต่าง ๆ ที่ต้องเขียนลงไป
่เวลาหลายวันที่ผ่านมาเจินเหยาดำเนินชีวิตที่เต็มไปด้วยความเครียดและความกดดันเธอทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้กับการทำงานและการเรียนซึ่งเป็สิ่งที่เธอถือว่าเป็เป้าหมายสำคัญที่สุดในชีวิตตอนนี้ทั้งสองอย่างต้องใช้พลังงานอย่างมากทำให้เจินเหยาแทบไม่มีเวลาเหลือสำหรับการดูแลตัวเอง
ทุกเย็นหลังจากทำงานเสร็จเธอจะกลับมาบ้านและเริ่มทำวิทยานิพนธ์ต่อทันทีบ่อยครั้งที่เจินเหยานั่งทำงานจนลืมเวลา ข้าวปลาไม่ยอมกินนอนพักเพียงไม่กี่ชั่วโมงแล้วก็ตื่นมาทำงานต่อเป็วัฏจักรร่างกายของเธอเริ่มเหนื่อยล้ามากขึ้นเรื่อย ๆ แต่ด้วยความมุ่งมั่นที่จะบรรลุเป้าหมายที่ตั้งไว้จึงไม่ยอมปล่อยให้ตัวเองหยุดพัก
เช้าวันหนึ่งหลังจากคืนที่เธอทำวิทยานิพนธ์จนโต้รุ่งเจินเหยาก็รู้สึกถึงความเหนื่อยล้าที่เกินกว่าจะบรรยายได้แต่เธอก็ยังคงลุกขึ้นจากโต๊ะทำงานและเตรียมตัวไปทำงานที่บริษัทเหมือนเช่นทุกวันเธอเข้าห้องน้ำเพื่ออาบน้ำและเปลี่ยนชุด ในขณะที่เธอกำลังอาบน้ำอยู่นั้นความปวดหัวที่เธอเคยรู้สึกมาก่อนหน้านี้เริ่มรุนแรงขึ้น
"ทำไมถึงปวดหัวขนาดนี้" เจินเหยาพึมพำกับตัวเองขณะที่น้ำไหลรดผ่านใบหน้าและไหล่ความรุนแรงของอาการปวดหัวทำให้เธอต้องเอามือจับศีรษะพยายามบรรเทาความเ็ปแต่ก็ไม่ได้ช่วยให้ดีขึ้นเลยเธอรู้สึกเหมือนทุกอย่างหมุนรอบตัวเองภาพที่เห็นเริ่มพร่ามัวและเสียงในหัวก็เหมือนจะดังก้องขึ้นมา
เธอรีบปิดน้ำแล้วพยุงตัวออกจากห้องน้ำอย่างยากลำบากขาเริ่มอ่อนแรงจนแทบยืนไม่ไหว จากนั้นก็เดินโซเซไปที่เตียงนอนและทิ้งตัวลงนั่งพยายามหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อให้ร่างกายสงบลง แต่ความปวดหัวกลับรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆจนทำให้เธอรู้สึกว่าทนไม่ไหวอีกต่อไป
"นี่มันอะไรกันเนี่ย..." เธอพูดด้วยเสียงที่แทบจะไม่ได้ยินเองขณะที่พยายามเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ใกล้ๆตั้งใจจะโทรเรียกรถพยาบาลเพราะรู้สึกว่าตัวเองอาจจะเป็อะไรที่มากกว่าความเหนื่อยล้าธรรมดา
มือของเจินเหยาสั่นขณะที่กดเบอร์โทรฉุกเฉินร่างกายเริ่มไม่มีแรงที่จะประคองตัวเองอีกต่อไปความรู้สึกเหมือนหัวจะแตกเป็เสี่ยง ๆ ทำให้แทบไม่สามารถคิดอะไรได้อีกเธอกดหมายเลขโทรออกและยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหูแต่ก่อนที่จะพูดอะไรได้ก็รู้สึกว่าความมืดมิดค่อย ๆ กลืนกินสติไปจนหมดสิ้น
เ้าหน้าที่ของโรงพยาบาลที่รับสายได้ยินเสียงการโทรเข้ามาแต่ไม่มีเสียงพูดจากเจินเหยาพวกเขาพยายามเรียกและถามชื่อหรือที่อยู่ของผู้ที่โทรมาแต่สิ่งที่ได้กลับเป็ความเงียบสงัดซึ่งทำให้พวกเขารู้สึกกังวลว่าผู้ที่โทรมาอาจจะเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น
"สวัสดีค่ะ…มีเื่เร่งด่วนอะไรให้ช่วยเหรอคะ" เ้าหน้าที่พูดคำนี้ซ้ำอยู่หลายครั้ง
เจินเหยานอนหมดสติอยู่บนเตียงโทรศัพท์มือถือที่อยู่ในมือหล่นลงบนพื้นห้อง เธอไม่สามารถรับรู้ได้อีกต่อไปร่างกายที่เคยแข็งแรงและเต็มไปด้วยพลังงานตอนนี้กลับกลายเป็เพียงเงาของตัวตนเดิมที่กำลังลอยลับไปในความมืด
เวลาผ่านไปเรื่อย ๆ โดยที่ไม่มีใครรู้ว่าเจินเหยาอยู่ในสภาพใดไม่มีใครมาช่วยเธอในเวลานั้น ความเงียบงันและความเหน็บหนาวเข้ามากลืนกินห้องเล็กๆ สติสัมปชัญญะของเจินเหยาเริ่มหลุดลอยออกไปเรื่อย ๆเหมือนกับตกลงไปในความมืดที่ไม่มีที่สิ้นสุด ไม่มีแสงสว่าง ไม่มีเสียงใด ๆเพียงแต่ความรู้สึกเ็ปและความเหนื่อยล้าที่ทับถมเข้ามาเท่านั้น
ไม่กี่นาทีหลังจากนั้นทีมกู้ภัยของโรงพยาบาลได้รับแจ้งจากศูนย์ว่ามีสายโทรศัพท์ที่น่าสงสัยมาจากเบอร์โทรศัพท์ของเจินเหยาพวกเขาเร่งออกไปยังสถานที่ตามที่ได้รับแจ้งเพื่อหาผู้ที่อาจจะประสบเหตุการณ์ฉุกเฉินในขณะที่ทางโรงพยาบาลก็พยายามติดต่อไปยังเบอร์โทรศัพท์นั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าแต่ก็ยังไม่มีใครตอบรับ
ในขณะที่ร่างกายของเจินเหยาเริ่มเข้าสู่สภาวะไม่รู้สึกตัวอีกต่อไปประตูห้องของเธอถูกเปิดออกโดยทีมกู้ภัยที่รีบรุดเข้ามาตามการแจ้งเหตุพวกเขาพบหญิงสาวนอนหมดสติอยู่บนเตียง ใบหน้าซีดเซียวและไม่มีสัญญาณของการตอบสนองใดๆ
"เธอไม่หายใจแล้ว" หนึ่งในทีมกู้ภัยะโขึ้นอย่างเร่งรีบขณะที่คนอื่น ๆ พยายามทำการปฐมพยาบาลเบื้องต้นอย่างรวดเร็วทุกคนต่างทำงานอย่างเร่งรีบเพื่อพยายามช่วยชีวิตเธอ
เจินเหยาในขณะนี้เหมือนจะหลุดพ้นจากความรู้สึกเ็ปทั้งหมดร่างกายของเธอไม่ได้รับรู้ถึงสิ่งที่เกิดขึ้นรอบตัวอีกต่อไปทุกอย่างเงียบสงัดและไม่มีเสียงรบกวนทุกความคิดและความรู้สึกเริ่มจางหายไปเหมือนกับแสงไฟที่ค่อย ๆ ดับลง
ความรู้สึกสุดท้ายที่เธอรู้สึกคือการหลุดพ้นจากโลกที่เคยเป็ส่วนหนึ่งของชีวิตเสียงต่าง ๆ ค่อย ๆ หายไปในระยะไกลขณะที่เธอจมดิ่งลงไปในความเงียบงันที่ไม่มีที่สิ้นสุด
40K
